
خورشید، با انگشتانِ طلاییاش، آخرین پرتوهایِ نور را بر کوچههایِ ونیز میپاشید و سایههایِ بلند و تسخیر کننده ای بر سنگفرشهایِ مرطوب میانداخت. ایزابلا، با قلبی سرشار از امید و ترسی پنهان، از بیمارستانِ اشراف زادگان "گالینو" بیرون آمد. نفسِ عمیقِ هوایِ نمدارِ ونیز، بویِ دریا و زندگی را با خود داشت. دستش را روی شکم خود کشید و گفت کوچولوی دلبندم زود بابا خوب میشه و میاد پیشمون
همین که قدم در کوچهی خلوتِ "کاله لاتِرا" گذاشت، ناگهان سایهای سنگین بر او افتاد. قبل از آنکه بتواند فریادی بکشد، دستی خشن دهانش را پوشاند و بازویی قدرتمند او را به عقب کشید. تاریکیِ جهنمیِ پنجره سیاه کالسکه که شبیه به کالسکه نعشکش بود، در یک چشم به هم زدن، دنیایِ روشنِ او را بلعید. چند مردِ تنومند با لباسهایِ تیره و چهرههایِ پنهان زیرِ ماسکهایِ سیاهِ ساده، او را به داخلِ کالسکه انداختند. صدایِ تقهیِ در، آخرین نشانهای بود که از دنیایِ بیرون شنید، پیش از آنکه تاریکیِ مطلق او را فرا گیرد. این اقدام، به دور از هرگونه درگیریِ علنی، دقیقاً شبیه به عملیاتِ از پیش برنامه ریزی شده بود؛ سریع، بیصدا، و قاطع.
چند دقیقه بعد، مارینا، کنیزِ وفادارِ ایزابلا، با گامهایی تند و سنگین، از کنارِ کانالِ بزرگِ ونیز عبور میکرد. مارینا، زنی با هیکلی درشت و قوی، که چربیهایِ انباشته بر تنش، اندامِ گرد و برجستهاش را بیشتر نمایان میکرد. پوستِ تیره و براقش، زیرِ نورِ غروب میدرخشید و چشمانِ درشت و سیاه و هوشیارش، همیشه مراقبِ اطراف بود. او، با شالِ سیاهِ ضخیمی که رویِ سرش انداخته بود و پیشبندِ سفیدِ لکهدارش، نمادی از خدمتکارانِ سختکوشِ ونیز بود. اما در دلِ این ظاهرِ ساده، روحی جسور و قلبی پر از عشق برایِ بانویِ خود داشت.
او که از دیرباز شاهدِ عشقِ پنهانیِ ایزابلا و لورنزو بود و از بارداریِ بانویِ خود باخبر شده بود، با اضطرابی که در دلش میجوشید، به سمتِ بیمارستان رفت تا خبری ربوده شدن ایزابلا را به لورنزو برساند. با هیجان و نفس نفس زنان که حکایت از چاقیه بیش از حد ماریانا بود میداد
به نزدیکیه اتاق لورنزو رسید
ارباب "بانو! ایزابلا!" فریادش در سکوتِ عصرگاه پیچید.
او بیدرنگ به سمتِ اتاقِ لورنزو دوید. در را با شدت باز کرد. لورنزو، هنوز از ضعفِ بیماری و زخمهایش رنج میبرد، اما با دیدنِ چهرهیِ وحشتزدهی مارینا، غریزهیِ خطرش بیدار شد.
"لورنزو! بانویِ من... او را بردند! ایزابلا را ربودند!" مارینا با صدایی که از شدتِ ترس و خشم میلرزید، نفسنفسزنان گفت. "مردانی ناشناس... در یک کالسکه نعش کش سیاه... هیچ نفهمیدم جز اینکه او را با زور بردند. بانویِ من... او در خطر است!"
لورنزو، با وجودِ ضعفِ شدید، از جا برخاست. چشمانش از خشم و نگرانی شعلهور شد. دستش را به دیوار گرفت تا تعادلش را حفظ کند. "مگر میشود؟ همین امروز صبح..." او دیگر نتوانست ادامه دهد. تصویرِ ایزابلا، با آن اوضاع و آن لبخندِ امیدوارش، در ذهنش زنده شد.
"باید او را پیدا کنی، لورنزو!" مارینا با چشمانی پر از اشک، اما با صلابتِ یک زنِ جنگجو، به او نگاه کرد. "بانویِ من، تنها امیدش تویی. تو که از او محافظت میکنی."
لورنزو، در حالی که دردِ زخمهایش در هر قدم او را آزار میداد، اما ارادهاش قویتر از هر دردی بود. "به من بگو دقیقاً کجا بود. هر جزئیاتی را که دیدی."
مارینا با جزئیاتِ باقیمانده از آن صحنهیِ تلخ، برایش توضیح داد. لورنزو، با حالی پریشان، و با کمکِ مارینا که ستونِ استقامت او شده بود، از بیمارستان بیرون زد. کوچههایِ تاریکِ ونیز، حالا بیش از پیش، خفقانآور و پر از تهدید به نظر میرسیدند. دشمنیِ خاندانها، حالا به شکلی وحشیانه و غیرانسانی، چهرهیِ واقعیِ خود را نشان داده بود. اما عشقِ لورنزو به ایزابلا، آتشِ انتقام و جستجو را در دلش شعلهور کرده بود. او باید عشقش و فرزندِ در راهش را، از چنگالِ این تاریکی نجات میداد