ساعتش درست عصر یک جمعه از کار افتاد.
نه با صدای تیک‌تاکی که قطع شود، نه با عقربه‌ای که گیر کند.
فقط ناگهان ساکت شد.
مثل دلِ کسی که دیگر نمی‌خواهد توضیحی بدهد.
مرد مدتی به ساعت نگاه کرد، بعد لبخند زد.
چای روی میز سرد شده بود، پنجره نیمه‌باز، و صدای رادیو دوردست می‌آمد:
«هوای بیشتر مناطق کشور نیمه‌ابری‌ست با احتمال بارش پراکنده...»
در خانه‌ی او همیشه احتمال بارش بود، حتی اگر هوا آفتابی می‌زد.
سال‌ها پیش، زنی در همان اتاق برایش ساعت خریده بود.
گفته بود: «تا هیچ‌وقت از زمان عقب نمانی.»
اما حالا، خودش از همه چیز عقب مانده بود. از روزها، از دنیا، از خودش.
گاهی فکر می‌کرد شاید ساعت، از روی دلسوزی برایش ایستاده؛
که بگوید وقتش رسیده کمی استراحت کند.
او دیگر تقویم عوض نمی‌کرد.
جمعه‌ها همه شبیه هم شده بودند.
بوی نان تازه‌ی همسایه، صدای بازی بچه‌ها در کوچه،
و سایه‌ی درخت توت که هر بار تا نیمه‌ی دیوار می‌آمد و برمی‌گشت.
تنها تغییری که می‌دید، عمق چین‌های دستش بود وقتی فنجان را برمی‌داشت.
گاهی خیال می‌کرد آن زن هنوز در آشپزخانه است.
از همان در باریک، صدایش را می‌شنید که می‌گوید:
«چای دم کشید، بیا قبل از اینکه سرد بشه.»
اما هر بار که برمی‌گشت، فقط بخار محوی روی شیشه می‌دید و سکوت.
شاید ساعت هم به همین خاطر ایستاده بود؛
تا لحظه‌ای را نگه دارد که هنوز امیدی هست.
لحظه‌ای میان بودن و رفتن، میان چای گرم و لبخندهای ناپدید.
مرد سرانجام ساعت را برداشت، گذاشت روی طاقچه،
کنار قاب عکسی که رنگش رفته بود.
و با خودش گفت:
«بگذار زمان اگر دلش خواست برگردد. من دیگر عجله‌ای ندارم.»
آن روز تا شب باران بارید.
اما هیچ‌کدام از عقربه‌ها تکان نخوردند.
فقط صدای قطره‌ها می‌آمد…
مثل تیک‌تاکی که آرام‌تر از همیشه،
در دل مرد ادامه داشت.
