فصل دهم – زبان مار، چشم کلاغ
لیورا قدمی جلوتر رفت. در برابر نگهبان ایستاد و گفت:
— «من با این نظام نمیجنگم چون میخوام شلوغ بشه...
میجنگم چون دروغهاتون رو پشت اسم قانون قایم کردین.»
سایه ساکت ماند. اما مه دور لیورا فشردهتر شد، و صدایی تار از درونش شنیده شد:
— «تو نمیفهمی... ما این قوانین رو نساختیم. ما فقط نگهبانشون بودیم.
این قوانین از دل خرافات اومدن... خرافاتی که مردم خودشون باور کردن.
مثلاً اینکه:
"اگر بچهای بعد از غروب بخنده، روحش گم میشه."
"یا اگر کسی حرفی بزنه که پدربزرگش باهاش مخالف بود، زبانش سیاه میشه."
یا اون افسانه قدیمی:
"مارِ سخنگو، صداها رو میدزده."»
سنجاب با ترس گفت:
— «مار سخنگو؟ اون فقط یه قصه بود!»
لیورا:
— «قصهها وقتی باور بشن، میشن قانون...
و وقتی قانون بشن، دیگه نمیذارن کسی بخنده، حرف بزنه، یا حتی فکر کنه.»
کودک به لرزه افتاده بود.
زمزمه کرد:
— «من شنیدم که اگه کسی شب بخونه، کلاغِ کور بالاشو از دست میده...
برای همین دیگه آواز نمیخوندم...»
لیورا آرام گفت:
— «ببین... اینا داستانن. واقعیت نیستن. اما اگه باورشون کنیم، واقعیتو عوض میکنن.»
ناگهان صدای خشخش سنگینی از زمین بلند شد. زمین ترک خورد و از دلش... یک مار عظیمالجثه بیرون اومد.
بدنی از کلمات بافتهشده، چشمانی از جوهر، و زبانش... انگار از خودِ سکوت ساخته شده بود.
مار با صدای نرم و کشدار زمزمه کرد:
— «من همون افسانهام که باورش کردید.
من مارِ سخنگوام. منو شما ساختید.
هر وقت از صدا ترسیدید، من قویتر شدم...
و حالا، کی جرأت داره حرف بزنه، وقتی من گوش میدم؟»
فصل یازدهم – زبان حقیقت، دندان افسانه
مار دور لیورا پیچید. چشمهاش برق میزد، و هر کلمهای که میگفت، مثل زهری از دهانش چکه میکرد:
— «تو صدای ناپختهای.
یه بچهی خیالپرداز.
من از نسل حرفهاییام که مردم ازش ترسیدن.
هر چی بیشتر فریاد بزنی، من بیشتر زنده میمونم.»
لیورا ایستاد.
لبهاش لرزید. نفسش عمیق شد.
— «نه.
تو از ترس ساخته شدی، نه از حقیقت.
تو از سکوت مردم تغذیه کردی، نه از عقلشون.
و حالا وقتشه یکی از درون، با کلام خودش، خرافه رو به آتیش بکشه.»
مار شروع کرد به چرخیدن دورش. زمین میلرزید.
لیورا اما چشمهاشو بست. دستشو روی سینه گذاشت.
و با صدایی آروم، اما شفاف، گفت:
— «من میتونم حرف بزنم.
من میتونم بخندم، گریه کنم، سؤال بپرسم.
و تو؟ تو فقط یه ترسی.
نه خدایی، نه قانون.
فقط یه داستان پوسیدهای… که وقتشه فراموش بشی.»
مار لحظهای ساکت شد.
صدای اطراف فرو نشست.
بخار سیاه اطرافش عقب رفت.
چشمهاش کوچکتر شدن.
بدنش شروع کرد به لرزیدن… ترک برداشتن…
و بعد، مثل دود محو شد.
تنها چیزی که ازش باقی موند، مشتی از کلمات درهمریخته روی زمین بود:
"اگر حرف بزنی، چیزی میشکند."
لیورا خم شد. کلمهها رو جمع کرد.
نگاه کرد به مردم روستا که از دور نظارهگر بودند.
گفت:
— «بله. چیزی میشکنه…
اما نه ما.
بلکه دیوار دروغها.»