شش ماه از مرگ آلبرت گذشته بود
و جاش وودبک تازه یاد گرفته بود
چطور بدون فکر کردن به گردن شکسته‌ی او بخوابد.
مرگ آلبرت عجیب نبود؛
آدم‌ها هر شب در خواب می‌میرند.
عجیب این بود که
چند هفته بعد از خاک‌سپاری،
جاش بعضی صبح‌ها
با درد گلو بیدار می‌شد.
نه کابوس می‌دید،
نه صدا می‌شنید—
فقط انگار کسی
نیمه‌شب
چند ثانیه
امتحان کرده باشد
چقدر فشار لازم است تا آدم خفه شود.
این اتفاق فقط برای او نبود.
لیا چارلز می‌گفت
هر بار که خواب آلبرت را می‌بیند
دندان‌هایش درد می‌گیرد.
لوئی چالز
صبح‌ها با جای ناخن روی قفسه‌ی سینه بیدار می‌شد.
هیچ‌کس حرفی نمی‌زد.
چون هنوز نمی‌شد اسمش را گذاشت «چیز».
تا شبی که
همه
دقیقاً
یک جا
را خواب دیدند.
و جاش فهمید
آنچه آلبرت را کشته بود
نمرده است—
فقط
منتظرِ جمع شدنِ بقیه مانده بود.شب مشترک، هیچ‌کس دیر نخوابید.
انگار شهر از قبل می‌دانست.
چراغ‌ها هم‌زمان خاموش شدند.
نه با فرمان،
با خستگی.
جاش وودبک در لحظه‌ای که پلک‌هایش افتاد،
سقوط نکرد—
کشیده شد.
راهرو از قبل شلوغ بود.
بدن‌ها کنار هم روی تخت‌های فلزی چیده شده بودند؛
فاصله‌ها آن‌قدر کم که
نفس‌ها به هم می‌خورد.
دهان‌ها نیمه‌باز،
زبان‌ها خشک،
برخی با دندان‌های شکسته،
برخی با گردن‌های کج که دیگر برنمی‌گشت.
لیا چارلز کنار جاش بود.
چشمانش باز،
اما نگاهش مال این‌جا نبود.
زمزمه کرد:
«الان دیگه فرق نمی‌کنه کی اول بوده.»
سقف راهرو شروع کرد به پایین آمدن.
نه به شکل حرکت—
به شکل فشار.
مثل دستی عظیم که روی سینه‌ی همه نشسته باشد.
اولین تقلا از تخت شماره‌ی هفده شروع شد.
مردی جوان—
اسمش را بعداً فهمیدند: هنری ولک—
پاهایش شروع کرد به لرزیدن.
نفسش برید.
خواست بنشیند.
دست‌های کناری،
بی‌هیچ مکثی،
بلند شدند.
یکی دهانش را بست.
یکی روی شکمش نشست.
یکی سرش را چرخاند تا جایی که صدای تق آمد
و گردن دیگر برنگشت.
جاش دید که
خون از گوش هنری بیرون زد
و روی ملحفه‌ی تخت کناری ریخت.
هیچ‌کس فریاد نزد.
فریاد، هوا می‌خواهد.
و هوا کم بود.
لیا شروع کرد به گریه—
اما اشک نمی‌ریخت.
چشم‌ها خشک مانده بودند،
مثل جسدهایی که خیلی وقت پیش مرده‌اند.
صدا دوباره آمد.
این‌بار نه از بالا—
از داخل دندان‌ها.
«مقاومت، درد را طولانی می‌کند.»
جاش فهمید:
این صدا چیزی را قانع نمی‌کرد.
فقط اعلام می‌کرد.
در بیداری، مرگ‌ها هم‌زمان شدند.
اورژانس‌ها پر شد از بدن‌هایی که
هیچ زخم مشخصی نداشتند
اما همه
با شکستگی‌های مشابه مرده بودند.
حنجره‌ها.
دنده‌ها.
گردن.
پزشکی گفت:
«اینا با هم کشته شدن.»
کسی خندید.
کسی گریه نکرد.
شب بعد، دیگر کسی خواب را «دید» نمی‌کرد.
خواب حمله می‌کرد.
آدم‌ها سر میز شام
دست‌شان بی‌هوا می‌رفت سمت گلوی هم.
نه با فشار—
با امتحان.
خیابان‌ها پر شد از آدم‌هایی که
به دیوار تکیه داده بودند
و نفس می‌کشیدند
انگار منتظر نوبت‌اند.
جاش سه روز نخوابید.
چشم‌هایش ترک برداشت.
توهم دید—
اما خواب نبود.
شب چهارم،
بدنش تسلیم شد.
این‌بار،
راهرو تغییر کرده بود.
تخت‌ها به هم جوش خورده بودند.
بدن‌ها روی هم.
دست‌ها در دهان‌ها.
پاها در قفسه‌های سینه.
آلبرت آن‌جا بود.
نه سالم،
نه متحرک—
اما فعال.
گردنش هنوز شکسته بود،
اما حرف می‌زد.
گفت:
«مرگ من، تمرین بود.»
جاش فریاد زد:
«شما منو کشتید!»
آلبرت لبخند زد—
لبخندی که فک شکسته را بدتر نشان می‌داد.
«نه.
ما یاد گرفتیم
چطور با هم بکشیم.»
بدن‌ها جلو آمدند.
این‌بار،
جاش دید
که دست‌های خودش
قبل از بقیه
بالا رفت.
انگشت‌هایش
دور گردن لیا حلقه شد.
لیا چیزی نگفت.
فقط نگاه کرد.
و فهمید.
فشار بیشتر شد.
صدای خرد شدن حنجره
خیلی آرام بود.
وقتی رها کرد،
لیا هنوز زنده بود—
اما دیگر نمی‌دانست چطور باید نفس بکشد.
صبح، شهر پر از بدن‌های نیمه‌جان بود.
نه مرده،
نه زنده.
بعضی نفس می‌کشیدند
اما مغزشان
در خواب جا مانده بود.
کودکی وسط خیابان
دست خودش را می‌جوید.
پیرمردی
گردن همسرش را
بی‌صدا می‌فشرد
انگار کوک ساعت را تنظیم می‌کند.
خواب دیگر شب نداشت.
و آخرین گزارشی که ثبت شد
قبل از قطع کامل ارتباطات،
فقط یک جمله بود:
«بدن‌ها،
بدون توافق ذهن‌ها،
دارند کار را ادامه می‌دهند.»
