
در سنمارتینو همه میدانستند ۲۳ مارس روز خطر است.
نه بهخاطر خاکِ خشک مکزیک یا غروبهای سرخ بیابان—
بهخاطر ناقوس کلیسا که فقط در همین روز، درست هنگام افتادن آخرین نور خورشید، خودش به صدا درمیآمد.
ناقوسی که سالهاست کسی جرأت نمیکند لمسش کند.
چون زیرِ آن، زیرِ همان فلز زنگخورده و شکافدار،
جسد کشیشی دفن شده بود که میگویند
روحش هنوز نمیخواهد تنها بماند.
ازوالدو که تازه از شهرهای بزرگ برگشته بود، این حرفها را خرافه میدانست.
اما عصر ۲۳ مارس، وقتی باد بوی استخوان سوخته میآورد و آسمان رنگ قیر گرفته بود،
جسارتی در دلش پیچید که نباید میپیچید.
به سمت کلیسا رفت.
درِ چوبی نصفه باز بود، انگار کسی بهزور آن را شکافته باشد.
قبرستان پشت بنا هم مثل دهان باز یک موجود تاریک بود.
اولین لرزش زمین را وقتی حس کرد که هنوز چند قدم با در فاصله داشت.
زمین مثل قلبی بیمار میتپید.
بعد—
ناقوس.
خودش.
تنها.
با صدایی که نه شبیه فلز بود و نه شبیه چیزی در جهان زندهها.
صدایی که انگار از زیر خاک میآمد… از جایی که کشیش دفن شده بود.
ازوالدو احساس کرد پاهایش سنگین میشود.
انگار چیزی انگشتانش را از زیر خاک گرفته باشد.
به داخل دوید.
کلیسا تاریک بود، اما تاریکی فقط نبود…
زنده بود.
در سقف میچرخید، در گوشهها جمع میشد، زیر صندلیها نفس میکشید.
پنجرههای رنگی دیگر هیچ نوری از خود نداشتند،
انگار رنگها مرده باشند.
صدای خشخش از پشت محراب آمد—
نه، این بار از زیر زمین.
از همانجایی که ناقوس درست بالای آن آویزان بود.
ازوالدو به سمت صدا خم شد.
سنگهای کف ترک برداشتند.
لای ترکها، پوست دیده شد…
پوستی که مدتهاست نباید وجود داشته باشد.
پوستی که از زیر زمین بالا میآمد
و در تاریکی میدرخشید.
صدای دوم ناقوس که افتاد، سقف لرزید.
از ترکها انگار نفس بیرون میزد؛
سرد، مرطوب، بوی تعفنِ سالها مانده.
آن نفس دور گردن ازوالدو پیچید.
بست.
فشار داد.
زمین انگار دست داشت—
دستهایی کجوکوله از خاک که ازوالدو را تا زانو فرو بردند.
او فریاد زد، اما صدا بیرون نرفت.
چیزی پشت سرش ایستاده بود…
ارتفاعش تا سقف میرسید
و شکلش مثل انسانی بود که استخوانهایش را برعکس چیده باشند.
چشم نداشت، اما همین نبود که وحشتناک بود—
دهانش عمودی باز میشد، از زیر چانه تا سینه، انگار کسی با تیشه از وسط شکافش داده باشد.
موجود خم شد.
دهانِ عمودیاش کنار گوش ازوالدو قرار گرفت.
صدایی خشک، شکسته و خفه گفت:
«۲۳ مارس… یکی باید از زیر من بیرون کشیده بشه… تا یکی دیگه جای من بره.»
سومین ضربهٔ ناقوس افتاد.
این بار نه از بالا—
از زیر.
از داخل خاک.
از جایی که کشیش در آن خفته نبود،
بلکه چسبیده بود به زمین، انگار خاک از او ساخته شده باشد.
دستهای خاکی از زیر پای ازوالدو بیرون زدند.
لای انگشتانشان کرمها میلرزیدند.
مچ او را گرفتند.
کشیدند.
استخوانهای پایش با صدای ترک خوردن از هم جدا شدند.
خون روی سنگها ریخت، اما سنگها خون را مینوشیدند
مثل کسی که بعد از قرنها تشنه باشد.
ازوالدو تقلا میکرد، ولی زمین دهان باز کرده بود.
دهانی که لبهایش از ریشهٔ درختان خشک و خاک ترکخورده ساخته شده بود.
آن دهان او را بلعید.
تا کمر.
تا سینه.
تا گردن.
آخرین چیزی که دید
سایهٔ آن موجود بود
که داشت جای او را با جسد پوسیدهٔ کشیش عوض میکرد.
کشیش از خاک بالا میآمد…
نیمهپوسیده، بیچشم، با زنجیرهایی که به گردنش جوش خورده بود و از اشکاف ناقوس رد میشد.
آخرین چیزی که شنید
ضربهٔ چهارم ناقوس بود
که تنها هر صد سال یکبار اتفاق میافتاد—
و این بار، با برآمدن یک روح تازه
و فرو رفتن ازوالدو در تاریکی مطلق،
نفس کشید.
صبح روز بعد،
دهکده فقط یک چیز جدید داشت:
درِ کلیسا از داخل بسته شده بود.
و اگر گوش میدادی،
میتوانستی زیر زمین صدایی بشنوی
که شبیه تلاشِ بیهودهٔ کسی برای چنگ زدن به تابوت خودش است.