این منم ards
گفتم حالا که داستان هام یکم ممکنه ته کشیده و ایده ها یکی یکی میان و حوصله روی کاغذ بردنشون رو ندارم یکم از خودم بگم
من استاد نجاری ام از وقتی چوب گرون شده رفتیم سمت ام دی اف اونم بد نیست این شغلم روزگاری واسه خودش داشته و الان اینم آنقدر گرون شده که بعد 16 سال کار یه هفته ای هست کار جدید نیومده
فعلا از پس‌انداز میخوریم ببینیم چی میشه
من ards هستم یا همون آرش توی رشته دامپزشکی درس خوندم و توی شهرستان بابل
اهواز کجا بابل کجا دیگه قسمت آدم هرجا باشه آدم رو میندازه سمت اونجا
اینم آوش پسر منه که چند سالی هستش که سوئد زندگی میکنه همراه مامانش (خانوم سابقم)
تنها دارایی من تو دنیا و شاید عشق واقعی رو توی چشمای آوش دیدم و الان واسه دیدنش حتی واسه یه بار توی طول زندگیم لحظه شماری میکنم
اینم بانوی منه زنی که همجوره و همیشه پشتم بوده چند سال آوش رو بزرگ کرد قبل اینکه سوئد بره
مادر نمونه زنی فداکار مهربان بهتر از جان تنها شانس من توی زندگی
من ards هستم نویسنده ای که زیادی مینویسه و فقط توی ویرگول میزاره و میره توی بایگانی گوشی
شاید روزی چاپ شون کردم شاید هم قسمت نشد
من ards هستم 42 ساله
توی اتاق کارم نشستم و کتاب صوتی بوف کور رو گوش میدم و مینویسم
خانه ام توی پنت هوس یکی از بهترین محله های اهواز هستش حیاطی که توش درختچه های پرتقال و نارنج و گل رز و گل کاغذی، انجیر و یاس و شب بو داره هر شب بهشون آب میدم بهشون میرسم ولی میدونم تابستون که برسه دیگه خشک میشن و میمیرن ولی تا زمانی که هستن باید بهشون برسم
خلاصه زندگی من با عطر چوب و نتی که وجود نداره و نمیشه با پسرم درست حسابی صحبت کنم
فیلم دیدن هر شب با بانو کافه رفتن های اول صبح و کتاب خوندن و نوشتن واسه ویرگول میگذره
سعی کنیم دلخوشی های کوچکی که داریم رو قدرشو بدونیم کسایی که کنارمون هستن رو دوست داشته باشیم و واسه زندگی کردن شور و اشتیاق داشته باشیم که این دوره سخت و نکبت بار بگذره
دوستون دارم ards♥️🌹🕊️
