arash 1313:
خاطرهی برگ – فریاد گمشده
...ناگهان دنیا چرخید.
خودش را دید. اما نه خودش را. کودکی کوچک بود. شاید ۶ ساله. وسط همین میدان.
صدایش میلرزید:
— «چرا نباید چیزی بگم؟! چرا بابامو بردن؟ مگه حقیقت اشتباهه؟!»
جمعیتی ساکت. بزرگترها، بچهها رو از او دور میکردن. زنی آمد. چهرهای خسته داشت. دستی کشید روی سر کودک و آرام گفت:
— «ساکت باش... صدات باعث میشه هممون برن.»
کودک داد زد:
— «ولی اگه همهمون ساکت باشیم، پس کی میفهمه چی شده؟!»
صدای فریادش در هوا پیچید.
و همانجا...
برگ از آستینش جدا شد و در باد گم شد.
لیورا نفسنفسزنان عقب کشید.
سنجاب با صدایی جدی گفت:
— «خاطره فعال شد. حالا برگ دنبالته. ولی نگهبانهای صامت هم همینجا هستن. باید زودتر از اونا پیداش کنی. چون اونا... حرف نمیزنن. اونا پاک میکنن.»
مورچه با لحنی شبیه هشدار زمزمه کرد:
— «اگر صدای کودک رو دوباره بشنوی، بدون که برگ نزدیکه. ولی اگه صدای نفس کشیدن بیاد... اونها رسیدن.»
لیورا سرش رو بالا آورد. از دور، مهی سیاه داشت نزدیک میشد.
سایههایی در مه راه میرفتن. آرام. بیصدا. اما با قدرتی سرد و نفوذی.
ادامهی فصل هشتم – شکستن قانون، بیدار کردن صدا
مه داشت وارد میدان میشد. سایهها نزدیک و نزدیکتر.
سنجاب گفت:
— «اگه الان داد بزنی، ممکنه اونها دقیقاً بفهمن کجایی…»
لیورا نگاهی به مجسمه انداخت. همون بچهی گمنام، با دهانی باز و چشمهایی پر از اندوه.
بعد ایستاد رو سکوی پایین مجسمه.
نفسش رو حبس کرد.
و با تمام وجود... فریاد زد:
— «اگه حقیقت رو نگیم، فراموش میشه!
اگه فقط نگاه کنیم و حرف نزنیم، صداها میمیرن!
من نمیترسم! اسمم لیوراست، و من برای برگ نخست، صدامو به یاد میارم!»
لحظهای، انگار خود زمان نفسش رو نگه داشت.
مه عقب کشید.
خانهها به لرزه افتادن.
و ناگهان، از دل خاک زیر میدان، برگ کوچکی بیرون زد.
نه سبز، نه خشک. چیزی بین زمانها.
روی برگ، با خطی لرزان نوشته بود:
"هر موجود، حق دارد حقیقت خود را فریاد بزند."
همزمان با ظاهر شدن برگ، یک صدای کودکانه در هوا طنین انداخت:
— «تو منو شنیدی… تو واقعا شنیدی…»
اما درست در همون لحظه… سایهای از مه بیرون جهید.
بلند، پوشیده در لباسهایی تار مانند، بیچهره، بیصدا.
اولین نگهبان صامت.
سنجاب جیغ کشید:
— «برگ رو بگیر! فرار کن! نذار لمسش کنن وگرنه خاطره برای همیشه پاک میشه