فصل نهم – سایهی بیصدا
درحالی که صدای روستا کمکم جان میگرفت، نگهبان صامت آرام قدم برداشت و جلوی در خانه ایستاد. هیچ صدایی از خودش درنمیآورد؛ فقط نگاهش مثل چاه عمیقی بود که هر کسی رو میبلعید.
لیورا به همراه کودک و سنجاب روبهروی او ایستادند.
نگهبان آهسته دستش رو بلند کرد و انگشتانش به آرامی در هوا کشیده شد، مثل اینکه میخواست چیزی بنویسد... اما هیچچیز دیده نمیشد.
ناگهان صدایی در ذهن لیورا پیچید، صدایی نرم و مبهم:
— «آیا میدانی چرا ما اینجا هستیم؟ چرا باید قوانین را نگه داریم؟»
لیورا با صدایی محکم پاسخ داد:
— «نه. اما میدانم که نگه داشتن قوانین به معنی سرکوب آزادی نیست. آزادی یعنی صدای همه، حتی صدای تو.»
نگهبان چند قدم برداشت و ناگهان چهرهی بیصورتش به شکلهای مبهم و پر از خطوط درخشان تغییر کرد.
صدایی از درون سایهها بیرون آمد:
— «آزادی... در اینجا معنایی پیچیده دارد. قانون برای جلوگیری از هرجومرج است، اما ما نمیتوانیم اجازه دهیم که قانون خودش به اسارت تبدیل شود.»
سنجاب کنار لیورا گفت:
— «پس چرا صامت میشوید؟ چرا اجازه نمیدهید که مردم صدایشان را داشته باشند؟»
نگهبان جواب داد:
— «زیرا هر صدایی که بیوقفه فریاد بزند، میتواند نظم را نابود کند. باید تعادل باشد؛ نه سکوت مطلق، نه آزادی بیمرز.»
کودک به جلو آمد و گفت:
— «اما بدون صدا، چگونه میتوان حقیقت را دانست؟»
نگهبان لحظهای سکوت کرد، سپس گفت:
— «شاید زمان آن رسیده که قانون و آزادی دوباره با هم بیامیزند، اما این کار به کسی نیاز دارد که بتواند تعادل را برقرار کند... کسی مثل تو، لیورا.»