سلام به همه ویرگولی های عزیزم
چند روز سعی کردم پستی نزارم و فقط پست های بچه ها رو بخونم آخه اصلا دستم به نوشتن نمیره مغزم از این حجم خبر و اتفاقات مختلف داره منفجر میشه ما الان تو روز های سیاه تاریخ قرار داریم و گذر از این دوره واقعا واسمون سخت شده نمیدونم راسته یا نه دارن میگن تو این چند روز 12 هزار نفر کشته شدن اگه اینجور باشه چه نسل کشی بزرگی اتفاق افتاده امید وارم غلط باشه حالا مهم نیست که از کدوم طرف موافق یا مخالف کشته شدن مهم اینه که داره چی سرمون میاد که به خودمون هم رحم نمیکنیم چرا ما اینجور شدیم کشوری که مهد شعر و ادب و شعور بوده اینجوری داریم همو تیکه و پاره میکنیم
ما که همه از یه ریشه هستیم چرا اینجوری شدیم فقط واسه اینکه اختلاف دیدگاه داریم، مگه قانون جنگله، مگه کشتن کسی فقط تو قصه ها نبود مگه مرگ بر فقط تو شعار ها نبود
سرم درد میکنه چشمام میسوزه اشک نمیریزم ولی بغض دارم بغضی که سال ها قورت داده شده و هیچ وقت رو صورت نریخته ولی شاید وقتشه رو صورتم بریزه کاش خودمون رو آروم کنیم حرف های همو بشنویم تمام کنیم این کثافت بازی ها رو
همیشه میگفتن یه روز خوب میاد ولی فکر نکنم دیگه یه روز خوب بیاد واسه ایران اگه همچی هم درست بشه این داغی که مونده تو دلمون رو چکار کنیم کسایی رو که از دست دادیم رو چه کنیم
اگه به قله رسیدیم و دوستامون نبودن چکار کنیم
اگه یه روزی همچی خوب شد و من پیر بودم و چشمام کمسو شده بود چکار کنم اگه همچی خوب شد بابام نبود چکار کنم مامانم نبود چکار کنم شادیم رو با کی تقسیم کنم
دلم خیلی پره دوست دارم شیشه شیشه عرق سگی شیش آتیشه بزنم بالا اربده بکشم تا خالی شم جوری داد بزنم که داستان هام از تو کاغذ در بیان و زار زار واسم گریه کنن
ترو خدا بس کنین، تمام کنین کشت و کشتار و به فکر هم باشیم همو دوست داشته باشیم به فکر ایرانمون باشیم نوروز نزدیکه بریم با هم لباس نو بخریم
فکر کنم دارم شر و ور میگم و نمیفهم چی میگم
شبتون خوش
ایران پایدار