
صبح که هوا هنوز دَوار روشنگونی نشده بود،
پاچوبیمو میکِشُم رو ماسهها و میرم سمتِ لنج.
باد گرم جنوب میخوره به صورتم و
رطوبت میچسبه به ریش سیاوسفیدُم.
میایستم لب آب و میگــوم:
«دریا… آی دریا…
تو هم رفیقِ قدیمی موئی…
هم دشمنِ جونسوزِ مو.
نصفِ عمر آدمو میبَری…
نصفشُم با منت پس میدی.»
چوبِ پاچوبیم رو میکوبُم به لبهی لنج.
صدای نالهی لنج بلند میشه،
مثل پیرمردی که از خواب پریده باشه.
دست میکِشم رو بدنهی نمخوردهی لنج و میگوم:
«ها لنججون…
بسه نِق نزن…
بریم دِلِ آب، که شکم بچههامون خالیه.»
پاچوبیم رو میذارُم رو عرشه
و میپرم بالا.
لنج یهجوری تکون میخوره که انگار از برگشت مو خوشحال شده.
مو همیشه یکپا روی طنابا میشینُم،
یکپا روی چوب داغ لنج.
باد از لای گیسوی نمزدهی مو میگذره.
«دریا…
تو خیلی چیزا یادِ مو دَتی.
یاد دَتی آرامشِ موجای صبحو گول نخورُم…
یاد دَتی موجِ آروم گاهی زیرش خشم پنهونه…
یاد دَتی آدم از خودِ آدم بیشتر ضربه میخوره تا از تو.»
طناب تور رو محکم میگیرُم.
پینههای کف دستمو میسوزونه
ولی عادت کردم.
مو یهپا شدم…
اما زخمی که رو دلم مونده
از هزار تا کوسه بدتره.
یه نفس عمیق میکِشم،
چشممو رو هم میذارُم و میگوم:
«دریا…
مو یه خاطره دارُم…
نه از موج…
نه از کوسه…
از آدم…
و همین دردِ آدم از هرچی موج بدتره.»
صدای تور روی آب آروم میشه.
همه چی ساکته.
«سال خشکسالی بود…
بارون قهر کرده بود،
نخلها خشک،
مردم نونِ خشک سر سفره میذاشتن.
مو و رفیقمو—حامد—رفتیم سید.
حامد…
وای حامد…
دل اون پسر از آبِ دِجین هم صافتر بود.»
مو لبخند میزنُم…
اما لبخندُم تلخه، مثل نون بینمک.
«ظهر که شد،
از دور یه لنج دیدیم که وا مونده بود رو آب.
نه درست غرق…
نه سالم.
چراغ کمک میزد.»
حامد گفت:
«مو و تو بریم کمک… شاید کسی مونده باشه.»
مو گفتم:
«ها پسر… آدم آدمه. بریم.»
رفتیم نزدیک.
اما لنج خالی بود.
خالیِ خالی.
فقط بوی نم و ترس تو هوا بود.
حامد دلش لرزید.
گفت:
«نکنه کسی افتاده پایین…
مو میپرم یه نگاه کنوم.»
مو گفتم:
«صبر کن پُر دل… آب تیرهس، عمق زیاده—»
ولی حرفُم تموم نشده بود
که خودش رو انداخت تو آب.
یه صدای پَــلَپ…
بعد هیچی.
«حامد؟
هوووی حامد؟»
تونه اون خدا یه جواب بده…
مو طناب انداختم پایین،
دستمو تا آرنج بردُم تو آب،
ولی…
نه دستی بالا اومد
نه صدایی…
نه نفسی…
فقط یه موج کوچیک خورد به لنج ما.
مو ده دقیقه صداش زدم.
صد بار.
هزار بار.
اما…
وقتی ناامید شدم و نشستم کف لنج
دیدُم روی آب یه چیزی داره میچرخه.
کلَبِ چوبیِ حامد.
همونی که مادرش براش درست کرده بود.
اسمش روش بود…
«حامد»
ولی نصفش پاک شده بود.
دریا یه موج ریز زد
کلبه رو آورد سمت لنج ما
و انگار تو گوش مو میگوم:
«اینو پس میدم…
خودشو نه.»
زد تو قلبُم…
محکمتر از هر موج.
مو اون روز فهمیدُم
دریا خیلی نامرده…
ولی آدم…
آدم از دریا نامردتره.
مو گفتم:
«حامد رفت…
نه شب طوفانی بود…
نه موج بلند…
روزگار بردش…
نه دریا.»
و از اون روز،
هر وقت تور میاندازُم تو آب
میگوم:
«دریا…
مو هنوز باهات قهرُم…
ولی بدون تو نمیتونُم نفس بِکِشم.»
باد میزنه به صورتم،
تور آرام سنگینی میکنه تو عمق،
و مو—ماهیگیر یکپا—
باز مونوم وسط این زندگی سخت:
مو و دریا…
دو رفیقِ لجوج…
دو دشمن که بیهم نمیتونن زنده بمونن.