
مهین، در حالی که نور سبزرنگ اتاق را در آغوش میکشد، گویی از جسم خود جدا میشود. زمین زیر پایش دیگر سفت نیست، بلکه به سیالتی وهمآلود بدل میگردد. هوا سنگین و آغشته به بوی خاک مرطوب و چیزی شبیه کندر است. در پسِ چشمهایش، که اکنون در تاریکی مات شدهاند، اشکالی هندسی و درخشان به رنگهای بنفش و نیلی پدیدار میگردند. دیوارهای اتاق ناپدید میشوند و او خود را در میان غاری عظیم مییابد. صخرهها به شکل موجوداتی پیچیده و هزارتو در هم تنیدهاند و از شکافهایشان، نوری سرد و بیروح ساطع میشود.
در این فضای غریب، سایههایی متحرک به چشم میآیند. یکی از آنها، با قامتی بلند و باریک که گویی از دود سیاه تنیده شده، به آرامی به سمت او قدم برمیدارد. صدایی خشدار و لرزان از گلوی او خارج میشود، گویی دهها صدا در هم آمیختهاند:گفت "میهن تو آمدهای؟ ." دندانهایش، که در تاریکی برق میزنند، نامنظم و نوکتیز هستند. چشمانش، دو نقطه درخشان و قرمز، به مهین خیره شدهاند.
در فاصلهای دورتر، موجودی دیگر که اندامی قوزکرده و دستهایی دراز دارد، در سکوت ایستاده است. پوستش گویی از سنگِ خارا تراشیده شده و صدفی زشت و چرکین بر پشتش قرار دارد. صدایی شبیه خشخش برگهای خشک، اما با عمق و ولولهای ناشناخته، از او شنیده میشود: "شَزار... این انسان... بوی رنج میدهد."
مهین، با وجود ترس، احساس کنجکاوی عمیقی او را فرا میگیرد. این موجودات، با هیبت خوفناکشان، گویی بخشی از وجود گمشدهی او را بازتاب میدهند. نور، همان جنِ آشنا، در کنار سایهای بلندتر و موقرتر ظاهر میشود. این سایه، با هاله ای از آرامش وهمآور، نگاهی نافذ به مهین میاندازد. صدایش، برخلاف دیگران، عمیق و پرطنین است: "میهن ... خوش آمدی. اینجا، جایی است که پردهها نازک میشوند."مهین در آستانه درک عمیقتری از جهان قرار گرفته بود. نگاهش دیگر تنها به دیوارهای اتاق محدود نمیشد؛ بلکه به ورای حجابهای واقعیت مینگریست. نور، جنِ حکیم، با صبر و شکیبایی، او را در مسیر شناخت حقیقت راهنمایی میکرد.
"جسم، قفس روح است، مهین. محدودیتهایش، اغلب توهمی بیش نیستند. شکستگی کمرت، نه پایان، بلکه دریچهای بود به سوی جهانی که پیش از این نادیده میگرفتی. جهانی پر از درکهای نو، دردها و شادیهای ناگفته."
نور دستش را به سوی تاریکی اتاق دراز کرد و فضایی را نشان داد که به سختی قابل رؤیت بود. "ما، در خطوط فاصل زندگی میکنیم؛ جایی میان بودن و نبودن، میان نور و سایه. ما انعکاسی از تضادهای وجود شما هستیم. رنج ما از دیدن تکرار بیپایان اشتباهات شماست؛ از تکرار همان ترسها، همان طمعها، همان جهلها."
صدای نور آرام اما نافذ بود. "تو باید پردهها را کنار بزنی، مهین. باید با حقیقت روبرو شوی، حتی اگر تلخ باشد. اراده آزاد تو، قویترین اسلحه توست. در این دو راهی، انتخابی تاریخی در پیش داری: بازگشت به دنیای وهمآلود و آسوده گذشته، یا پذیرش حقیقت سخت و پیمودن راههایی ناشناخته، که تو را به درکی عمیقتر از هستی رهنمون خواهد ساخت."
مهین چشمانش را بست. سکوت اتاق را فقط صدای نفسهایش میشکست. گذشتهای را به یاد آورد؛ روزهای سرشار از خندهها، دویدنها و بیخیالی. اما این خاطرات، در کنار درد سنگین کنونی، رنگ باخته بودند. او دیگر آن دختر سابق نبود. حادثه، او را تغییر داده بود. اجنه، با حرفهایشان، او را به چالش کشیده بودند.
"من... من دیگر نمیتوانم به گذشته برگردم." صدایش لرزید، اما عزم در آن موج میزد. "اگر حقیقت، حتی تلخ باشد، من آمادهام آن را بپذیرم. من آمادهام راههای ناشناخته را بروم."
نور لبخندی زد که در تاریکی دیده نمیشد. "انتخاب کردی، مهین. این آغاز راه توست. راه درک، راه رهایی."
ناگهان، مهین احساس کرد که نوری لطیف او را در بر گرفته است. درد کمرش، دیگر آنقدر آزاردهنده نبود. انگار که جسمش، سنگینی خود را از دست داده بود. چشمانش را گشود. اتاق، دیگر آنقدر تاریک نبود. نوری ملایم از پنجره به درون میتابید و گرد و غبار معلق در هوا را به رقص درآورده بود.
"باید تمرین کنی،" صدای نور در ذهنش طنینانداز شد. "باید ارادهات را قوی کنی. باید بیاموزی که چگونه بر ترسهایت غلبه کنی. ترس، اولین دری است که به سوی تاریکی باز میشود. اما تو، اکنون کلید این در را در دست داری."
مهین با نگاهی مصمم به اطراف نگریست. احساس میکرد که بخشی از وجودش، بیدار شده است. بخشی که پیش از این، در خوابی عمیق فرو رفته بود. او دیگر نه قربانی بود و نه درمانده. بلکه موجودی بود در آستانه کشف قدرتهای نهفته خود. در آستانه درک معنای واقعی زندگی، درد، و اراده آزاد. این آغازی بود برای سفری که او را از دختری فلج، به زنی دانا و قدرتمند تبدیل میکرد؛ زنی که پل میان دنیای انسانها و اجنه خواهد شد.