
باد در دشت خوابیده بود، اما قلب سعید مثل طبل قبایل میکوبید.
زاریا روی شانهاش سنگینی میکرد؛
بدنش گرم نبود…
سرد بود.
سردیای که مثل یخ اما زنده بود—
انگار از جایی آمده که گرما معنایی نداشته.
سعید زیر لب زمزمه کرد:
«تحمل کن… چند قدم مونده.»
کلبهاش در پایین تپه بود:
یک اتاق گِلیِ کوچک با سقف حصیری و دیواری که از باد زمستانی سوراخدار شده بود.
چراغش کمنور بود و در تاریکی مثل چشم خستهی یک پیرمرد میلرزید.
وقتی به در رسید،
زانویش خم شد؛
نه فقط از سنگینی زاریا—
از ترسی که زیر پوستش میدوید.
با خودش گفت:
«سعید… دیوونه شدی؟
این… این آدم نیست.»
اما وقتی یاد چهرهی زخمیاش افتاد…
آن نفسهای تکهتکه،
آن بدن لرزان…
دلش نذاشت رهایش کنه.
در را با زانو هل داد و وارد شد.
چراغ را بالا گرفت.
نور زرد روی صورت زاریا افتاد…
و سعید برای چند لحظه خشک شد.
پوستش در نور، میدرخشید
نه مثل آدمها
نه مثل مریضها
بلکه مثل چیزی که تازه از دل ستارهای خاموش بیرون کشیده باشند.
روی گونهاش شکافهای عمیق بود،
اما از آنها بهجای خونِ سرخ،
مایعی نقرهای و کند بیرون میریخت.
سعید عقب رفت.
«بسمالله… این چیه؟»
اما صدایش بیجان بود.
نه دعا بود، نه فریاد.
وحشتِ خالص بود.
با این حال…
زاریا نفس کشید.
حتی اگر کم.
حتی اگر لرزان.
سعید یک پتوی پشمی از گوشه برداشت و او را روی فرش کهنه انداخت.
دستش هنوز میلرزید.
چند لحظه به چهرهاش نگاه کرد.
آرام گفت:
«اگه از آسمون افتادی…
اگه شیاطین دنبال هَست…
یا هر چی… ولی الان…
داری میمیری.»
صدایش شکست.
سعید چاقوی کوچک خود را آورد،
گِره لباسهای خونگرفته را باز کرد
و با ترس به زخمهای عمیق نگاه کرد.
زخمها انگار میسوختند،
بخار کمرنگی ازشان بلند میشد.
هیچ چیز انسانی نبود.
اما سعید با خودش نجوا کرد:
«نمیذارم بمیرین… هر چی که هستین.»
او یک تکه پارچه را در آب گرم زد،
جراحات را پاک کرد،
اما مایع نقرهای با لمسش میجوشید
انگار با عصبانیت واکنش نشان میداد.
سعید دستش را عقب کشید.
«این چیه لعنتی؟»
ناگهان—
صدای نفس تیز کشیدن.
زاریا کمی به پهلو چرخید.
چشمهایش نیمهباز شد.
چشمهایی که شبیه هیچ موجود زمینی نبود:
درونشان برقهای آبی شبیه شفق قطبی میچرخید.
سعید یخ کرد.
زاریا لبهایش تکان خورد…
نه واضح، نه انسانی.
آرام گفت:
«اِ… کَه…»
(صدایی شبیه زخمی که با باد حرف میزند)
سعید نمیفهمید.
زانو زد و کمی نزدیکتر شد.
زاریا دوباره زمزمه کرد:
«الشَّ… ر… ق…»
شرق.
سعید نفسش را بند آورد.
«تو… از همون نور میای؟ از همون… چیزی که تو آسمون بود؟»
اما زاریا دوباره بیهوش شد.
سعید بلند شد،
در را بست،
چراغ را کم کرد
و کنار تخت نشست.
به زخمها نگاه کرد.
به آسمان پشت پنجره نگاه کرد.
و با صدایی آرام، مثل اعترافی که از خودش پنهان میکرد، گفت:
«لعنت بهت سعید… از فردا زندگیت دیگه عادی نیست.»
شب، طولانیتر از همیشه گذشت.
باد بیرون میغرید.
کل کلبه میلرزید.
و سعید…
تا صبح نخوابید.
چون هر بار که چشمهایش را میبست،
تصویر آن موجودِ زیبا، زخمی و غریبه
در ذهنش روشنتر میشد.