
شب بعد مهین، دیگر خواب نداشت، بلکه سفری داشت در دل تاریکی، سفری که او را با بخشی از وجودش که تا پیش از این ناپیدا بود، روبرو میکرد. اجنه، موجوداتی که از دل خرافات و ترسهای کهن برمیخاستند، اکنون در خلوتگاه درد و انزوای او، برایش نمایشی از جهانی دیگر را ترتیب داده بودند.
اجنه، نه آنگونه که در قصهها آمده بود، هیولاهای شاخدار و ترسناک، بلکه موجوداتی بودند با صورتی درهمکشیده و چشمانی که گویی گودالهای بیانتها منشا میگرفتند، حرکاتشان سریع و موذیانه بود، گویی در هوا شناور بودند. مهین، ابتدا از ترس بهت زده شده بود، اما رفتهرفته، حس کنجکاوی جایگزین ترسش شد. آنها با او حرف میزدند، نه با کلام، بلکه با تصاویری که در ذهن تاریکش نقش میبستند. تصاویری از گذشته، از آینده، و از زوایای پنهان هستی.
آنها به او گفتند که رنج، پلی است میان سطوح وجود. که شکستن جسم، گاه راه را برای درک روح باز میکند. یکی از اجنه، که خود را "نوروالجان " مینامید، با صدایی خشدار اما آرام، در ذهن مهین زمزمه کرد: "انسانیت، خود اسارتی است. اسارت در جسم، در پندار، در قوانین پوسیده. ما آزادیم، اما بهایی سنگین پرداختیم. بهایی که تو نیز اکنون به آن نزدیک شدهای."
مهین، در جهانی که نور و تاریکی در هم میآمیختند، شروع به دیدن واقعیتهایی کرد که تا پیش از این ناپدید بودند. او میتوانست درد درون آدمها را ببیند، نقابهای ریاکاری را از چهرهها بردارد، و زیر لایههای ظاهری جامعه، رسواییها و حقارتها را مشاهده کند. اما این دیدن، او را خوشحال نمیکرد، بلکه مشمئز و دلزده میساخت.
یک روز، وقتی مادرش، با چشمانی پر از اشک و نگرانی، غذایی را کنارش گذاشت و برایش دعا خواند، مهین در چشمان مادرش، نه تنها عشق، بلکه ترسی عمیق از ناشناختهها و ناامیدی از آینده را دید. او دید که مادرش چقدر از او و از این وضعیت هراس دارد. اما سپس، در پس این ترس، مهین سایهای از تردید را نیز در چشمان او دید؛ تردیدی در مورد اعتقادات دیرینه مذهبیاش. گویی ذهن مادرش نیز، در مواجهه با این بیماری علاجناپذیر، به دنبال پاسخی در بیرون از دایره دین میگشت.
اجنه، این درک را در مهین تقویت کردند. آنها به او آموختند که تقدیر، زنجیری نیست که به دست او بسته شده باشد، بلکه دریایی است که او میتواند در آن شنا کند، یا غرق شود. "تو اکنون میان دو دنیا ایستادهای، مهین. دنیای آدمها، با تمام ضعفها و دروغهایشان، و دنیای ما، با حقیقت عریان و گاهی تلخمان. انتخاب باتوست."
این انتخاب، اولین گام مهین بود در مسیری که او را از دختری شکننده به زنی تبدیل میکرد که با تاریکی زاده شده بود. او دیگر مهین سابق نبود؛ دختری که ناگهان جایگاهش را در جهان از دست داده بود. او تبدیل به موجودی شده بود که در حال کشف قدرتهایی بود که از دل شکستگیاش جوانه میزدند. قدرتی که هم میتوانست او را نجات دهد و هم نابود کند.
در یکی از شبها، نوروالجان، یکی از اجنه، به او پیشنهاد داد: "اگر درد را رها کنی، ما تو را به جایی میبریم که دیگر جسمت در بند نباشد. جایی که فکرت آزادانه پرواز کند."
مهین به نوروالجان نگاه کرد. در چشمان آن موجود، نه مهربانی، نه دروغ، بلکه فقط یک پیشنهاد بود. یک صراط مستقیم به سوی ناشناخته. او میدانست که این پیشنهاد، بهای سنگینی دارد. بهای رها کردن آخرین رشتههای تعلقش به دنیای انسانی. اما آیا چیزی از آن دنیای انسانی برایش باقی مانده بود که آن را بخواهد؟ سوالی بود که پاسخش در دل تاریکی پنهان بود.
ARDS😎