arash 1313:
فصل دوازدهم – مدرسهی زمزمهها
چند روز گذشته بود از وقتی که مارِ سخنگو محو شد.
درختهای اطراف روستا سبزتر شدن.
صدای پرندههایی که حرفهای عجیب میزدن دوباره برگشت.
و بچهها، برای اولین بار، توی کوچهها آواز میخوندن بدون ترس.
اما لیورا میدونست که این فقط شروعه.
📚 او تصمیم گرفت جایی بسازه که مردم بتونن دوباره پرسیدن رو یاد بگیرن.
نه یک مدرسهی معمولی…
بلکه جایی به اسم:
مدرسهی زمزمهها
جایی که حتی آهستهترین صدا هم، اهمیت داره.
او روی دیوار مدرسه نوشت:
«ما برای گفتن ساخته شدهایم. نه فقط برای اطاعت.»
🎒 تو کلاسهاش، لیورا این چیزها رو یاد میداد:
🌱 هر افسانهای رو باید دوباره پرسید.
حتی اگه مادربزرگ گفته باشه.
چون هر چی بدون سؤال بمونه، تبدیل به زنجیر میشه.
🪞 قانون خوب، قانونیـه که بتونی ازش انتقاد کنی.
اگه نتونی بپرسی "چرا این قانون هست؟"، اون دیگه قانون نیست — دیکتاته.
🕊️ کسی که سکوت میطلبه، یا حقیقتی برای گفتن نداره، یا ترسی برای پنهانکردن.
و مردم… کمکم یاد گرفتن:
مادرها به بچهها گفتن که اگر بعد از غروب بخندن، هیچ روحی گم نمیشه.
مردها از شنیدن صدای زنها خجالت نکشیدن.
بچهها شعر گفتن.
و حتی پیرمردی که سالها حرف نزده بود، گفت:
— «شاید من اشتباه کرده باشم...»
اما بعد از مدتی، یه پرندهی عجیب روی شونهی لیورا نشست.
بدن نقرهای، چشمای طلایی.
و نامهای توی منقارش بود.
لیورا خوند:
"در شرق، جایی هست که خرافه هنوز حکومت میکنه.
درختان از گفتوگو میترسن، و آسمان هرگز اسم کسی رو نمیپذیره.
آیا جرأت داری راهت رو ادامه بدی؟"
لیورا برگشت.
به مدرسه نگاه کرد.
به بچهها، به مادرها، به صدایی که دوباره زنده شده بود.
و بعد، کیفش رو بست، برگ مخصوصش رو برداشت،
سنجاب حرفزن رو صدا زد،
و با یه لبخند گفت:
— «من هنوز حرفای زیادی برای گفتن دارم.
فصل سیزدهم – شهر وارونه
سفر چند روز طول کشید.
لیورا و سنجاب به دشتهای خاکستری رسیدن.
در دوردست، شهری دیده میشد با برجهایی که بهجای آسمون، به زیر زمین نگاه میکردن.
پرچمها وارونه بودن.
و هیچکس، حتی در سلامدادن، صدایی از خودش درنمیآورد.
سنجاب پرسید:
— «چرا همه چیز اینجا برعکسه؟»
لیورا گفت:
— «نه فقط وارونه…
اینجا جاییه که حقیقت ممنوع شده.
تو باید طوری حرف بزنی که واقعیت رو پنهون کنه.
وگرنه مجازات میشی…»
در ورودی شهر، مجسمهای بود از زنی که دهنش با نخ بسته شده.
زیرش نوشته بود:
"سکوت، مادر نظم است."
همین که وارد شهر شدن، مأمورهایی با چهرههای بیحالت اومدن جلو.
با صداهایی مکانیکی گفتن:
— «خوش آمدید به شهر لوانتا.
طبق قانون ۳۲:
هر مسافری باید افکارش را تحویل دهد.
در غیر این صورت، به اتاق وارونگی منتقل میشود.»
لیورا آرام گفت:
— «من به جای تحویل افکارم… یه سؤال دارم.
شما چرا انقدر از فکرکردن میترسید؟»
و این سؤال... همهچیز را لرزاند.
🌀 زمین زیر پایشان لرزید.
و مأمورها عقب کشیدن.
اما ناگهان یک زن با شنلی سیاه جلو آمد.
چشمانش مثل آیینه بودن – هر چه میگفتی را برمیگرداند.
او گفت:
— «تو آنی هستی که از غرب آمدهای.
تو صداداری.
ما اینجا با صدا کاری نداریم…
ما با وارونهکردن کار داریم.
اگه چیزی گفتی، باید ثابت کنی که حقیقت نیست.
وگرنه... تبدیل به سایه میشی.»