arash 1313:
فصل چهاردهم – کتابی که زمزمه میکرد
شب، مثل پتوی سنگین، روی شهر لوانتا افتاده بود.
هیچ چراغی روشن نبود، چون گفته میشد:
نور، حقیقت رو بیدار میکنه.
و حقیقت، خطرناکه.
لیورا با سنجابش از بین کوچههای باریک گذشت.
همهچیز بوی ترس میداد.
حتی گربهای که از روی دیوار پرید، سایه نداشت.
سنجاب گفت:
— «اگه این کتاب واقعاً وجود داشته باشه، چرا مردم دربارهش حرف نمیزنن؟»
لیورا جواب داد:
— «چون تو اینجا، اگه اسمی رو ببری، اون چیز بیدار میشه.
و این اسم... سالهاست که خوابیده.»
🔍 اونا به کتابخونهی متروکه رسیدن.
درش قفل نداشت، چون مردم دیگه به کتاب سر نمیزدن.
داخل، بوی خاک، تار عنکبوت، و جوهر خشکشده هوا رو پر کرده بود.
در انتهای تالار، میزی بود با یه کتاب پوشیده از چرم تیره.
روی جلدش چیزی نوشته نشده بود — فقط یه علامت:
یه دهان بستهشده با نخ زرین.
لیورا کتاب رو باز کرد.
اما بهجای کلمات، صداها از بین صفحات بیرون اومدن:
زمزمههایی که انگار از قرنها پیش مونده بودن.
یک جمله تکرار میشد:
«در آغاز، همه چیز با یک صدا شروع شد...
و وارونگی، با خاموش کردن همان صدا به پایان رسید.»
لیورا بیشتر ورق زد.
و فهمید:
📜 این کتاب، متعلق به زنی بوده به نام "آراویس"، کسی که زمانی شاعر بود.
شعرهاش اونقدر صادق و قوی بودن که باعث شورش شدن.
برای همین حکومت وارونه، تصمیم گرفت صدا رو مجازات کنه.
اونا همهی شعرهاش رو جمع کردن، وارونه نوشتن، و حقیقتو تبدیل به خرافه کردن.
و از اون روز به بعد، هر وقت کسی شعر میگفت یا سؤال میپرسید، میگفتن "اون داره افسانهی آراویس رو زنده میکنه" — و این یعنی جرم.
لیورا آرام گفت:
— «پس آراویس اونیه که باید پیداش کنم.
اگه زندهست… یا حتی اگه فقط ردّی از صداش مونده باشه…
اون میتونه راه رو نشونم بده.»
سنجاب سر تکون داد:
— «ولی مواظب باش.
وارونگی فقط دربارهی بیرون نیست…
اگه زیاد باهاش بازی کنی، ذهنت هم وارونه میشه
فصل پانزدهم – جنگل بیصدا
بعد از پیدا کردن کتاب، لیورا متوجه شد که فقط یک جمله واقعی و پررنگ در صفحات نوشته شده:
«آراویس آنجاست که صدا نیست.»
نقشهی قدیمیِ شهر، نقطهای را نشان میداد به نام سایهزار
جنگلی فراموششده در شرق، جایی که گفته میشد:
هر صدایی که آنجا شنیده شود، بازتابش هیچوقت بازنمیگردد.
لیورا، شبانه از شهر بیرون زد.
سنجاب گفت:
— «من شنیدم اونجا، اگه کسی حرف بزنه، درختها گریه میکنن.»
اما لیورا فقط پاسخ داد:
— «من برای شنیدن نیومدم… برای بیدار کردن صداها اومدم.»
جنگل در مه غلیظی فرو رفته بود.
هیچ پرندهای نمیخواند.
حتی برگها، هنگام افتادن، صدا نمیدادند.
تا اینکه… صدای نفس کشیدن اومد.
آروم. مثل کسی که سالها پنهان شده.
لیورا به درختی رسید که تنهاش شکافته بود.
داخل شکاف، اتاقی زیرزمینی بود.
و درون آن، زنی نشسته بود با موهای سفید بلند، چشمهایی که بسته بود، و لبهایی که با نخی نقرهای دوخته شده بود.
سنجاب لرزید:
— «این... آراویسه؟»
لیورا جلو رفت.
زانو زد.
و گفت:
— «من صداتو خوندم. حالا اومدم صداشو ادامه بدم.»
زن، لب باز نکرد.
اما دستی بلند کرد و بر کاغذی نوشت:
«اگر واقعاً صدامو میشنوی، باید بهم نشون بدی.
نه با حرف... بلکه با ایستادگی.
در مرکز وارونگی، مجسمهای هست که صدای منو بلعیده.
اونو آزاد کن.»