arash 1313:
ادامه‌ی فصل ششم – قانون، قدرت، تکرار
لیورا به شاخه‌ای خیره شد که داشت خشک می‌شد. روی برگش نوشته شده بود:
"هر موجود حق دارد مسیر خود را انتخاب کند."
لیورا با تعجب گفت:
— «این قانون داره می‌میره؟! یعنی موجودات دیگه اینو دیگه باور ندارن؟»
مورچه سری تکون داد.
— «نه که باور نداشته باشن... اجازه ندارن تکرارش کنن.»
سنجاب پاپیون‌بنفش با صدایی تلخ گفت:
— «حکومت مرکزیِ آینه‌داران، مدت‌هاست این قانون رو ممنوع کرده. چون اگه همه خودشون مسیرشون رو انتخاب کنن، دیگه نمی‌شه بهشون گفت کجا برن، چی بپوشن، چی بگن، و کِی ساکت بمونن.»
لیورا اخم کرد:
— «ولی مگه اینجا، جایی نبود که همه‌چی آزاده؟»
مورچه گفت:
— «تا وقتی که آزادی قانونی برای بقیه نسازه. اینجا هرچیزی تا زمانی آزاده که قدرتی احساس تهدید نکنه. اون‌وقته که قانون رو حذف می‌کنن... یا جعل می‌کنن.»
سنجاب سرشو آورد نزدیک لیورا:
— «می‌دونی چطوری قانون جعل می‌کنن؟ تکرار. می‌رن بین مردم و یه باور رو هی تکرار می‌کنن تا تو ذهنشون ریشه کنه. بعد، وقتی برگش ظاهر شد، اونو به‌زور آبیاری می‌کنن. حتی اگه ازش سم بریزه.»
لیورا نگاهی انداخت به شاخه‌ای ضخیم‌تر با برگ‌های براق. قانون روش نوشته بود:
"سکوت نشانه‌ی شعوره."
و زیرش به رنگ قرمز نوشته شده بود:
تکرار شده توسط ۴٬۳۸۲٬۱۷۶ موجود.
— «ولی این... دروغ محضه!»
لیورا بلند گفت.
سنجاب پوزخند زد:
— «دروغی که به‌اندازه‌ی کافی تکرار بشه، تو این دنیا واقعی می‌شه. و اون‌وقت، اگه کسی خلافش عمل کنه... خودش می‌تونه به قانونِ ممنوعه تبدیل شه.»
مورچه نفس عمیقی کشید:
— «ما می‌خوایم این روند رو برگردونیم، لیورا. ما نمی‌خوایم قانون‌ها از بالا بریزن رومون. می‌خوایم از درونمون رشد کنن. ولی برای این کار... نیاز به یه موجودی داریم که بتونه حقیقت رو از میان تکرارهای دروغ تشخیص بده. کسی که اسمش هنوز کامل شکل نگرفته...»
سنجاب نگاهی درخشان به لیورا انداخت:
— «و اون اسم... ممکنه تو باشی.»
فصل هفتم – برگ نخست
شب بود. یا چیزی شبیه شب.
نورهایی در آسمان پر می‌زدن که شبیه ماه نبودن، بیشتر شبیه صدف‌های نورانی بودن که با نفس کشیدن زمین حرکت می‌کردن. لیورا پشت سنجاب و مورچه، توی مسیر باریکی که از شاخه‌های معلق درست شده بود، راه می‌رفت.
سنجاب گفت:
— «ما دنبالش نیستیم، لیورا. این برگ، دنبال ماست. فقط باید اجازه بدی پیدات کنه.»
لیورا گفت:
— «چی بوده این قانون؟ چرا انقدر مهمه؟»
مورچه با صدایی گرفته جواب داد:
— «بهش می‌گفتن "قانون نخست". می‌گفت:
هر موجود، حق دارد حقیقت خود را فریاد بزند.
ولی یه روز... یه دسته از نگهبان‌های آینه‌دار، اومدن و شروع کردن به تکرار یه قانون دیگه:
"فریاد، نشانه‌ی نافرمانی‌ست."
و اون‌قدر اینو تو گوش همه خوندن که برگ اول خشک شد و افتاد. حالا اون برگ گم شده، و بدون اون، قانون نمی‌تونه دوباره رشد کنه.»
لیورا ایستاد. نفسش سنگین شد.
— «اگه پیداش کنم چی می‌شه؟»
سنجاب لبخند زد.
— «اون‌وقت، قانون دوباره سبز می‌شه.
و باهاش... کسانی که صدای خودشونو فراموش کردن، دوباره بیدار می‌شن.»
مورچه ادامه داد:
— «اما مراقب باش. نگهبان‌های صامت، دنبال همون برگن. اگر پیداش کنن، می‌برنش به "چاه بی‌تکرار"، جایی که هیچ چیزی دیگه شنیده نمی‌شه.»
لیورا پرسید:
— «از کجا بدونم برگ واقعی رو پیدا کردم؟»
سنجاب گفت:
— «اون برگ، حرف نمی‌زنه... اما وقتی بگیریش، خاطرات کسی که صداشو از دست داده، توی ذهن تو پخش می‌شه.»
لیورا چشماش رو بست. باد، بوی قدیمی خاک بارون‌خورده رو آورد. قدم برداشت، وارد راهی شد که خودش هم نمی‌دونست کجا می‌ره.
