
نه با دیدن جسد—
با دیدن چاقویی که شسته شده بود.
من آدم وسواسیای نیستم.
هیچوقت بعد از نصفهشب ظرف نمیشورم.
و مهمتر از آن:
من چاقوها را نمیشویم، میترسم دستم ببُرد.
اما چاقو تمیز بود.
خیلی تمیز.
صدای اول گفت:
«آروم باش. شاید دیشب مهمون داشتی. شاید یادت رفته.»
این صدا همیشه همینطور حرف میزد.
ملایم، منطقی، شبیه پرستاری که میخواهد مریضش را آرام کند.
اسمش را گذاشته بودم ناظر.
صدای دوم خندید.
«نه. به لکهی آب روی زمین نگاه کن.
به صندلی افتاده.
به اینکه درِ یخچال نیمهبازه.»
این یکی دقیق بود.
جزئیات را دوست داشت.
از آن آدمهایی که اگر آتشسوزی شود،
اول علتش را بررسی میکنند بعد فرار میکند
اسمش تحلیلگر بود.
من هنوز توی چهارچوب در آشپزخانه ایستاده بودم
که چشمم افتاد به پاها.
مردی حدوداً چهل ساله
به پشت افتاده بود.
پیراهن خاکستری،
چشمان باز،
و گردنش—
بریده بود،
دلم فرو ریخت.
گفتم:
«من… من کسی رو نکشتم.»
تحلیلگر گفت:
«پس چرا یادمون نمیاد دیشب چی کار کردیم؟»
ناظر گفت:
«زنگ بزن به پلیس.»
دستم رفت سمت گوشی.
همان لحظه صدای سوم آمد.
نه از داخل سرم.
از پشت سرم.
«نه.»
برگشتم.
کسی نبود.
اما بدنم یخ زد.
این صدا را نمیشناختم.
یا شاید…
خیلی خوب میشناختم و نمیخواستم قبول کنم.
مرد کشته شده را میشناختم.
همسایهی طبقهی پایین بود.
چند بار به خاطر صدای موسیقی دعوا کرده بودیم.
آخرین بار گفته بودم:
«یه شب کارت رو میسازم.»
تحلیلگر گفت:
«انگیزه داریم.»
ناظر گفت:
«اما حافظه نداریم.»
من نشستم روی صندلی.
سرم درد میکرد.
داروها هنوز روی میز بود.
سه تا قرص شبانه که دیشب نخورده بودم.
یادم آمد دکتر گفته بود:
«وقتی صداها زیاد میشن، خطرناکه.»
صدای سوم دوباره گفت:
«حرف نزن. فکر کن.»
پرسیدم:
«تو کی هستی؟»
جواب نداد.
اما تصویر آمد.
تصویر دیشب.
در باز شد.
مرد داد زد.
من عقب رفتم.
ناظر گفت: «بیخیال شو.»
تحلیلگر گفت: «تهدید واقعیه.»
و من…
من هیچ کاری نکردم.
تا او جلو آمد.
نه عصبانی.
نه هیجانی.
کاملاً آرام.
چاقو از کشو بیرون آمد.
ضربه سریع بود.
نه برای کشتن—
برای ساکتکردن.
اما آدمها همیشه آنطور که برنامهریزی میکنی نمیمیرند.
پلیس آمد.
من همهچیز را گفتم.
یا حداقل چیزهایی که یادم بود.
پزشک قانونی گفت:
«ضربه عمدی بوده.»
روانپزشک گفت:
«شما در زمان حادثه دچار گسست هویتی بودهاید.»
قاضی گفت:
«اما جسد در خانهی شماست.»
ناظر گریه میکرد.
تحلیلگر ساکت شده بود.
فقط صدای سوم آرام بود.
گفت:
«بالاخره فهمیدن.»
پرسیدم:
«چی رو؟»
گفت:
«اینکه من همیشه اینجا بودم.
اونقدر خفهم کردید
که وقتی بالاخره دستم رو گرفتم روی چاقو،
دیگه برام مهم نبود بعدش چی میشه.»
حکم هنوز صادر نشده.
اما من حالا میدانم:
قاتل من نبودم.
شاهد هم نبودم.
من فقط کسی بودم
که سالها
اجازه داد
یک بخشِ خطرناکِ خودش
بدون اسم
بدون صدا
بزرگ شود.
و وقتی بزرگ شد،
تصمیم گرفت
برای همهمان
تصمیم بگیرد.سه هفته بعد،
وقتی دیگر هیچ صدایی برای دفاع از من حرف نمیزد،
پروندهام دوباره باز شد.
نه با اعتراف تازه—
با گذشته.
پزشکان قانونی از بایگانی بیمارستانها شروع کردند.
پروندههای قدیمی.
بستریهای کوتاهمدت.
تشخیصهایی که هر بار نیمهکاره رها شده بود:
اختلال اسکیزوافکتیو،
توهم شنیداری مزمن،
و در نهایت—
گسست چندشخصیتی با خطر بالا.
روانپزشک دادگاه گفت:
«این قتل ناگهانی نبوده.
این نتیجهی سالها درماننشدن است.»
قاضی گفت:
«متهم در زمان ارتکاب جرم فاقد کنترل ارادی بوده،
اما همچنان برای جامعه خطرناک است.»
ناظر دیگر حرفی نزد.
تحلیلگر فقط نگاه میکرد.
صدای سوم
لبخند زد.
حکم اجرا شد.
نه زندان.
نه طناب.
نه تیتر روزنامه.
حبس ابد در تیمارستانی در حومهی شهر.
جایی با دیوارهای سفید،
پنجرههایی که فقط آسمان را نشان میدهند،
و شبهایی که صداها
جایی برای فرار ندارند.
اینجا،
دیگر در قفل میشود
نه برای تنبیه،
بلکه برای محافظت از بقیه.
من هر روز قرصهایم را میخورم.
من هر روز گزارش مینویسم.
من هر روز آرامتر میشوم.
اما صداها…
آنها هم هستند.
ناظر میگوید: «تمام شد.»
تحلیلگر میگوید: «قابل پیشبینی بود.»
و سومی—
در سکوتِ سلول،
نزدیک گوشم
زمزمه میکند:
«نه.
فقط دیر فهمیدند.»