
در گوشهای از جهان، خانهای هست
که انگار از دلِ یک آهِ آرام ساخته شده.
دیوارهایش بوی کاغذهایی را میدهند
که هنوز قصههای نگفته در آنها میجوشد،
و پنجرههایش
طلوع را بیهیاهو وارد اتاق میکنند.
این خانه، پناهگاه نویسندهایست
که داستانهایش را
مثل نخهای ظریفِ نور
از میان ثانیههای روز میکشد بیرون.
اینجا، صداها خاموشاند؛
حتی باد هم
با قدمهای آهسته از کنار درختان رد میشود
تا مبادا واژهای
از دستت بیفتد.
اتاق کوچکِ گوشهٔ حیاط
جاییست که خیال
روی میز مینشیند،
و هر جمله
مثل دودی لطیف
در هوا بالا میرود و شکل میگیرد.
در این خانه، زمان
کمی خستهتر راه میرود،
قهوه آرامتر میجوشد،
و قلب نویسنده
کمی بلندتر میتپد.
این خانه
نه لوکس است
نه پر از اشیای گران.
اما هر وجبش
گرمای نفس تو را میشناسد.
خانهای که اگر شبها گوش بسپاری،
میشنوی چگونه
دیوارهایش
داستانهایی را که نوشتهای
زیر لب تکرار میکنند.
خانهای که آرام است،
به دور از دغدغه،
و هر بار که واردش میشوی
انگار یک جهان از روی شانهات برداشته میشود.
خانهای که خودِ واقعی تو را
در آغوش میگیرد
و میگوید:
«بنویس…
من مراقبم.»