arash 1313:
فصل دوم – در پی سنجاب
لیورا کولهشو انداخت رو دوش و با قدمهایی سریع اما محتاط از مدرسه بیرون زد. چشمهاش دنبال سیمهای برق بود، دنبال هر حرکتی غیرعادی. چند دقیقه پیادهروی کرد تا اینکه صدای تقتق کوچکی شنید، شبیه پنجهی سنجاب روی فلز.
اونجا بود — چند متر جلوتر، روی یک تیر چراغ برق قدیمی.
لیورا شروع به دویدن کرد، ولی زمین لیز بود. پایش سر خورد، تعادلش رو از دست داد و درست توی یه جوی آب پُر از برگ و گل و خزه افتاد. شلوار مدرسهاش گلی شد، کفشهاش پر از آب، صورتش خیس... ولی لبخند داشت. هنوز اون سنجاب رو میدید، نشسته، نگاهش میکرد، و این بار... لبخند زد.
فصل سوم – صدای زیرزمین
لیورا از جوی آب بالا کشید. شلوار فرم مدرسهاش به رنگ گل درآمده بود، یکی از کفشهاش توی آب گیر کرده بود، و کیفش مثل سگ خیس پشتش آویزون بود. هنوز به سنجاب فکر میکرد. اون نگاه. اون پاپیون بنفش. اون راه رفتن افقی روی سیم برق.
ولی حالا، بیشتر از هر چیزی... سردش بود.
تا رسیدن به خونه ده دقیقه راه بود. وقتی بالاخره رسید، صورتش گلآلود بود و موهاش خیس، و بوی خاک و خزه ازش بلند میشد. مامان دم در با گوشی تو دستش ایستاده بود و با دیدن لیورا چشمهاشو ریز کرد.
— «تو... تو چی شدی؟ لیورا! کی باهات دعوا گرفته؟ افتادی تو جوی؟ باز رفتی بازی؟»
لیورا با لبخند خجالتیای گفت:
— «فقط دنبال یه سنجاب بودم.»
مامان دستشو زد به پیشونیش.
— «دنبال یه چی؟! سنجاب؟! آخه بچهجون، تو کی میخوای بفهمی که ما تو خیابون دنبال سنجاب نمیدویم؟ بفرما برو حموم، بعدشم نهار سرد شده. بخور، که اگه مریض شی تقصیر خودته.»
نیمساعت بعد، لیورا تمیز و با موهای نیمهخشک، پشت میز نشسته بود و با قاشق توی برنج بازی میکرد. مامان رادیو رو روشن کرده بود. یه گزارش خبری پخش میشد دربارهی اینکه شهرداری قراره رنگ تابلوهای راهنمایی رو عوض کنه تا «نظم روانی بهتری در سطح شهر ایجاد بشه». لیورا پوزخندی زد. دیگه نمیتونست نظم رو بدون تصویر اون سنجاب ببینه.
وقتی نهارش تموم شد، مستقیم رفت به اتاقش. پردهها نیمه کشیده بودن و آفتاب عصر روی فرش طرحهای خسته کشیده بود. لیورا خودش رو پرت کرد روی تخت، دستهاش رو زیر سر گذاشت، و پلکهاش سنگین شد...
ولی درست وقتی که بین خواب و بیداری بود، همونجایی که دنیا بهنظرت معلق میمونه، صدا اومد.
نه صدای ساعت. نه صدای پنکه سقفی که همیشه با ناله میچرخید. یه چیز دیگه بود.
صدا از پایین میاومد. از زیر زمین؟ نه... از زیر فرش؟
خشخش. کشیده شدن. فِسفِس. تقتق.
لیورا چشم باز نکرد. نفسش حبس شده بود. گوشهاش بیشتر از چشمهاش بیدار بودن.
و بعد، یه صدا. صدا نه از بیرون، که توی سرش بود.
ریز. زیر. شبیه صدای چرخدندهی ساعت یا صدای پچپچ در شلوغی بازار.
«زود باش... بیدار شو. وقتشه. ما نمیتونیم بار رو تا صبح نگه داریم.»
و در همان حال که صدا از ذهنش عبور کرد، لیورا برای اولینبار فهمید که کف اتاقش، واقعاً خالی نیست.
اون پایین، چیزی هستفصل چهارم – پایینتر از واقعیت
لیورا میخواست پلکهاشو باز کنه، اما انگار یه وزنهی نامرئی روی صورتش افتاده بود. صدا هنوز ادامه داشت.
خشخش. کشیدن بار روی سطحی سخت.
صدای پاهای ریز.
و اون صدای درونیِ تکرارشونده:
«وقتشه. در باز شده.»
چشمهاش رو که باز کرد، نور اتاق کمرمق بود. همهچیز سر جاش بود: کتابهای روی میز، پوستر کهنهی ستارههای دنبالهدار روی دیوار، و پنکهی سقفی که هنوز ناله میکرد.
اما فرش...
فرشی کهنه با طرحهای هندسی پیچیده.
الان انگار تکون میخورد. نه زیاد، نه واضح. اما انگار نفس میکشید.
لیورا آروم نشست. دستش رو گذاشت روی فرش. گرم بود. زیادی گرم.
صدا حالا واضحتر شده بود. از زیر فرش میاومد:
تقتق. فِسفس. و پچپچ.
و بعد، یه چیز عجیب اتفاق افتاد.
یکی از نقشهای فرش — یه دایرهی کوچک وسط طرح — آروم آروم شروع کرد به چرخیدن.
مثل یه چرخدنده.
نه فقط طرح، بلکه خود تار و پود فرش داشت میچرخید.
لیورا عقب کشید اما دیگه دیر شده بود.
فرش درست از وسط، مثل در کشویی باز شد. تاریکی خالص از درونش بالا زد. نه یه سیاهی معمولی — سیاهیای که انگار عمق داشت، انگار تورو نگاه میکرد.
و قبل از اینکه فرصت فکر کردن پیدا کنه، انگشتانش به داخل کشیده شد.
نه با زور، نه با درد. با چیزی شبیه دعوت.
مثل اینکه زمین زیر تختش سالها منتظرش بوده.
و لیورا، بیوزن و بیزمان، وارد شد.
افتاد؟
غلتید؟
پرید؟
نمیدونست.
فقط میدونست که حالا دیگه توی دنیاییه که اسم نداره، قانون نداره، مرز نداره.
صدایی از تاریکی گفت:
«خوش اومدی، لیورا. ما سالهاست منتظرت بودیم.»