
هوا خفه بود. نه باران، نه باد. فقط سکوتی که قبل از انفجار میآید.
سه ماشین شیشهدودی از عمارت خارج شدند و از جاده خاکی به سمت حاشیه مدلین حرکت کردند. سانتیاگو در ماشین وسط نشسته بود؛ بین دو مرد مسلح که نگاهشان یک پیام داشت:
«اگه پلک اشتباهی بزنی… همینجا تموم شدی.»
دُن اِستبان در ماشین جلو بود.
چراغها خاموش.
هیچکس حرف نمیزد.
سانتیاگو زیر لب گفت:
«ساموئل بمون… ساموئل بمون؛ پلیس بودن رو فراموش کن.»
اما قلبش داشت تند میزد.
نه از ترس، از تصمیم بزرگی که پیش رو داشت:
تا کجا میتواند نقش بازی کند؟
ماشینها وارد یکی از محلههای قدیمی شدند. خانههای سیمانی، دیوارهای پر از تیر، پنجرههای شکسته. جایی که مردم یاد گرفته بودند صدای موتور ماشین را نادیده بگیرند.
در محوطه باریک یک انبار، چراغها روشن شد.
سه مرد وحشتزده را روی زانو نگه داشته بودند؛ دستبسته، چشمبسته.
قربانیها نه پلیس بودند، نه دشمنان بزرگ.
فقط کسانی که پول کارتل را دیر پس داده بودند.
سانتیاگو خشکش زد.
دلش پیچ خورد.
ولی حتی یک عضله صورتش نلرزید.
ساموئل… باید ساموئل میبود.
دُن استبان از ماشین پیاده شد. با آرامش قدم برداشت.
او مثل کسی راه میرفت که حکم مرگ را نه صادر میکند… بلکه توضیح میدهد.
رو به سانتیاگو گفت:
ـ «پسر، هر کاری قیمتی داره. این سه نفر… فراموش کردن قیمتی پرداخت نکردن یعنی چی.»
با انگشت اشاره به یکی از مردان مسلح اشاره کرد.
نگهبان طناب گردن نفر اول را بالا کشید و پشتش ایستاد.
سانتیاگو نگاهش را تیز کرد.
چیزی که قرار بود ببیند… همان چیزی بود که همیشه روی پروندهها دیده بود.
اما این بار جلوی خودش.
استبان به آرامی گفت:
ـ «این… پیام ماست. پیام لا مانچا.»
و در همان لحظه —
سانتیاگو حس کرد زمان کند شد.
نفسش سنگین شد.
مغزش پر از صدای تپش خونش شد.
او باید کاری میکرد.
یا حداقل چهرهاش نباید پلیس بودن را لو میداد.
نگهبان آماده شد.
لحظه اجرا نزدیک بود.
استبان برگشت و به صورت سانتیاگو زل زد؛
انگار داشت روحش را میخواند.
ـ «پسر… اگه قراره با ما باشی، باید بدونی پیام چطوری داده میشه.
امشب فقط تماشا کن.
فردا… شاید نوبت تو باشه که پیام بدی.»
لحظهای سکوت.
مرگ در هوا معلق بود.
و درست قبل از اینکه نگهبان دستش را بالا ببرد—
انفجار!
گلولهای از پشت دیوار شلیک شد و خورده به چراغ بالای سرشان.
نور ترکید.
محوطه تاریک شد.
همه فریاد زدند.
نگهبانها اسلحه کشیدند.
استبان فریاد زد:
«کمین!»
سانتیاگو پشت جعبههای چوبی پرید.
قلبش داشت از سینه بیرون میزد.
اما در دلِ این جهنم…
یک چیز روشن شد:
**کسی بیرون از کارتل هم میخواست پیامش را بدهد.
و این یعنی خطر، بزرگتر از چیزیست که فکر میکرد.**
او دیگر فقط نفوذی نبود.
او وسط یک جنگ بود.
گلولهها هنوز شلیک میشدند. صدای خشخش لاستیکها، فریاد نگهبانها، و بوی باروت فضای محوطه را پر کرده بود.
اما این حمله… مثل حمله رقبای معمولی کارتل نبود.
هیچ فریادی به اسپانیایی شنیده نمیشد.
هیچ تهدیدی، هیچ شعار گنگی.
تنها چیز قابل شنیدن… سکوت منظمِ تیراندازی بود.
مثل یک عملیات نظامی.
سانتیاگو پشت جعبه چوبی پناه گرفت و از لای شکاف، سایههای مهاجمان را دید:
ماسکهای مشکی
لباسهای خاکی بدون نشان
و مهمتر از همه آرم کوچکی روی دست چپشان:
دایرهای با سه خط مورب.
سانتیاگو خشکش زد.
این آرم را فقط یکبار در پروندههای محرمانه دیده بود؛ گروهی که گفته میشد از آمریکا تا برزیل ردش پیدا شده:
گروه شبهنظامی تازهوارد: پوگوالوز
گروهی که نه پلیس بود، نه کارتل…
بلکه دشمن همه بود.
استبان که پشت ستون سیمانی پناه گرفته بود، فریاد زد:
ـ «پوگوالوز! این حرومزادهها از کی پا گذاشتن تو مدلین؟!»
یکی از نگهبانها فریاد زد:
ـ «اونا دنبال جعبهها بودن رئیس! دنبال بارِ جدید!»
استبان بر سرش کوبید.
ـ «لعنت! یعنی جاسوس داریم…»
سانتیاگو قلبش فرو ریخت.
پوگوالوز؟
اگر این گروه وارد بازی شده باشد…
نه تنها نفوذ، بلکه حتی زندهماندنش هم تقریباً غیرممکن میشود.
گلولهای از کنار گوشش رد شد و جعبه پشت سرش را خرد کرد.
سانتیاگو اسلحهاش را بیرون کشید و برای اولین بار مجبور شد واقعا در این جنگ بجنگد…
نه بهعنوان پلیس، نه ساموئلِ جعلی—
بلکه برای زنده ماندن.
یکی از مهاجمان پوگوالوز از پشت یک وانت بیرون پرید.
سریع، حرفهای، بیاحساس.
سانتیاگو شلیک کرد.
مرد زمین افتاد.
رفقای پوگوالوز سریع واکنش نشان دادند و سانتیاگو مجبور شد خود را به پشت دیوار پرت کند.
استبان فریاد زد:
ـ «ساموئل! اینا دنبال یکی از زندانیها هستن!»
سانتیاگو:
ـ «کدوم؟»
استبان:
ـ «اون که وسطه! اون آدمِ خودشونه! جاسوسشونه!»
سانتیاگو لحظهای به سمت سه زندانی نگاه کرد.
نفر وسط با دستها و پاهای بسته… اما با بدنی که دیگر نمیلرزید.
نه از ترس.
نه از شوک.
از انتظار.
او از همان اول، منتظر این حمله بود.
منتظر نجات.
سانتیاگو زیر لب گفت:
«پوگوالوز جاسوس فرستادن داخل کارتل… یعنی جنگ قراره از داخل شروع بشه.»
یکی از مهاجمان نارنجک دودزا انداخت.
محوطه پر از دود سفید شد.
صدای سرفه نگهبانها و فریادهای مضطرب پیچید.
استبان رو به سانتیاگو گفت:
ـ «پسر… یا کمک میکنی اون جاسوسو زمینگیر کنیم… یا همین امشب میمیریم.»
سانتیاگو اسلحه را محکم گرفت.
چشمهایش کمی لرزید.
او اینجا برای نفوذ آمده بود نه برای شرکت در میدان اعدام.
ولی حالا…
یا باید طرف کارتل میایستاد…
یا زیر پاهای پوگوالوز له میشد.
با دندانی فشرده گفت:
«باشه… فقط راهو نشون بده.»
دود اطرافشان را بلعید.
فریادها محو شد.
و سانتیاگو اولین قدمش را به سمت آیندهای برداشت که دیگر هیچ ربطی به پلیس بودن نداشت.