arash 1313:
مأموریت بعدی:
لیورا باید برگرده به مرکز شهر لوانتا، جایی که مجسمهی "سکوت مقدس" ایستاده —
و درون اون، صداهای دزدیدهشده دفن شدن.
اما اون مجسمه، نه تنها محافظت میشه…
بلکه در قلب یک آیین خرافی قرار داره: جایی که مردم فکر میکنن مجسمه، نگهدارندهی تعادل جهانه.
شکستن یا حتی نزدیکشدن به اون، یعنی کفر مطلق.
فصل شانزدهم – جشن خاموشها
در شهر لوانتا، هر سال یک شب برگزار میشد:
جشن سکوت.
شبی که مردم با لباسهای تیره و دهانهای بسته، دور مجسمهی «سکوت مقدس» جمع میشدن.
آوازی نمیخوندن.
شعری نمیگفتن.
فقط قدم میزدن، عود میسوزوندن، و با چشمان بسته به درون فکر میکردن.
اما حقیقت این جشن، چیزی فراتر از یک رسم بود —
این آیین، بهطور پنهان انرژی تمام صداهای سرکوبشده رو میبلعید
و با استفاده از اون انرژی، طلسم وارونگی رو زنده نگه میداشت.
لیورا از طریق آراویس یاد گرفت:
«تنها در شب جشن، طلسم سکوت برای لحظاتی ضعیف میشه.
اگر در همان لحظه، حقیقتی بلند گفته بشه،
صدا دوباره در شهر متولد میشه.»
بنابراین، نقشهای کشید…
🕯️ شب جشن
جمعیت سیاهپوش، بدون کلام، دور مجسمه حلقه زده بودن.
آتشدانها روشن بودن، و دود عود بالا میرفت.
لیورا هم لباس سیاه بر تن داشت.
در جیبش، برگهایی از شعرهای آراویس بود، با صدایی که هنوز در جوهر مونده بود.
همه سرها خم شده بود.
و دقیقاً در لحظهای که باد سکوت را به حرکت درآورد…
لیورا آرام، اما واضح گفت:
«سکوت، تنها زمانی مقدس است
که صدایی برای محافظتش نباشد.
اما ما هنوز زندهایم…
و من،
یک صدام.»
سکوت شکست.
مردم سر بلند کردند.
برخی ترسیده، برخی خیره.
مجسمه شروع به لرزیدن کرد.
طلسم شروع به ترک برداشت.
👁️ اما ناگهان...
از درون سایهها، گروهی با ردای قرمز وارد شدن.
چهرههایشان پوشیده، و دستهایشان حامل زنجیرهای نقرهای بود.
یکی از آنها گفت:
— «صدا دوباره آغاز شده…
آراویس بازگشته.
او باید خاموش شود…
با خون.»
و حالا، لیورا تنها نیست.
پشت سرش، از بین جمعیت، چند کودک قدم جلو گذاشتن.
یکیشان زمزمه کرد:
— «منم یه صدام.
مامانم همیشه شعر آراویس رو یواشکی برام میخوند.»
فصل هفدهم – صدایی در برابر زنجیر
نگهبانان ردای قرمز با زنجیرهای نقرهای جلو اومدن،
صدای قدمهاشون روی سنگفرش طنین داشت
و مردم ساکت، نگران، اما مردد نگاه میکردن.
اما لیورا عقب نرفت.
او از جیبش یک کاغذ بیرون آورد.
کاغذی که با جوهر سرخ نوشته شده بود، با خط لرزان آراویس:
«اگر خاموشی حقیقت است،
پس دروغ فریاد میزند.»
لیورا شعر را بلند خواند.
نه فقط با صدا،
بلکه با لرزش قلب، با هر ریشهای از ترس که توی وجودش بود.
و آنگاه...
مردم، یکییکی شروع کردند به تکرار.
کودکی زمزمه کرد.
زنی گریست و گفت:
— «این شعر رو مادربزرگم موقع خواب میخوند... قبل از اینکه خاموش بشه.»
و بعد، انگار شهر بیدار شد.
از پنجرهها صدا درز کرد.
کبوترها آواز خوندند.
و مجسمهی سکوت ترک برداشت.
نگهبانها جلو دویدن.
یکی از اونها با خشم فریاد زد:
— «کفر! این صداهارو ما دفن کردیم! این شعرها مُردهن!»
لیورا فقط نگاهش کرد و گفت:
— «شما صدا رو دفن کردید، اما ریشهها همیشه راهی برای شکفتن پیدا میکنن.»
مردم، حلقهی انسانی اطراف لیورا ساختن.
حلقهای از صدا.
زن پیری، که همیشه کر بهنظر میرسید، حالا فریاد زد:
— «ما همگی وارثان آراویس هستیم.»
🌪️ و آن شب، زنجیرهای نقرهای شکست.
حافظان سکوت، عقبنشینی کردن.
صدایی که خاموش شده بود، برگشت.
اما این فقط آغاز بود.
چون با طلسم شکستن، خبرها به سرزمینهای دیگه رسید…
و در دل پادشاهیهای خاموش،
در میان کتابهای سوخته،
در خانههایی که فرزندان جرئت نمیکردن آواز بخونن…
زمزمهای شروع شد:
«صدا برگشته… با دختری به نام لیورا.»