
بویِ تندِ داروها و ضدعفونیکنندهها، مشامِ ایزابلا را پر کرده بود. با قلبی که در سینهاش میکوبید، از میانِ دالانهایِ تاریکِ بیمارستانِ گالینو، که صدایِ ناله بیماران از هر سو شنیده میشد، به سمتِ اتاقِ لورنزو میرفت. صورتش رنگپریده بود، اما عزمش راسخ. در را به آرامی باز کرد.
لورنزو، با وجودِ بانداژهایی که بر تن داشت و رنگِ پریدهی صورتش، هنوز همان برقِ آشنا در چشمانش بود. نگاهش که به ایزابلا افتاد، لبخندی ضعیف اما پر از مهر بر لبانش نشست. "ایزابلای من... اینجا چه میکنی؟ این مکان برایِ تو نیست."
ایزابلا به سمتِ تخت رفت و با دستانی لرزان، گونهاش را نوازش کرد. "من برایِ کسی که قلبم است، به هر مکانی قدم میگذارم، لورنزو." اشک در چشمانش حلقه زد. "این زخمها... این درد... همه به خاطرِ من."
لورنزو دستِ او را گرفت و به سینهاش فشرد. "عشقِ ما، قویتر از هر زخمی است، زیباترینِ من. این درد، فقط امتحانِ کوچکی بود برایِ اثباتِ عمقِ عشقمان."
ایزابلا سرش را رویِ سینهاش گذاشت و به صدایِ تپشِ قلبِ او گوش سپرد. "نمیتوانم تحمل کنم که تو رنج بکشی. اما نمیتوانم از تو دست بکشم. تو هوایِ منی، لورنزو."
لورنزو با انگشتانش چانهاش را بالا آورد تا چشمانِ اشکبارش را ببیند. "و تو، ترانهیِ زندگیِ منی. آوازی که سکوتِ شبهایم را پر میکنه." او به آرامی به سینهیِ بانداژ شدهاش اشاره کرد. "این زخمها، نشانی از عشقی هستند که برایِ تو، هر دردی را به جان میخرم. اما عشقی که در تو میبینم، از تمامِ این دردها، شیرینتر است."
با احتیاط، بوسهای بر پیشانیاش زد، سپس به آرامی لبهایش را بر لبانِ ترکخوردهی او گذاشت. بوسهای که نه از شورِ اولیه، که از عمقِ درد، رنج، و عشقی فراموشنشدنی حکایت داشت. گویی تمامِ حرفهایِ ناگفته، تمامِ ترسها، تمامِ آرزوهایشان، در این بوسه خلاصه شده بود.
ایزابلا، با تمامِ وجود، خود را به او سپرد. نوازشهایشان، دیگر نه از رویِ هوس، که از رویِ نیازِ روحی بود. هر لمس، هر نفس، هر نجوا، دعایی بود برایِ ادامهیِ این عشقِ ممنوعه. در آن اتاقِ کوچک و پر از درد، آنها زیباییِ محضِ عشق را تجربه میکردند؛ عشقی که در میانِ تاریکی، چون ستارهای درخشان میتابید.
"لورنزو..." ایزابلا با صدایی لرزان زمزمه کرد. "حس میکنم... حس میکنم زندگی در درونِ من در حالِ جوانه زدن است. زندگیِ ما."
لورنزو با شگفتی و هیجان به چشمانِ او خیره شد. "چه میگویی، عشقم؟"
"فکر میکنم... فکر میکنم باردارم."
این خبر، مانندِ سپیدهدمی بود در دلِ تاریکیِ آن روزهایِ پر از خطر. شادیِ وصفناپذیری، اتاقِ کوچکِ بیمارستان را فرا گرفت. با وجودِ تمامِ سختیها، با وجودِ دشمنیِ خاندانها، آنها اکنون صاحبِ نشانهیِ زندهیِ عشقشان بودند. عشقی که حالا، نه تنها متعلق به خودشان، که متعلق به آیندهای نامعلوم اما پر از امید بود.