arash 1313:
مأموریت لیورا:
پیدا کردن برگ نخست قانون فراموششده، قبل از نگهبانان صامت.
در مسیرش باید از طریق صداهایی که از اشیاء، جانوران، و حتی مکانها پخش میشن، رد خاطرهی قانون رو دنبال کنه.
در پایان، وقتی برگ رو لمس کنه، ممکنه حقیقتی تاریک از گذشتهی جهان — یا حتی خودش — براش آشکار بشه...
فصل هشتم – روستای بیپچپچها
هیچکس از میان درختهای بیبرگ عبور نمیکرد. شاخهها مثل استخوانهایی پوسیده از دل مه بیرون زده بودن، و روی زمین، رد پای کوچکی از یک پرندهی بیصدا مانده بود. لیورا وارد روستا شد؛ جایی که تابلو ورودیاش با خطی لرزان نوشته بود:
"اینجا سکوت، قانون است."
خانهها انگار نفس نمیکشیدن. پنجرهها بسته، پردهها سنگین، و آدمهایی با چشمهای بینور از پشت شیشهها خیره به بیرون.
اما نه با ترس. با عادت.
سنجاب کنار لیورا زمزمه کرد:
— «اینجا قانون سکوت، اونقدر تکرار شده که توی خون آدمهاش حل شده. اگه کسی حرف بزنه، درد میگیره. نه از بیرون... از درون.»
لیورا آرام گفت:
— «ما دنبال چی باید بگردیم؟»
مورچه گفت:
— «برگی که ردش از اینجا عبور کرده، خاطرهی آخرین کسی رو در خودش نگه داشته که قبل از سکوت، فریاد زد. اگه پیداش کنی، اون خاطره بهت نشون میده برگ کجا رفته.»
در میدان روستا، مجسمهای دیده میشد. نه خیلی بزرگ، اما خاص. شبیه کودکی با دهانی باز و چشمهایی که گریه میکردن.
پایهی مجسمه ترک خورده بود. هیچ نوشتهای نداشت.
لیورا جلو رفت. دستش رو روی سنگ گذاشت.
و آنگاه...
🌀 خاطرهی برگ – فریاد گمشده
...ناگهان دنیا چرخید.
خودش را دید. اما نه خودش را. کودکی کوچک بود. شاید ۶ ساله. وسط همین میدان.
صدایش میلرزید:
— «چرا نباید چیزی بگم؟! چرا بابامو بردن؟ مگه حقیقت اشتباهه؟!»
جمعیتی ساکت. بزرگترها، بچهها رو از او دور میکردن. زنی آمد. چهرهای خسته داشت. دستی کشید روی سر کودک و آرام گفت:
— «ساکت باش... صدات باعث میشه هممون برن.»
کودک داد زد:
— «ولی اگه همهمون ساکت باشیم، پس کی میفهمه چی شده؟!»
صدای فریادش در هوا پیچید.
و همانجا...
برگ از آستینش جدا شد و در باد گم شد.
لیورا نفسنفسزنان عقب کشید.
سنجاب با صدایی جدی گفت:
— «خاطره فعال شد. حالا برگ دنبالته. ولی نگهبانهای صامت هم همینجا هستن. باید زودتر از اونا پیداش کنی. چون اونا... حرف نمیزنن. اونا پاک میکنن.»
مورچه با لحنی شبیه هشدار زمزمه کرد:
— «اگر صدای کودک رو دوباره بشنوی، بدون که برگ نزدیکه. ولی اگه صدای نفس کشیدن بیاد... اونها رسیدن.»
لیورا سرش رو بالا آورد. از دور، مهی سیاه داشت نزدیک میشد.
سایههایی در مه راه میرفتن. آرام. بیصدا. اما با قدرتی سرد و نفوذی.
فصل هشتم – روستای بیپچپچها
هیچکس از میان درختهای بیبرگ عبور نمیکرد. شاخهها مثل استخوانهایی پوسیده از دل مه بیرون زده بودن، و روی زمین، رد پای کوچکی از یک پرندهی بیصدا مانده بود. لیورا وارد روستا شد؛ جایی که تابلو ورودیاش با خطی لرزان نوشته بود:
"اینجا سکوت، قانون است."
خانهها انگار نفس نمیکشیدن. پنجرهها بسته، پردهها سنگین، و آدمهایی با چشمهای بینور از پشت شیشهها خیره به بیرون.
اما نه با ترس. با عادت.
سنجاب کنار لیورا زمزمه کرد:
— «اینجا قانون سکوت، اونقدر تکرار شده که توی خون آدمهاش حل شده. اگه کسی حرف بزنه، درد میگیره. نه از بیرون... از درون.»
لیورا آرام گفت:
— «ما دنبال چی باید بگردیم؟»
مورچه گفت:
— «برگی که ردش از اینجا عبور کرده، خاطرهی آخرین کسی رو در خودش نگه داشته که قبل از سکوت، فریاد زد. اگه پیداش کنی، اون خاطره بهت نشون میده برگ کجا رفته.»
در میدان روستا، مجسمهای دیده میشد. نه خیلی بزرگ، اما خاص. شبیه کودکی با دهانی باز و چشمهایی که گریه میکردن.
پایهی مجسمه ترک خورده بود. هیچ نوشتهای نداشت.
لیورا جلو رفت. دستش رو روی سنگ گذاشت.
و آنگاه...