
شب، دیگر بر مهین سنگینی نمیکرد؛ بلکه آغوش امنی بود که او را در دل رمز و رازهایش جای میداد. اجنه، اکنون تنها سایههای وهمآلود نبودند، بلکه همدمان او در درک جهانی بودند که پیش از این برایش ناپیدا بود. صحبت های او با "نوروالجان"، آن جن باستانی، نه از جنس کلمات، که از تار و پود اندیشهها بافته میشد.
"تو از درد میگویی، نور. اما درد چیست؟ آیا جز اراده طبیعت برای بقاست؟" مهین با صدایی که گویی از اعماق وجودش بیرون میآمد، پرسید.
نور، در فضای نیمهروشن اتاق، سایهای رقصان بود. "درد، پیامی است، مهین. پیامی از ناهماهنگی. ناهماهنگی جسم با روح، یا روح با حقیقت. جسم تو شکسته، این پیام جسم است. اما این شکستگی، آیینهای شده برای دیدن ناهماهنگیهای عمیقتر."
"ناهماهنگیهای عمیقتر؟ منظورت چیست؟"
"منظورم همان حجابهایی است که انسان بر چشم دلش میکشد. حجاب ترس، حجاب طمع، حجاب جهل. شما انسانها، در دنیای خود، در پی آرامش میگردید، اما آرامشی که مییابید، جز سکوتی موقتی نیست. آرامشی که در آن، هیچ چیز تغییر نمیکند. حقیقت، ورای این سکوت است."
مهین به نقطهای نامعلوم خیره شد. "پس تو می گویی، این شکستگی، این ناتوانی، برای من فرصتی است؟"
"فرصت، واژهای محدود است. این، دگرگونی است. جسم، زندان است. زندانی با دیوارهای درد. حال که دیوارت فرو ریخته، میتوانی نگاهی به بیرون بیافکنی. میتوانی ببینی که گستره وجود، آنقدر وسیع است که زندان جسم، تنها بخشی ناچیز از آن است."
"و شما اجنه، چطور؟ در این گستره وسیع، جایگاه شما کجاست؟"
نور، شاید لبخند زد، یا شاید تنها بازی نور بود بر صورتش. "ما در خطوط فاصل زندگی میکنیم، مهین. میان آنچه هست و آنچه میتواند باشد. ما بازتابی از اضدادیم. گاه روشنایی، گاه تاریکی. اما همواره، در جستجوی تعادل. تعادلی که انسانها، در غرق شدن در لذتها و دردها، از آن غافلند."
"پس شما نیز رنج میکشید؟"
"رنج ما، از جنس دیگری است. رنج ما، از دیدن تکرار بیهوده خطای شماست. از دیدن انسانهایی که در پی نور میگردند، اما در سایههای خود گم میشوند. از دیدن حقیقت، که در پس پرده باورهای بافته شده، پنهان مانده است."
مهین، در سکوت اتاق، صدای نفسهای منظم مادرش را از اتاق کناری میشنید. زنی که تمام عمرش را در جستجوی آرامش، در پناه دعا و توسل گذرانده بود. آیا او نیز در سایه خود گم شده بود؟
"تو مرا به سوی حقیقت میخوانی، نور. اما حقیقت، تلخ است. و من، دیگر توان تحمل تلخی بیشتری را ندارم."
"حقیقت، نه تلخ است و نه شیرین، مهین. حقیقت، تنها هست. و تو، اکنون چشمانت به اندازهای گشوده شده که بتوانی آن را ببینی. رها کردن تلخی، یعنی رها کردن خود. رها کردن آنچه فکر میکنی هستی. و این، خود، بزرگترین رهاورد است."
نور، سایهاش را به سوی مهین درازتر کرد. "آیا آمادهای تا پردهها را کنار بزنی؟ حتی اگر آنچه پشت آنهاست، زیبایی نباشد؟"
مهین، به سختی گلویش را قورت داد. او طعم ناامیدی را چشیده بود، طعم درد را. اما این نگاه به عمق حقیقت، از جنس دیگری بود. نگاهی که او را به سوی پوچی مطلق یا خودشناسی محض میکشاند. "میترسم، نور."
"ترس، پله اول نردبان حقیقت است، مهین. از آن بالا برو."
و مهین، در آن شب سرد پاییزی، در دل آغوش تاریکی، قدم بر اولین پله نردبان حقیقت گذاشت؛ نردبانی که او را به سوی فهمی عمیقتر از هستی، و شاید، از خود، سوق میداد. فهمی که نه از جنس آرامش، که از جنس بیداری بود.
ARDS😎