
هر ساله، دهها تن کوکائین از کلمبیا به کشورهای جهان صادر میشود و مدلین، قلب تپنده این تجارت مرگبار، زیر سلطه کارتل دل مادرو میتپد. پول، اسلحه و تهدید در خیابانها جریان دارد و هر کسی که سر راه این کارتل قرار بگیرد، با مرگی روبهرو میشود که نامش را همه به «کروات کلمبیایی» میشناسند. سانتیاگو مورا، پلیسی شریف و تنها، میداند که وارد شدن به این بازی یعنی قدم گذاشتن در دل جهنم… و هیچ بازگشتی وجود ندارد...
کلمبیا – مدلین – سال ۱۹۸۶
شب، مثل پتویی خفهکننده روی شهر افتاده بود.
چراغهای زرد خیابان فقط سایهها را پررنگتر میکردند.
و مردم… آرامتر راه میرفتند.
انگار هر قدم، احتمال آخرین قدم بودن داشت.
صدای انفجارها دیگر برای مدیین غریبه نبود.
اما آن شب، صدای چیزی دیگر شهر را لرزاند:
صدای گریهی یک افسر تازهکار پشت بیسیم.
ـ «پرونده جدید… سرگرد، باید بیاید. این… این یکی فرق داره.»
سرگرد سانتیاگو مورا، با صورتی خسته و تهریش خاکستری، بیسیم را گرفت.
او از آن پلیسهایی نبود که فاسد میشدند.
نه رشوه میگرفت، نه کوتاه میآمد.
برای همین دشمن زیاد داشت.
خیلی زیاد.
وقتی رسید، صحنه با نور آبیقرمز ماشینها روشن بود.
پلیسها عقب ایستاده بودند.
هیچکس جلو نمیرفت.
افسر جوان گفت:
ـ «این… امضای کارتله. همون روش لعنتی… سالها بود استفاده نمیکردن.»
سانتیاگو بدون حرف جلو رفت.
بدنش محکم بود، اما نگاهش سنگین شد.
قربانی روی زمین افتاده بود.
اسلحه هنوز کنار دستش.
روی گردنش، آن علامت قدیمی دیده میشد؛
برشی دقیق، تمیز، حرفهای…
بهاندازهای که هر پلیسی بفهمد این قتل فقط قتل نیست:
این یک پیام است.
افسران آرام پچپچ کردند:
ـ «کروات کلمبیایی…»
سانتیاگو نفسش را بیرون داد.
نه از ترس،
از خشم.
ـ «چرا دوباره شروعش کردن…؟»
این روش تنها معنای یک چیز را داشت:
کارتل دل مادرو برگشته.
آنها فقط میکشتند که بگویند:
«اینجا صاحب دارد.»
سانتیاگو مورا پلیسی شریف بود، اما درونش زخمی داشت.
یک سال قبل، برادرش در یکی از همین قتلها از دست رفته بود.
کسی رسمی نگفت «کروات کلمبیایی»، اما سانتیاگو فهمید.
او قسم خورده بود روزی کارتل را از ریشه درآورد.
حتی اگر بهایش خودش باشد.
صحنه قتل اول فقط یک هشدار بود.
چند ساعت بعد، دومین قربانی پیدا شد.
دیگری عضو باند رقیب نبود…
بلکه یک راننده تاکسی ساده بود.
روی گردنش همان نشانه حرفهای و ترسناک نقش بسته بود.
پیام جدیتر شده بود:
«هرکس جلوی ما بایستد — هرکس شاهد باشد — حذف میشود.»
سانتیاگو فهمید این بار جنگ شخصی نیست.
اینبار، کارتل دارد نقشهای بزرگ اجرا میکند.
چیزی بزرگتر از معامله مواد…
چیزی که شهر را به آتش خواهد کشید.
و تنها کسی که جرأت نزدیک شدن داشت…
او بود
باران ریز و پیوستهای روی مدلین میبارید.
شهر زیر نور چراغها برق میزد؛ انگار خیابانها شسته شده بودند،
اما خونهایی که روی آسفالت ریخته میشدند…
نه.
سانتیاگو مورا پشت فرمان ماشینش نشسته بود.
سکوت کرده بود.
فقط یک چیز در ذهنش میچرخید:
اسم مقتولها… و امضای لعنتی کارتل.
او یک تصمیم گرفت.
تصمیمی که هیچ پلیس عاقلی نمیگرفت.
گفت:
ـ «من میرم داخل. مستقیم.»
افسر همکارش با چشمهای گشاد گفت:
ـ «داخل چی؟ تو دیوونهای! دل مادرو، پلیسهارو زنده نمیذاره…»
سانتیاگو لبخند زد.
نه از روی شجاعت،
از روی خستگی.
ـ «من پلیس نیستم… حداقل برای چند هفته نیستم.»
روی صندلی پشتی یک کیف دستی داشت.
داخلش یک شناسنامه جعلی، یک تپانچه غیرسازمانی و یک بسته پول.
و یک اسم جدید:
ساموئل کوردوبا
دلال اسلحه.
سابقهدار.
کسی که کارتل شاید به او احتیاج داشته باشد.
سانتیاگو گفت:
ـ «اونا دارن جنگ جدید شروع میکنن. برای جنگ، اسلحه لازم دارن.
وقتشه با یه «مشکل جدید» وارد بازار بشم.»
او کیف را برداشت و از ماشین بیرون رفت.
لحظهای مکث کرد و به شهر نگاه کرد.
زیر لب گفت:
ـ «برادر… این یکی برای توئه.»
و راه افتاد.
محل ملاقات در بار قدیمی محله «لائورا» بود؛
جایی که دیوارهایش با پوستر خوانندههای سالهای دور پوشیده شده بود
و هرکسی که وارد میشد، یا چیزی میخرید…
یا خودش فروخته میشد.
ساموئلِ جعلی آرام وارد شد.
نگاهش سرد، قدمهایش حسابشده.
مردی قویهیکل پشت بار گفت:
ـ «چی میخوای، غریبه؟»
سانتیاگو بدون اینکه پلک بزند پاسخ داد:
ـ «کار.»
بدون اینکه منتظر جواب شود،
دوتا کیف کوچک اسلحه روی میز گذاشت؛
کاملاً واقعی، کاملاً کاربردی.
اسلحههایی که او از پروندههای مصادرهشده پیدا کرده بود.
مرد بار کمی به جلو خم شد.
چشمهایش باریک شد.
ـ «اینا رو از کی گرفتی؟»
سانتیاگو نزدیکتر رفت.
یک قدم.
فاصلهای که فقط کسانی برمیداشتند که از مرگ نمیترسیدند.
ـ «از مردهها.
و شنیدم شما دارین زندهها رو بیشتر میکنید.»
تمام بار ساکت شد.
مردمی که نوشیدنی میخوردند، حرف نمیزدند.
این اسم…
«شما»
یعنی کارتل دل مادرو.
لحظهای که این کلمه در هوا پخش شد،
در، پشت سر سانتیاگو قفل شد.
دو مرد با تفنگهای کوتاه به او نزدیک شدند.
مرد بار آرام گفت:
ـ «اگه اسمت جعلیه… میکشیمت.
اگه پلیسی… بدتر از کشتن.
ولی اگه راست میگی،
ببرنت پیش مردی که تصمیم میگیره تو زنده میمونی… یا نه.»
سانتیاگو لبخند کجی زد.
انگار از این لحظه دقیقاً خوشش میآمد.
ـ «پس وقتشو تلف نکن. ببرم پیشش.»
مرد بار سرش را تکان داد.
و گفت:
ـ «پس… آماده باش ساموئل.
قراره بری قلب جهنم.»
او را به عمارت بیرونشهری بردند؛
جایی که درِ آهنی آن با جای گلوله تزئین شده بود
و صدای موسیقی سالسا از درون ساختمان میآمد.
داخل عمارت، هوا بوی سیگار، رم و باروت میداد.
نگهبانها همه مسلح بودند.
روی دیوارها عکسهای شکار، نقشههای قاچاق، و
تصاویر چند مردی که با علامت مخصوص کارتل کشته شده بودند
دُن اِستبان مادرو
مردی با کت سفید و موهای پرپشت مشکی.
چشمان آرام، اما بیرحم.
کسی که نمیگفت «بکشید»،
فقط نگاه میکرد.
و کافی بود.
او سیگارش را برداشت و گفت:
ـ «تو… ساموئلی؟»
سانتیاگو سر تکان داد.
آرام.
با اعتمادبهنفس.
ـ «شنیدم شما جنگ جدید تو مدلین شروع کردین.»
نگاهی به نقشهها انداخت.
ـ «جنگ که باشه… من لازم میشم.»
دُن استبان لحظهای مکث کرد.
انگار داشت ذهنش را میخواند.
سپس خندید.
خندهای کوتاه اما خطرناک.
ـ «جنگ؟
پسر… این تازه اولشه.
اگه راست میگی… ثابت کن.
فردا شب… با من میای بیرون.»
سانتیاگو گفت:
ـ «کجا؟»
دُن استبان:
ـ «جایی که…
پیامهامون رو میفرستیم.»
و با انگشت اشاره آرام روی گردنش ضربه زد.
نه کشتن…
نه خون…
فقط یک اشاره.
اما کافی بود تا سانتیاگو بفهمد:
قرار است خودش شاهد اجرای کروات کلمبیایی باشد.
و هر اشتباه کوچکی،
خودش تبدیل میشود به پیام بعدی.