فصل اول – قانون، نظم، یا خیال؟
صدای تقتق پاشنههای کفش چرم خانم درولا روی موزاییکها، همزمان با زنگ شروع کلاس، توی راهروی مدرسه پیچید. بچهها با عجله سر جاشون نشستن، دفترها باز، چشمها – البته ظاهراً – آمادهی یادگیری.
خانم درولا معلم مطالعات اجتماعی بود، ولی خودش اسم درس رو عوض کرده بود: «آشنایی با ساختارهای نظم بشری».
او همیشه میگفت:
— «بچهها، ما توی جهانی زندگی میکنیم که فقط بهلطف نظم پابرجاست. اگه هر چیزی هرجوری دلش میخواست رفتار میکرد، اسمش آزادی نبود، هرجومرج بود.»
با قدمهایی حسابشده بین میزها قدم میزد. صدایش پر صلابت بود، با مکثهایی سنجیده.
— «شما فکر میکنید چرا قانون وجود داره؟ چرا چراغ قرمز باید قرمز بمونه و نه آبی؟ چرا نمیتونیم بهدلخواه توی پیادهرو رانندگی کنیم؟ چون نظم، ستون تمدنه. هر چیز باید سر جای خودش باشه. خرسها تو جنگل، ماهیها تو آب، انسانها تو شهر. جابهجا شدن یعنی سقوط. یعنی آشوب.»
همزمان که صدای معلم به ریتمی آرام اما پُر از تأکید ادامه میداد، لیورا از پنجرهی کلاس به بیرون خیره شده بود. ذهنش، که مثل همیشه بیشتر از گوشهایش کار میکرد، داشت از لابهلای حرفهای معلم به دنیای خودش سفر میکرد.
و ناگهان، دیدش.
یک سنجاب قهوهای کوچک، با پاپیونی بنفش دور گردنش، روی تیر برق نشسته بود و با دُمش انگار کُدی میزد، شبیه مورس. بعد از چند ثانیه، دُمش رو محکم کوبید به سیم و مثل صخرهنوردی حرفهای شروع کرد به بالا رفتن. اما نه به سمت بالا — به سمت افق. سنجاب داشت افقی راه میرفت، انگار جاذبه به او کاری نداشت.
لیورا ابروهاشو بالا داد. داشت درست میدید؟
در لحظهای دیگر، یه پرندهی خاکستری، با عینک دودی و کولهپشتی زرد، توی هوا معلق ایستاده بود، انگار داشت با دوربین کوچکی از کلاس عکس میگرفت. بعد ناگهان چرخید و مستقیم به چشمهای لیورا زل زد. نیمثانیه بعد، محو شد.
صدای خانم درولابرگشت و مثل وزنهای ذهن لیورا رو به کلاس کشید:
— «و برای همین، دانشآموزان عزیز، هر شکلی از تمایل به زیر سؤال بردن نظم، تنها گام اول برای فروپاشی جامعهست.»
زنگ کلاس خورد.
بچهها مثل سیل از در بیرون ریختن، اما لیورا سر جاش مونده بود. فکرش فقط جای یک چیز بود:
سنجاب بنفشپاپیون.