
شب کامل شده بود.
در دوردست، پشت مهی که از گرمای روز برخاسته بود و هنوز روی زمین نشسته بود، دیوارهای اورشلیم نمایان میشدند—
دیوارهایی سرد، بلند، و بیرحم، که هیچ شبیه شهری مقدس نبودند.
بلکه بیشتر شبیه یک «زندانِ نفسکش» بودند.
دروازهٔ اصلی، «دروازهٔ شرقی»، مثل دهانی بسته ایستاده بود. دو برج نگهبانی، تاریک و ساکت، دو طرف آن را گرفته بودند. هیچ مشعلی بالای دیوار روشن نبود، انگار شهر نمیخواست حتی دیده شود.
الیور گفت:
«چرا اینقد خاموشه؟»
میکاه پاسخ داد:
«چون مدتهاست کسی نمیخواد حقیقت داخلش دیده بشه.»
باد سردی از پشتشان وزید. الیور بیاختیار برگشت.
زیتونستان در دوردست مثل یک موجود خوابیده بود؛ تاریک، بیحرکت… اما نه آرام.
الیور هنوز زمزمههایش را فراموش نکرده بود.
میکاه دست روی شانهٔ او گذاشت.
«دیگه به عقب نگاه نکن. چیزی که اونجا بود، اگر بخواد دنبالمون بیاد… از دیوار هم نمیترسه.»
الیور آب دهانش را قورت داد.
«و تو فکر میکنی ممکنه دنبالمون بیاد؟»
«نه اگر وارد شهر بشیم. اینجا مرزِ آنهاست. درختان، پایشان را در سنگ نمیگذارند.»
الیور نگاهی به دیوار بلند انداخت.
«پس… داخل امنه؟»
میکاه لبخند تلخی زد.
«نه، الیور. فقط متفاوت خطرناک است.وقتی نزدیکتر شدند، دیدند که دروازه بسته شده، اما نه کاملاً.
یک شکاف باریک، فقط به اندازهٔ عبور یک نفر، میان دو لنگهٔ در چوبی باز مانده بود.
گویی کسی عجله داشته دروازه را ببندد، اما نه بهقدری که وقت قفلکردنش را داشته باشد.
الیور آرام پرسید:
«کسی اونجاست؟»
میکاه گفت:
«اگه کسی این موقع شب اینجا باشه، یا نگهبانه… یا دشمن.»
از میان شکاف، نور کمی میتابید.
نه نور روشن، بلکه چیزی شبیه شعلهٔ کوتاه یک شمع.
میکاه به الیور اشاره کرد:
«تو اول نرو. من جلو میرم.»
اما قبل از اینکه آنها به شکاف برسند، صدایی از پشت دروازه به گوش رسید.
صدای زنی.
آرام، لرزان، و انگار زخمی:
«آهسته… نزدیک نشین.»
الیور ایستاد.
«کیه؟»
میکاه دستش را جلوی او گرفت: «حرف نزن.»
نور شمع کمی جابهجا شد و سایهای روی زمین افتاد.
صدای زن دوباره آمد:
«اگر زیاد نزدیک بشین… سربازا بیدار میشن.»
الیور آهسته گفت:
«سربازهای یهودا؟»
زن با لحنی ترسخورده گفت:
«اسم نیار… اسمها دیوار گوش میدن.»
میکاه یک قدم جلو رفت و گفت:
«از این شکاف اومدی؟»
سایهٔ زن کمی تکان خورد.
«نه. منتظر بودم… فکر کردم شما… شاید اونها باشید.»
الیور پرسید:
«اونها… کی؟»
زن گفت:
«سوارهایی که دنبال همهچیز میگردن. دنبال هرکس که با پیرمردی به نام عزاریا تماس داشته.»
الیور و میکاه چشم در چشم شدند.
زن ادامه داد:
«اگه شما با اون نبودین… پس چرا بوی خونش روی لباستون هست؟»
الیور قلبش فرو ریخت.
میکاه دستش را روی کیسهٔ لباسهای الیور گذاشت.
خون خشکشدهٔ عزاریا هنوز آنجا بود.
زن گفت:
«اگه میخواین زنده وارد شهر بشین… یا خودتون رو قایم کنین، یا پشت من بیاین.
چون سربازها همین الان… دارن گشت عوض میکنن.»
صدای قدمهایی سنگین از بالای دیوار آمد.
سربازها.
دو نفر؟
سه نفر؟
بیشتر؟
میکاه با صدای بسیار کند گفت:
«چهکسی هستی؟»
زن جواب داد:
«کسی که نمیخواد این شهر بیشتر از این خون ببینه.»
الیور جلو رفت تا چهرهاش را ببیند—
و در نور لرزان شمع، برای اولین بار صورت زارا دیده شد:
چشمانی سیاه و براق،
زخمی تازه روی گونه،
کمانی پُر در دست،
و لباسی خاکی و پاره، مثل کسی که مدتهاست در فرار است.
اما در نگاهش…
چیزی بود که الیور را یک لحظه خشک کرد.
چیزی شبیه «شناخت».
انگار او هم مثل درختان، الیور را میشناخت…
بدون اینکه او را دیده باشد.
زارا گفت:
«پسر… اگه بخوای وارد این شهر بشی، باید حقیقت رو تحمل کنی.
اورشلیم… دیگه شهر خدا نیست.»
پشت سرشان زیتونستان زمزمه کرد.
بالای دیوار، صدای پاها نزدیکتر شد.
و شکاف دروازه، مثل دهان یک هیولا، تاریکی را در خود میکشید.
میکاه گفت:
«الیور… وقتشه.»
الیور نفسش را کشید.
و قدم در شهر گذاشت.