
«روزی که سایهام از دیوار جدا شد، فهمیدم نوشتن یعنی حرف زدن با تاریکیِ خودمان.»
آنکه با سایهاش مینوشت
سالها بود نمینوشت.
نه اینکه حرفی نداشت، بلکه هر بار قلم را روی کاغذ میگذاشت، جوهر پیش از رسیدن به واژهها خشک میشد. خودش میدانست مشکل از درونش بود، نه بیرون.
خانهاش کنار دریا بود، شهری مهآلود، جایی که موجها و صدای مرغهای دریایی همیشه با او سخن میگفتند، اما هیچکس نمیشنید.
یک شب، دفتر کهنهاش را بست و گفت:
ـ اگر نمیتوانم بنویسم، بگذار واژهها خودشان مرا پیدا کنند.
در خواب، سایهاش از دیوار جدا شد و گفت:
ـ من همیشه نوشتهام، حتی وقتی تو نخواستی.
صبح که شد، سایه کنار او راه میرفت. هر روز او را به مکانهایی میبرد که فراموش کرده بود:
زیرزمین خانهی مادرش، جایی که عطر مرکب هنوز بود.
ساحل، جایی که نخستین داستانش را در بطری گذاشته بود.
و سرانجام جنگلی بینام، جایی که باد از میان درختان صدایی مثل ورق خوردن کتاب میداد.
بر سنگی در جنگل، خطوطی از نور نقش بستند. سایه گفت:
ـ اینها واژههایی هستند که هرگز ننوشتی. هر کدام، لحظهای از حقیقت نانوشتهات است.
نویسنده نزدیک شد. اولین واژه روی زبانش نشست:
"ترس."
سایه گفت:
ـ این نخستین واژهی توست. از آن شروع کن. هر نویسنده باید نخست واژهای را بنویسد که از آن میترسد.
اشک ریخت. قلمی خیالی از نور در هوا نقش بست. سایه آرام گفت:
ـ من همان جوهری هستم که سالها انکارم کردی. بنویس با من، نه بر من.
درختان اطراف درخشان شدند. برگها ورقهایی از کاغذ نازک شدند و باد میانشان زمزمه میکرد:
«بنویس، پیش از آنکه نور خاموش شود...»
نویسنده نوشت.
نخست با لرزش، سپس با شوق، و بعد با گریه.
نوشت از ترس، تنهایی، عشق و سایهی خودش. هر جملهای که شکل میگرفت، پرندهای سیاه میشد و در مه ناپدید میگشت.
صبح که خورشید از پشت دریا بالا آمد، سایه محو شد. اما پیش از رفتن گفت:
ـ حالا میتوانم درونت زندگی کنم، نه در پشت سرت. هر نویسندهای روزی باید با سایهاش آشتی کند.
نویسنده، تنها، بر ساحل نشست و دفترش را باز کرد.
روی صفحهی اول نوشت:
«هر واژه، نوری است که از تاریکی عبور کرده تا خود را بشناسد.»
و از آن روز، هر سطرش بوی دریا داشت — و سایهای که هنوز در میان جوهر نفس میکشید.