
تبس – سال بیستوسوم سلطنت امنهوتپ سوم
درِ معبد آنوبیس با صدایی باز شد که شبیه نفسکشیدن یک حیوان پیر بود.
من، پتاحمِس، کاتبِ آیینهای مرگ، آخرین نفری بودم که وارد شدم.
مشعلها یکییکی روشن شدند، اما نورشان جلو نمیرفت؛
انگار تاریکی، قدمی عقب میرفت و دوباره برمیگشت.
کاهنِ بزرگ، «حورمحب»، ایستاد.
سایهاش روی دیوار کش آمد…
و سرِ سایهاش کمی دیرتر از بدنش حرکت کرد.
آهسته گفت:
— «این معبد، بسته نشده بود… دفن شده بود.»
من به کتاب نگاه کردم.
کتاب مردگان، روی سنگ قربانگاه.
پوستش تیره، ترکخورده، و بندهایش شبیه رگهای خشکشده.
زیر لب گفتم:
— «چرا دوباره بازش کردند؟»
حورمحب جواب نداد.
وقتی کاهن بزرگ جواب نمیدهد،
یعنی دیر شده.
جسد را کنار نیل پیدا کردند.
ماهیگیر، خِپِر، مردی که همه او را میشناختند.
بدنش خاکستری بود، نه مثل مرده…
مثل چیزی که مدتهاست مردن را تمرین کرده.
زبان نداشت.
نه بریده.
نه کندهشده با زخم.
انگار هرگز آنجا نبوده.
یکی از کاهنان جوان گفت:
— «شاید حیوان—»
حورمحب تند گفت:
— «خفه شو.»
من زانو زدم.
پوست خِپِر سرد نبود.
لغزنده بود.
قلبش را لمس کردم.
سنگین.
غیرعادی سنگین.
گفتم:
— «این مرد داوری نشده.»
حورمحب آرام گفت:
— «پس نباید دفن میشد.
در معبد، بدن را شکافتیم.
هیچچیز سر جایش نبود.
اندامها…
جا به جا شده بودند.
دندهها از درون شکم رشد کرده بودند.
رودهها دور قلب پیچ خورده بودند.
و مغز…
رد دندان داشت.
نه دندان انسان.
چند نوع دندان.
یکی از کاهنان عقب رفت و بالا آورد.
حورمحب زیر لب گفت:
— «کتاب ناقص است.»
پرسیدم:
— «یعنی چه؟»
نگاهم کرد.
چشمانش برای اولین بار لرزید.
— «یعنی مردگان، راه را بلد نیستند.»
خِپِر را دفن کردیم.
با دعاهایی که دیگر مطمئن نبودیم کار میکنند.
شب، باد از سمت قبرستان وزید.
بوی نیل نیامد.
بوی دهانِ باز آمد.صدا اول آمد.
نه فریاد.
نه ناله.
جویدن.
خاک قبر خِپِر آرام بالا میآمد،
انگار چیزی از زیر،
با حوصله آن را میمکد.
سنگِ بالای قبر تکان خورد.
بعد ترک برداشت.
دستی بیرون آمد.
نه برای کمک خواستن؛
برای گرفتن.
پوست دست خاکستری بود،
اما ناخنها تازه…
صورتی، مرطوب،
انگار تازه رشد کرده باشند.
وقتی خِپِر بیرون آمد،
بدنش کامل نبود.
سینهاش فرو رفته بود،
و چیزی از داخل،
با هر نفس جلو میزد.
دهانش باز شد.
بیزبان.
اما صدا از گلویش نیامد؛
از شکمش آمد.
نگهبان اول فکر کرد مست است.
گفت:
— «برگرد خانهات، پیرمرد.»
خِپِر ایستاد.
سرش را کج کرد.
و ناگهان…
فک پایینش دو نیم شد.
دهان، بازتر از حد انسان.
او پرید.
دست نگهبان را گرفت،
نه مچ را—
وسط ساعد.
استخوان شکست.
پوست با صدای پارچهی خیس پاره شد.
خِپِر گاز گرفت.
کند.
عمیق.
وقتی نگهبان افتاد،
خِپِر خم شد و شکمش را درید.
نه از روی خشونت—
از روی شناخت.
مغز را وقتی خورد
که هنوز چشمها باز بودند.
با هر کشته،
یکی دیگر بلند میشد.
اما نه همانطور.
بدنها وقتی تکهتکه میشدند،
تمام نمیشدند.
دستِ جداشده
میخزید
و به پای جسد دیگری میچسبید.
سری که از تن جدا شده بود
دندانهایش هنوز کار میکرد
و به ران مردهای دیگر فرو میرفت
تا به بدن تازهای برسد.
من دیدم:
بدنی با سه پا که یکی از شکمش بیرون زده بود
سری که از پشت کتف رشد کرده بود و رو به عقب جیغ میکشید
دستی که از دهان بیرون آمده بود و انگشتها به هوا چنگ میزدند
آنها راه میرفتند…
اما هر قسمتشان
جهت خودش را میخواست.
بدنها سرهم نمیشدند.
بدنها تصمیم میگرفتند.
من وسط این جهنم،
چیزی دیدم که بدتر از کشتار بود.
یکی از آن موجودات،
وقتی به معبد نزدیک شد،
ایستاد.
نه بهخاطر ترس.
نه مانع.
خم شد.
سرش را به سنگهای معبد چسباند.
و گفت.
نه با دهان.
با تمام بدن:
«داور… نیست.»
همان لحظه،
تمام موجودات
به سمت معبد برگشتند.
نه برای حمله.
برای انتظار.
فهمیدن
در معبد،
کتاب خودش باز شده بود.
خون از بیرون،
روی بندهایش خزیده بود
و نوشتهها را بیدار کرده بود.
خواندم.
دستم میلرزید.
— «اگر داوری انجام نشود…
مرده، داور میسازد.»
حورمحب آرام گفت:
— «نه هر کسی.»
نگاهش کردم.
— «کسی که آیین را میداند…
و سکوت کرده.»
سایهی او
روی دیوار
سنگینتر از بدنش بود.
بیرون،
موجودات نشسته بودند.
نه حمله.
نه حرکت.
مثل لشکری که فرماندهاش را میخواهد.
حورمحب جلو رفت.
کتاب را لمس کرد.
— «من مُهر را شکستم.»
گفتم:
— «میتوانیم یکی دیگر—»
نگاهم کرد.
— «داوری با جایگزین کامل نمیشود.»
بعد آرام،
تقریباً مهربان گفت:
— «اگر گوشت تصمیم گرفته،
باید کسی باشد
که روحش هنوز وزن دارد.»

وقتی تیغ پایین آمد،
کتاب نفس کشید.
نه استعاره.
واقعی.
بیرون،
موجودات از هم باز شدند.
دستها افتادند.
سرها جدا شدند.
بدنها…
دیگر تصمیم نگرفتند.
صبح،
تبس بوی خون نمیداد.
بوی سکوت میداد.