
شب همان شبی نبود که مدلین به خواب برود. شهر در تاریکی موج میزد و نورهای قرمز و زرد از عمارت مادرو، همانطور که از جهنم بیرون بزند، از پنجرهها بیرون میریختند.
سه ماشین وانت سیاه رنگ آهسته از حیاط خارج شدند. سانتیاگو پشت یکی از آنها نشسته بود، در کنار بوکا، همان غول خشن و بیاحساس. بوی چرم صندلی، بوی باروت سرد و عرق مردان در هم پیچیده بود. چراغ لیزری روی سلاحها بسته بود. صدای خشخش مهمات، انگار مقدمهی یک سمفونی مرگ بود.
بورا… بورا…
چرخها روی خاک میلغزیدند.
بوکا سرشو خم کرد و گفت:
— امشب قراره یه سگ جدید رو ادب کنیم. پوگوالوز زیادی شلوغش کرده.
سانتیاگو هیچ نگفت. فقط چشمش را نیمهبسته گذاشت و گوش کرد.
آرام…
بیحس…
مثل یک قاتل حرفهای.
طوری که هیچ پلیسی بلد نبود بازی کند.
مناطقی که کارتل تردد میکرد، ساکت نبود، خفه بود.
نه صدایی از خانهها میآمد، نه چراغی روشن بود.
تنها صدایی که از خیابان بلند میشد، گلولهای بود که شبها نمیمرد.
ونها ایستادند.
بوکا، با قدمهایی آرام و سنگین، از پشت وانت بیرون پرید
از شدت سرما بخار از دهان ها بیرون میزد
سانتیاگو ماسک سیاه را روی دهانش کشید.
بوکا گفت:
— ساموئل، پشت من. تیر اضافه دست نزن. اگه گفتیم تیراندازی، یعنی همون لحظه. تاخیر نکنی، فهمیدی؟
سانتیاگو فقط گفت:
— آره.
نورهای لیزری روی سلاحها روشن شد.
یک صف از مردان سیاهپوش آرام جلو رفتند.
در انتهای کوچه، ساختمانی دوطبقه بود؛ چراغخاموش، در نیمهباز.
باد پردهٔ پاره را تکان میداد.
از داخل ساختمان صدای خندههای آرام و مشکوک میآمد.
پوگوالوز.
بوکا سه انگشتش را بالا گرفت.
یکی…
دو…
سه.
در کمتر از نیم ثانیه، پوتک آهنی را کوبیدند به در.
در با صدایی چندلایه شکست.
همه در یک لحظه ریختند داخل.
صدای فریادها…
صدای برداشتن اسلحه…
صدای خشخش شلیک خفهکندارها…
همه چیز تبدیل به یک سیکل نور و سایه و مرگ شد.
سانتیاگو به دیوار نزدیک شد، اسلحهاش را بالا برد، اما شلیک نکرد.
یادش بود: او باید در حد یک تازهوارد خشن باشد؛ نه یک تیرانداز حرفهای پلیس.
دو مرد پوگوالوز از گوشه پریدند بیرون.
بوکا با قدرتی دیوانهوار، اولین نفر را با قنداق اسلحه زد توی گلو.
صدای شکستن غضروف مثل شکستن چوب خشک بود.
دومی اسلحه کشید—
سانتیاگو جلو رفت، شانهٔ مرد را با آرنج کوبید، اسلحهاش را گرفت و هلش داد عقب.
بوکا نیمنگاه کرد.
چیزی میان تحسین و سوءظن در نگاهش بود.
سانتیاگو گفت:
— گفتم بدونم چطور اینا کار میکنن.
بوکا پوزخند زد.
— میفهمی… ولی هنوز خیلی مونده.
مردی از کارتل فریاد زد:
— پایین! یکی فرار میکنه سمت زیرزمین!
سگها شروع کردند به پارس کردن.
چراغقوهها روی پلههای فلزی افتادند.
سانتیاگو همراه دو نفر دیگر رفت پایین.
هوای نمور، بوی رطوبت و گازوئیل…
همه جا تاریک.
فقط صدای قطرهقطره آب.
وسط زیرزمین، مردی دستپاچه پنهان شده بود.
اسلحهاش میلرزید.
— عقب برید! میزنم! عقب برید!
سانتیاگو اولین نفر بود که نزدیک شد.
بوکا از بالا فریاد زد:
— ساموئل! بگیرش زنده! میخوایم بدونیم کی پشتشونه!
مرد لرزید.
سانتیاگو آرام دستش را بالا برد.
چشمهایش در تاریکی بُرید، فقط روی مرد ثابت ماند.
گفت:
— اسلحه رو بنداز. الان ولت نمیکنیم، ولی زنده میمونی.
مرد داد زد:
— شما نمیفهمید! پوگوالوز تنها نیست! یه نفر پشت ماست—!
در همین لحظه ناگهان از سقف صدای فلزی افتاد.
یک نارنجک کوچک غلتید روی زمین.
سانتیاگو فقط یک کلمه گفت:
— پوشش!
اما دیر بود.
بووووووووم—
شعلهها، دود، انفجار، پرتاب اجسام، برق نور و سکوتی بعد از انفجار که انگار جهان یک لحظه چشم بسته بود.
سانتیاگو پرت شد به دیوار. گوشش سوت میکشید.
زمین زیر پایش میچرخید.
نور قرمز از بالای پلهها چشمک زد.
کسی در تاریکی فریاد زد:
— ساموئل؟ زندهای؟
او نفسنفس زد، اما ایستاد.
اگر در این لحظه لغزش میکرد، اگر ترس نشان میداد، لو میرفت.
آرام و با صدای خشدار گفت:
— زندهام… ولی یکی اون بالا کار گذاشته بود. اینا… اینا تنها نیستن.
بوکا از پلهها پایین پرید.
چشمهای خشمگیناش برق زد.
— جنگ شروع شده… و اگر این ساموئل راست بگه، ما فقط با پوگوالوز طرف نیستیم.
سانتیاگو در دل گفت:
«پس دقیقا همونجایی هستم که باید باشم.»
و بالا رفتن دود زیرزمین، از همان لحظه، شروع یک جنگ بزرگتر بود…