لندن – زمستان ۱۸۲۰
لندن شهری بود که عشق در آن آهسته نفس می‌کشید؛
نه از حیا،
از ترس.
مه همیشه زودتر از مردم بیدار می‌شد و دیرتر می‌خوابید.
و در یکی از همین صبح‌های مه‌آلود،
بنجامین هارو فکر می‌کرد خوشبختی یعنی
داشتن دستی که در سرمای شهر،
گرم بماند.
آلیس کنار او راه می‌رفت.
نه زیبا به معنای رایج،
بلکه آشنا؛
آن‌قدر که نبودنش بعدها،
جهان را بی‌صدا کرد.
آلیس گفت: — «بنجامین… اگه یه روز من نبودم، تو چی کار می‌کنی؟»
او خندید. — «حرف نزدن از مرگ، یه جور احترامه.»
آلیس ایستاد.
نگاهش کرد، عمیق، انگار چیزی را پیشاپیش می‌بیند. — «نه… بعضی وقتا فقط می‌خوام بدونم اگه من زودتر رفتم،
عشق‌مون بی‌صاحب نمی‌مونه؟»
بنجامین جواب نداد.
چون بعضی سؤال‌ها،
اگر جواب داده شوند،
اتفاق می‌افتند.
و ناگهان کالسکه از دل مه بیرون پرید.
نه فریاد داشت،
نه هشدار.
فقط صدای شکستن.
چوب.
استخوان.
آلیس زمین افتاد.
بنجامین کنارش زانو زد،
دست‌هایش را گرفت.
— «نگاه کن به من…»
آلیس لبخند زد؛
همان لبخندی که همیشه قبل از گفتن حقیقت داشت. — «قول بده… اگه من مُردم، دنبال من نگردی…»
— «این حرف رو نزن.»
— «قول بده، بنجامین… بعضی عشق‌ها اگه دنبالشون بری،
راه رو گم می‌کنن.»
و بعد،
نفس آخر.
مه همه‌چیز را بلعید،
جز یک قولِ ناتمام.
پس از مرگ
سه روز، بنجامین کنار جسد نشست.
نه گریه،
نه دعا.
فقط زمزمه: — «برگرد… حتی اگه اشتباه باشه.»
کشیش شهر، پدر متیو کالدول، آرام گفت: — «خدا روح‌ها رو بازنمی‌گردونه.»
بنجامین با چشمانی خالی جواب داد: — «پس چرا خاطره‌ها هنوز راه می‌رن؟»
کشیش آن شب،
برای اولین‌بار،
نتوانست جواب بدهد.
"هشت سال بعد"
خانه‌ای اشرافی،
پیانویی قدیمی،
و دختری هشت‌ساله به نام الینور گری.
بنجامین برای کوک پیانو آمده بود.
وقتی انگشتانش روی کلیدها نشست،
آهنگی نواخته شد که فقط یک نفر دیگر
در دنیا بلد بود دوستش داشته باشد.
الینور ناگهان گفت: — «بس کن…»
— «چرا؟»
دختر چشم‌هایش را بست. — «این آهنگ آدم رو یاد جایی می‌ندازه که نباید برگرده.»
بنجامین خشکش زد. — «تو اینو از کجا می‌دونی؟»
— «نمی‌دونم…
ولی قبلاً باهاش خداحافظی کردم.»
دختر از کالسکه‌ها وحشت داشت.
نه جیغ،
نه گریه.
فقط وقتی صدای چرخ می‌آمد،
دستش ناخودآگاه به سینه‌اش می‌رفت؛
جایی که آخرین ضربه را به یاد داشت.
الینور چیزهایی می‌گفت که بلد نبود.
— «تو وقتی ناراحتی، شونه‌ی چپت می‌لرزه.»
— «تو از بارون بدت نمیاد، چون یه شب کسی رو تو بارون دوست داشتی.»
— «تو همیشه قبل از خواب، به پنجره نگاه می‌کنی… انگار منتظری.»
بنجامین می‌دانست.
اما دانستن،
شهامت نمی‌آورد.
بنجامین به کلیسا رفت.
— «اگه روح برنگشته باشه،
اما حافظه برگشته باشه چی…؟»
کشیش به شمع خیره شد. — «شاید خدا روح رو می‌بخشه،
اما حافظه رو نه.»
— «پس این بچه چی؟»
— «اون مجازات نیست، بنجامین.
اون پیامده.»
— «من چی کار کنم؟»
کشیش نگاهش کرد؛
نه از بالا،
از کنار. — «عشق همیشه حق نداره زنده بمونه.
گاهی فقط حق داره درست تموم بشه.»
— «و اگه تمومش نکنم؟»
— «اون‌وقت خدا مجبور می‌شه بهای عشق تو رو از آینده‌ی یه کودک بگیره.»
سال‌ها گذشت.
نه ناگهانی.
نه بی‌صدا.
الینور ده‌ساله شد.
یازده‌ساله.
و در دوازده‌سالگی گفت: — «من قبلاً عاشق تو بودم، نه؟»
بنجامین نفسش برید. — «نه…»
— «دروغ نگو.
من دقیقاً می‌دونم آدم وقتی دوست داشته، چطوری نگاه می‌کنه.»
آن شب باران می‌بارید.
— «تو می‌ری؟»
— «بله.»
— «من قبلاً هم منتظرت موندم؟»
بنجامین زانو زد. — «آلیس…»
و بعد فهمید
دیگر نباید ادامه دهد.
خم شد.
و بوسه‌ای آرام بر گونه‌ها؛
نه از هوس،
نه از گناه،
فقط از خداحافظی.
الینور عقب رفت. — «ببخشید آقا… شما رو می‌شناسم؟»
و همه‌چیز تمام شد.
کشیش کالدول سال‌ها بعد نوشت:
«خدا روح را می‌بخشد،
اما حافظه را نه.
و عشق…
گاهی چیزی است که حتی بهشت هم
نمی‌خواهد مسئولیتش را بپذیرد.»
