
هوا سنگین بود. هوایِ ونیز، همیشه بویِ نم و نمکِ دریا را داشت، اما امشب، بویِ نفرت و کینهای کهنه، با آن در هم آمیخته بود. لورنزو، با گامهایی که هنوز سنگینیِ زخمهایش را به دوش میکشید، اما با عزمی راسخ که از عشق و نگرانی برایِ ایزابلا سرچشمه میگرفت، واردِ عمارتِ تاریک و باشکوهِ عمویش، پائولو، شد. نورِ کمِ فانوسهایِ دیواری، سایههایِ بلند و لرزانی بر دیوارهایِ پر از تابلوهایِ رنگوروغنِ اجدادِ ویکونتی میانداخت. سکوتی وهمآور، تنها با صدایِ برخوردِ قطراتِ باران بر شیشههایِ ضخیمِ پنجرهها شکسته میشد.
پائولو، مردی میانسال با قامتی خمیده اما چشمانی تیز و نافذ، که عمری از کینه، چهرهاش را تراشیده بود، پشتِ میزِ کارِ بزرگش نشسته بود. بویِ سیگار برگِ تندش، فضا را پر کرده بود. وقتی لورنزو را دید، ابروهایش از تعجب کمی بالا رفت، اما بلافاصله به همان قیافهیِ اخمو و بیتفاوتِ همیشگی بازگشت.
"لورنزو؟ تو اینجا چه کار داری؟ انتظار نداشتم دیگر به این خانه قدم بگذاری، خصوصاً با این حال." صدایِ پائولو، خشن و بیروح بود، انگار که سالها بود از آن استفاده نکرده باشد.
لورنزو، بدونِ هیچ مقدمهای، مستقیم به سراغِ اصلِ مطلب رفت. "ایزابلا کجاست، عمو؟ او را ربودهاند. و من میدانم که دستِ شما در کار است."
پائولو قهقههیِ کوتاهی سر داد، قهقهای که بیشتر شبیه به سرفهیِ خشک بود. "ایزابلا؟ کاستلانی؟ دستِ من؟ لورنزو، تو جوانی و زودباور. عشق، چشمِ عقلت را کور کرده."
"عشقِ من، چشمِ عقلِ مرا کور نکرده، بلکه آن را روشن کرده است. من میدانم که شما از خاندانِ کاستلانی متنفر هستید. آیا فکر کردهاید که با ربودنِ ایزابلا، من از او دست خواهم کشید؟ اشتباه میکنید." لورنزو با صدایِ بلندتری گفت.
پائولو سیگار برگش را رویِ جاسیگاریِ عتیقهاش گذاشت و به چشمانِ لورنزو خیره شد. "متنفرم؟ لورنزو، نفرت، کلمهیِ کوچکی است برایِ توصیفِ آنچه نسبت به آن خانواده حس میکنم. اما نه به شکلی که تو فکر میکنی." پائولو با اشارهیِ دست، لورنزو را به نشستن دعوت کرد. "بنشین، جوان. بگذار داستانی را برایت تعریف کنم که شاید، شاید، چشمانِ واقعبینت را باز کند."
لورنزو با اکراه نشست. پائولو شروع به صحبت کرد، صدایش آرام بود، اما هر کلمه، سمی کشنده در خود داشت. "سالها پیش، قبل از اینکه تو به دنیا بیایی، حتی قبل از اینکه دشمنیِ بینِ خاندانهایمان به اوجِ امروز برسد، من عاشق شدم. عاشقِ دختری به نامِ آماندا."
چهرهیِ پائولو، در نورِ کمِ فانوس، ناگهان نرمتر شد. گویی خاطراتِ گذشته، لایههایِ سختِ نفرت را از رویِ صورتش کنار زده بود. "آماندا... او شیرینترینِ شیرینها بود. دختری با موهایِ مشکیِ شب، که در نورِ کم، تلالوِ آبیِ خفیفی در آنها دیده میشد. چشمانی جسور و فندقی داشت، چشمانی که گویی تمامِ رازهایِ جهان را در خود داشت و با هر نگاه، تو را به دنیایِ خود دعوت میکرد. اندامش، همانندِ گلدوزیِ ظریفِ ونیزی بود؛ نه به اندازهیِ زنانِ امروز، که کمی ظریفتر، اما با انحناهایی که هر مردی را مسحور میکرد. دستانش کوچک و ظریف بودند، اما وقتی سازِ ویولن میزد، گویی روحی تازه در وجودش حلول میکرد و ارتعاشِ سیمها، روحِ هر شنوندهای را به پرواز در میآورد. او، نه فقط زیبا بود، بلکه وجودش، سرشار از زندگی، هنر، و عشق بود."
پائولو لحظهای سکوت کرد، گویی در اعماقِ خاطراتش غرق شده بود. "ما قرار بود ازدواج کنیم. همه چیز آماده بود. من، ویکونتیِ جوان، عاشقِ زیباترین دخترِ ونیز، آماندا، شده بودم. روزِ قبل از عروسی، همه چیز عالی بود. اما... اما پدرِ ایزابلا، کنتِ کاستلانیِ آن زمان، مردی که همیشه چشمِ طمع به هر آنچه متعلق به ما بود، داشت... او نیز عاشقِ آماندا بود."
نفسِ لورنزو در سینه حبس شد.
"در آن شبِ شوم، همان شبی که قرار بود آماندا همسرِ من شود، پدرِ ایزابلا... او آماندا را ربود. نه برایِ عشق، بلکه برایِ تحقیرِ من. او میدانست که با از بین بردنِ آماندا، نه تنها مرا نابود میکند، بلکه او را از آنِ خود نیز میگرداند، هرچند به شکلی تلخ و شوم. فردایِ آن روز... فردایِ روزِ عروسیِ ما... جسدِ آماندا را در کانالِ کوچکی پیدا کردند. او را به قتل رسانده بود. کنتِ کاستلانی، پدرِ ایزابلا، او را کشت تا نتواند به همسریِ من درآید. و این، لورنزو، این کینهیِ من است. کینهیِ از دست دادنِ عشقم، به دستِ پستی که تو امروز او را "معشوقهی" خود مینامی! کنتِ کاستلانی، پدرِ ایزابلا، قاتلِ آماندایِ من است!"
پائولو با صدایی که از شدتِ خشم و درد میلرزید، فریاد زد. "تو فکر میکنی من میتوانم اجازه دهم دخترِ قاتلِ عشقِ من، زنِ برادرزادهیِ من شود؟ کسی که وارثِ خاندانِ قاتلِ من است؟ هرگز! ایزابلا، در دستانِ کسانی است که باید باشند. کسانی که میدانند چگونه با خاندانِ کاستلانی برخورد کنند."
لورنزو از جا برخاست، چهرهاش رنگپریده بود، اما چشمانش با درکی تازه، پر از شعلههایِ عشق و خشم میسوخت. "شما اشتباه میکنید، عمو. این انتقام، نه تنها ایزابلا را آزاد نخواهد کرد، بلکه عشقِ مرا، و عشقی که او و من داریم را، نابود خواهد کرد. شما نمیتوانید گذشته را پاک کنید، اما میتوانید آینده را بسازید. یا آن را با نفرت، نابود کنید."
لورنزو، دیگر منتظرِ حرفی از پائولو نماند. او راهِ خود را میدانست. شاید پائولو در عمقِ وجودش، هنوز خاطرهیِ آماندا را زنده نگه داشته بود، اما نفرت، او را کور کرده بود. و لورنزو، تصمیم داشت با عشقش، کوررَویِ نفرت را بشکند.