
صبح، بیرحمانهتر از همیشه از پنجره وارد اتاق شد. نوری کدر، مثل مهی که خسته است.
آرمان هنوز حس میکرد یک چیزی از شبِ قبل در گلویش مانده؛
گاهی فکر میکرد آن دختر بیچشم واقعاً ایستاده بود پشت سرش،
گاهی حس میکرد کابوسی بوده که بوی واقعیت میداده…
اما چیزی روی ساعدش بود که نمیگذاشت خیالپردازی کند:
خراشی باریک، مثل ردّ ناخن یا تیغی بسیار ظریف.
شخصیتش طوری نبود که بهسادگی بترسد، اما این یکی فرق داشت…
چون زخم دقیقاً همانجایی بود که دختر انگار لمسش کرده بود.
لباسش را پوشید، کیفش را برداشت، اما پیش از خروج، نگاهش روی دفتر چرمی پدرش گیر کرد؛ همان که هیچکس حق نداشت باز کند.
با لحظهای دودلی، آن را برداشت و ورق زد.
در میان صفحات، لکهای خشکشده، تقریباً ناچیز، اما با همان رنگ زخم خودش.
بالایش جملهای لرزان نوشته شده بود:
«رد را دنبال کن: کسی که سنگ را میشناسد، خون را میبیند.»
آرمان انگشتش را روی جمله کشید.
جمله انگار سرد بود… سردتر از کاغذ.
زیر آن فقط یک واژه بود:
«همان»
نه نام کامل، نه نشانی.
اما در ذهنش مثل ناقوس خفهای تکرار میشد.
سر کار که رسید، همه چیز عادی بود…
اما ذهن آرمان مثل زخمی باز بود؛ هر چیز عادی را رد میکرد، دنبال نشانه میگشت.
به آرشیو رفت. هوا دمکرده و بوی کاغذ مانده میداد.
پروندههای پدرش را باز نکرد؛
بلکه رفت سراغ پروندههای قتلهای بیپایان دهههای قبل—
پروندههایی که همیشه سؤالات زیادی داشتند و جوابهای کم.
و ناگهان…
در میان یکی از عکسها، چیزی چشمش را گرفت.
یک قطعهسنگ، کوچک، صاف، با نقش سه خط موازی و یک خط مورب.
قلبش یک ضربه جا انداخت.
این همان طرحی بود که روی ساعدش حس کرده بود—نه از درد، از خاطره.
به زیر عکس نگاه کرد.
کنار مهر پلیس، با ریزترین فونت نوشته شده بود:
«حکاکی: کارگاه سنگتراشی همان – منطقهی صنعتی غرب.»
همان.
تنش مورمور شد.
حالا دو نشانه داشت؛
هر دو به یک اسم ختم میشدند، مثل طنابی که از تاریکی بیرون زده باشد و او را صدا کند.
بعدازظهر، وقتی با موبایلش مشغول ضبط یک پیام صوتی برای خودش بود، مردی حدوداً هفتادساله جلویش سبز شد.
بیهیچ مقدمهای.
صورتش چروکدار و چشمهایش خاکستری—اما نه خاکستری معمولی؛
خاکستری مثل سنگِ تراشخورده.
او دستش را جلو آورد.
روی کف دستش یک سنگ کوچک بود… با همان نقش.
گفت:
«این افتاد جلوی پات پسرجان. گمنشه.»
آرمان سنگ را گرفت.
سرد بود… انگار همین حالا از زیر زمین بیرون کشیده شده.
پرسید:
«شما این رو از کجا آوردید؟»
پیرمرد مکث کرد.
نگاهی انداخت که انگار وزن تاریخ را حمل میکرد.
«اون که مهم نیست… مهم اینه که تو اونو پیدا کردی.
این علامت…
این کارِ همانـه.
اگه دنبال جواب میگردی، پایینِ خیابون سوم، نزدیکی کارخونههای متروکه.
اما…»
سکوت کرد، عقب رفت.
«مواظب باش پسر. بعضی درها رو که باز کنی… بسته نمیشن.»
آرمان یک قدم جلو رفت تا سؤال بپرسد.
اما پیرمرد—بدون اغراق—در میان جمعیت حل شد.
انگار وجود نداشت، انگار ذرهذره در هوا دود شد.
آرمان نفسش را نگه داشت.
اما چیزی درونش میگفت: وقتشه.
غروب بود که رسید به محلهی صنعتی غرب.
هوا سرد شده بود؛ بادی میوزید که بوی زنگزدگی و خاک خیس را میآورد.
در انتهای کوچه، کارگاهی بود با تابلویی زنگخورده:
«همان – سنگتراشی سنتی»
اما چیزی در آن «سنتی» نبود.
در آهنی مغازه نیمهباز بود، انگار کسی منتظر باشد.
آرمان با احتیاط وارد شد.
صدای بستهشدن در پشت سرش مثل ضربهای بود که یک مرحلهی تازه آغاز میکند.
کارگاه تاریک بود، اما بو…
بوی گرد سنگ، بوی خون خشکشده، بوی چیزی قدیمی که نفس میکشید.
رد باریک نور روی میز افتاده بود و پیرمردی با شانههای خمیده روی سنگی کار میکرد.
آرمان گفت:
«سلام… شما آقای همان هستید؟ جلال همان؟»
پیرمرد بدون اینکه سر بلند کند گفت:
«نباید اینجا باشی.»
آرمان:
«اما اومدم که یک چیز رو بفهمم. پدرم—»
جلال ناگهان بلند شد.
چشمانش ریز و نافذ بود، مثل اینکه یک عمر فقط حقیقتهای خطرناک دیده باشد.
گفت:
«من پدرت رو میشناختم، پسر.
اما تو…
تو دنبال جوابهایی هستی که خونگار از نسلها پیش برای مخفی کردنش آدم کشته.»
آرمان قدمی عقب رفت:
«شما… شما کی هستید؟»
جلال سنگ را روی میز گذاشت.
نور روی خط حکاکی افتاد: سه خط موازی… یک خط مورب.
«من آخرین بازماندهی شکارچیان خونگار هستم.
کسانی که زمانی، کاری میکردند که امروز جرات نمیکنی حتی اسمش رو بیاری.
و تو…»
قدم جلو گذاشت.
صدایش آرام، اما مرگبار:
«تو آخرین کسی هستی که باید حقیقت رو بدونه—
قبل از اینکه اونا پیدات کنن.»