
مه لندن مثل پتوی خیس و سرد روی شهر ریخته بود؛ مهای که نه سفید بود، نه خاکستری—بیشتر شبیه نفس چیزی بود که نباید در این دنیا باشد.
در سال 1820، محلهی لایمهِل به یک چیز مشهور شده بود:
صدایی که از داخل دودکش خانهها میآمد…
نه باد بود، نه موش، نه دزد.
زمزمهای بود.
زمزمهای که فقط یک جمله میگفت:
«چرا بیدارم کردی؟»
مردم میگفتند خانهی شمارهی 34، نفرینشده است.
از وقتی آن شاگردنقاش ایرانی—یوسف تبریزی—در آن خانه مرده بود.
میگفتند روی بومش، چیزی کشیده که هیچکس جرأت نکرده نگاه کند.
اما ادوارد مورلند، جوانِ کتابفروشِ تازهکار، مجبور بود آن خانه را بخرد؛ چون ارزان بود… بیشازحد ارزان.
شب اول، همهچیز عادی بود.
جز یک چیز: دودکش خانه نفس میکشید.
نه دود، نه صدا—
نفس.
ادوارد فکر کرد خیالات است. شمعی روشن کرد و به اتاق پذیرایی رفت؛ چوب کف خانه زیر پاهایش صداهای کوتاه و خفهای میداد، انگار کسی زیرش دست میکشید.
روی دیوار، بوم نقاشی نیمهپارهای آویزان بود.
پارگیها طوری بودند که انگار کسی از داخل بوم تلاش کرده بیرون بیاید.
کنار بوم، نوشتهای با جوهر قهوهای خشک شده بود:
«او از آتش ساخته نشد… از سایهی آتش ساخته شد.»
ادوارد نخواند.
فقط نگاه کرد.
بوم به لرزه درآمد.
آرام.
مثل یک نفس.
ساعت از سه صبح گذشته بود که صدای شومینه بلند شد.
نه شعله.
نه چوب.
صدایی شبیه ناخن روی استخوان.
تقتقتق…
ادوارد جرأت نکرد نزدیک شود.
اما صدا جدیتر شد، شبیه کسی که دارد از دیوار میخزد.
تق… تق… تق.
او با شمع به سمت شومینه رفت.
خاکسترها تکان خوردند.
یک انگشت…
سفید، بلند، تقریبا تا بند سوم…
از داخل خاکستر بیرون زد.
ادوارد نفسش برید.
انگشت، چند لحظه آرام ماند، بعد آرام داخل خاکستر را هُل داد کنار.
و دو چشم…
نه گرد، نه انسانی—
چشمانی کشیده، بدون پلک، مثل دو خط آتش خاموششده
از عمق تاریکی نگاهش کردند.
از داخل شومینه زمزمه آمد:
«دیر… کردی… آدمیزاد…»
ادوارد عقب رفت.
زمین زیر پاهایش نرم شد.
نه خاک، نه چوب—انگار روی پوست میایستاد.
ادوارد به سمت در رفت، اما در خودش قفل شد.
باد نبود.
دستگیره نبود.
چیزی از پشت در دست گذاشته بود.
صدای زمزمهها در اتاق پیچید.
نه انگلیسی، نه هیچ زبانی که ادوارد بشناسد—
زبان حروف پیچخورده،
زبان گورستانهای ایران،
زبان جنهایی که اسمشان را توی کتابها نمینویسند.
«… بیدارم کردی…
تو نیستی که من را صد کردی…
او بود… نقاش… خونش هنوز بیداره…»
باد شمع را خاموش کرد.
همهجا تاریکی.
و در تاریکی، چیزی حرکت کرد.
نه پا… نه دست…
حرکتی مثل یک سایه که سعی میکند شکل بگیرد اما موفق نمیشود.
شومینه ترک خورد.
صدایی مثل شکستن استخوان نمِگرفته.
اول، بازویش بیرون آمد—نه بازوی انسان.
پوستش مثل دود بود، اما انگار وزنی داشت.
رگهایی تیره که مانند کرمهای آتشسوخته روی پوست میلغزیدند.
بعد، سرش…
سر، شکل داشت اما صورت نداشت.
فقط یک حفرهی عمودی وسطش بود که آرام باز شد.
داخل آن حفره… تاریکی بود.
نه سیاهیِ معمولی—
تاریکیای که در خودش میجنبید.
همانحین، ادوارد یاد نوشته کنار بوم افتاد:
«از سایهی آتش ساخته شد.»
موجود چانه نداشت اما صدا از بدنش درآمد:
«تو نقاش نیستی…
اما نفسش به تو خورده…
پس سهم منی…»
بوم پارهشده ناگهان تکان خورد.
از پشت پارگی، یک چشم ظاهر شد.
انسانی.
خیس.
نگران.
چشمِ یوسف تبریزی؛ نقاشی که سال قبل در این خانه مرده بود.
او به ادوارد نگاه کرد—اما بیصدا.
فقط با چشمش گفت: «نزدیک نشو.»
موجود از شومینه بیرون آمد.
قدش سه برابر انسان، اما وزنش هیچ بود—هر قدمی که برمیداشت، کف زمین موج میزد، انگار خانه در حال تنفس بود.
ادوارد در اتاق پشتی دوید.
اما اتاق پشتی دیگر اتاق نبود—
دیوارها کش آمده بودند و سقف خم شده بود، مثل دهانی که دارد باز میشود.
در گوشش صدا آمد:
«نقاش در آتش افتاد…
اما سایهاش فرار کرد…
من… سایهی اویم…
نه جنی که میشناسی…
نه شیاطینی که اسمشان را بلدی…
من خطِ اشتباهِ جهانم.»
در تاریکی اتاق، بوم نقاشی دیگری افتاده بود—بومی که هیچکس ندیده بود.
تصویری بود از همان جن:
تنهی دود، چهرهی بیصورت، حفرهی عمودی…
و زیرش نوشته شده بود (به فارسی):
«این را نکشیدم… این مرا کشید.»
ادوارد فهمید نقاش تنها یک جسد نبود—
او درون بوم گیر افتاده بود.
موجود نزدیک شد.
سایهاش روی دیوار پخش شد، اما سایهاش با خودش حرکت نمیکرد—
سایهاش میرقصید.
ادوارد جیغ زد.
اما صدا بیرون نرفت.
صدا در هوا گیر کرد، مثل هوایی که به شیشه چسبیده باشد.
موجود دستش را بالا آورد؛
نه برای کشتن—
برای کشیدن.
انگشتش هوا را پاره کرد.
و ادوارد فهمید:
موجود میخواهد او را به بوم بکشد.
آخرین چیزی که دید، چهرهی یوسف بود—
در همان بوم شکسته.
چشمانش خیس و خاموش.
و زمزمهای که گفت:
«فرار نمیکنی…
نه در لندن…
نه در هیچ دورهای…
سایههای ما، زمان نمیشناسند…»
صبح روز بعد
خانهی شمارهی 34 خالی بود.
جز یک چیز:
بومی تازه، قابشده، تمیز.
روی دیوار آویزان.
تصویری از ادوارد مورلند
با چشمانی خیره،
نیمهجان،
و حفرهای عمودی که از وسط صورتش آرام باز شده بود…
و در پایین بوم، خطی با جوهری که خشک نشده بود:
«او مرا نکشت…
او مرا کشید.»