
هوای اتاق هنوز بوی رطوبتِ دیشب را داشت. آرمان پشت میز نشسته بود و طومار را جلوی خودش گذاشته بود؛ همان طوماری که حاملانِ نقابدار، با آن نگاههای بیصدا و ضرباهنگ وحشت، به او سپرده بودند.
چشمهایش هنوز کمی میسوخت… انگار نگاه دختر بیچشم در حدقههای او نشسته بود.
دستش لرزید اما طومار را باز کرد.
کاغذ، بافتی نامعمول داشت… نه مثل پوست، نه مثل پارچه؛ چیزی میان هر دو. و روی آن نقشهایی با رنگ سرخ تیره، شبیه خطوطی که بیشتر زخم بودند تا مرکب.
وقتی نور چراغ سقف روی آن افتاد، خطوط شروع کردند لرزیدن—انگار زنده بودند.
آرمان زیر لب گفت:
«لعنتی… این چیه؟ نقشهس یا کابوس؟»
ولی درست وسط نقشه، نمادی بود که انگار از دلِ تاریکی بلند میشد:
چشمِ سنگی.
همان نشانی که روی سنگِ دیشب دیده بود. همان که دختر بیچشم با انگشتان سیاهش لمسش کرده بود و گفته بود: «تو دیر رسیدی… آنها بیدار شدهاند.»
برای لحظهای احساس کرد قلبش میریزد.
این دیگر تصادف نبود.
جستوجوی اینترنتی — سرنخِ فراموششده
آرمان لپتاپ را باز کرد. انگشتانش مثل کسی که میترسد چیزی را پیدا کند، روی کیبورد میلغزیدند.
شروع کرد به جستن نماد:
"چشم سنگی + مکتب خوننگار"
"طومار قرمز + ایران"
"نقشههای ممنوعه عصر زندیه"
پایین صفحه، نتیجهای ظاهر شد. فقط یکی. فقط یک لینک.
سایتی کممخاطب، با عنوان:
«بایگانی اشخاص گمشدهٔ تاریخ – پروندههای حذفشده از وزارت فرهنگ»
آرمان روی لینک زد.
صفحه باز شد…
و انگار نفس اتاق گرفته شد.
یک چهرهی خشکیده و همین نماد چشم سنگی روی آن.
یک نام زیرش نوشته بود:
«شهابالدین هوران – سنگنگار آخر»
زیر نام، توضیحی کوتاه:
«آخرین کسی که توان خواندن نقشههای سرخ را داشت. در سال ۱۲۱۱ خورشیدی توسط شکارچیان خوننگار بازداشت شد و هیچوقت دیده نشد.»
چشمهای آرمان گشاد شد:
«شکارچیان؟… یعنی همینها وجود داشتن؟ یه واحد؟ یه گروه؟»
اما مهمتر از همه چیزی بود که پایین صفحه نوشته شده بود:
"فرزند برادرِ شهابالدین، هنوز زنده است.
نام: کاوه هوران.
پیشه: سنگتراش.
محل کار: تهران – محله امامزاده یحیی."
آرمان دستش را گرفت جلوی دهانش.
سنگتراش…
همان که دیشب بهطور معجزهوار پیدایش کرده بود.
همان که مثل مردهها حرف میزد.
صدا مثل زمزمهای از خاطره بالا آمد:
«تو فکر کردی فقط تو پدری داری؟
تو نمیدانی خونت چه باری حمل میکند…»
سایهای پشت سر
آرمان قصد کرد از پشت میز بلند شود.
اما چیزی شنید…
صدای آرامی مثل کشیده شدن ناخن روی دیوار.
نفسش بند آمد. برگشت.
در آستانهی اتاق، درست کنار نور نیمهخاموش راهرو—
دختر بیچشم ایستاده بود.
پوستش خاک و زخم، موهای خیس، و صورتش… خالی از چشم، اما پر از نگاه.
لبهای بیرنگش تکان خوردند:
«نقشه را بخوان، آرمان.
قبل از اینکه آنها تو را بخوانند.»
و درست وقتی آرمان خواست چیزی بگوید، دختر شروع کرد محو شدن—مثل دود، مثل خاطره، مثل بخاری از میان اتاقی سرد.
آرمان چشمهایش را بست…
و وقتی باز کرد—
هیچکس نبود.
فقط طومار روی میز بود،
و یک جمله لرزان میان خطوطش که تازه پیدا شده بود:
«شکارچیان برگشتهاند.»