
من:
عزیزم… نمیدونی الان چی جلوی چشممه.
طنابی که از تیرک آویزون شده، بیصدا تاب میخوره،
و من دارم آخرین واژههایم را روی کاغذ میریزم، قبل از اینکه همهچیز خاموش شود.
تو (در ذهنم):
چرا…؟ چرا اینقدر تنها موندی و هیچ چیزی نگفتی؟
چرا قبل از اینکه همهچیز تموم بشه، دستم رو نگرفتی؟
من:
چون نمیخواستم تو رو درگیر کنم.
چون نمیخواستم باری روی شونههات باشم.
ولی حالا که همهچیز تموم شده… حالا که طناب منتظر منه… فقط میخوام بدونی،
که تو… تو تنها کسی بودی که قلبم براش تپید.
تو:
ولی چرا اینقدر دیر؟ چرا وقتی هنوز میشد کاری کرد، سکوت کردی؟
من:
چون سکوت برای من همیشه راحتتر بود…
راحتتر از گفتن اینکه بدون تو هیچ نیستم، هیچجا نیستم، هیچکس نیستم…
و حالا، حتی با این طناب روبهرو، هنوز هم میخوام لبخندت رو ببینم…
حتی اگر آخرین لحظهام باشه، حتی اگر آخرین نفس باشه…
تو:
اگر فقط میدونستی… اگر فقط میفهمیدی که من همیشه منتظر بودم، همیشه کنارتم…
تو تنها نیستی…
من:
اما کنار تو نبودم.
تو رفتی و من موندم با خاطرهها، با نگاههایی که هیچوقت مال من نبود، با خندههایی که قلبم رو میسوزوند.
اگر دوباره بخندی… حتی اگر برنگردی… من باز هم عاشقت میشم…
همین حس لعنتی که حتی مرگ هم نمیتونه خاموشش کنه.
تو:
من هم عاشقت بودم… همیشه… حتی وقتی که تو خودت رو از من پنهان کردی.
هر بار که تنهام گذاشتی، هر بار که سکوت کردی، من باز هم بهت نگاه کردم، باز هم امید داشتم…
من:
پس چرا… چرا هیچ چیز تغییر نکرد؟
چرا هیچوقت دستت رو نگرفتم، چرا هیچوقت نذاشتم بدونی که عشقت منو زنده نگه داشته؟
تو:
چون فکر میکردی من نمیتونم تحمل کنم…
چون فکر میکردی بدون تو بهترم…
اما ما همیشه با هم بودیم… حتی وقتی نبودیم.
من:
حالا که دارم این نامه رو تموم میکنم…
و پا روی صندلی میذارم…
فقط میخوام بدونی که هر لحظه، هر نفس، هر ضربان قلبم مال تو بود…
و همیشه خواهد بود.
تو:
و اگر رفتی، اگر قلبت تسلیم شد… بدان که هیچوقت تنها نیستی.
هیچ عشقی، هیچ خاطرهای، هیچ خندهای…
هرگز فراموش نمیشود.
من:
آخرین حرفم…
عزیزم… فقط یادت باشه…
من عاشقت بودم، و تا آخرین نفس، عاشقتم.