سلام دوستان از امروز میخوام داستان جدیدم رو واستون بنویسم امیدوارم با نظر هاتون منو راهنمایی کنین
arash 1313:
📘 فصل اول – بیداری
📘 فصل اول – بیداری در جزیره
آب سردی روی صورتش پاشیده شد. نفسش برید. چشم‌هایش باز نشد اما حضور دیگران را حس کرد. صدای پرندگان، خش‌خش علف‌ها، و همهمه‌ای مبهم دورش را گرفته بودند. دوباره چیزی روی صورتش پاشیدند. این بار آهی کشید، چشم‌هایش را با زحمت باز کرد. نور خورشید در اوج بود و آسمان چنان آبی که انگار هرگز ابری به آن نزدیک نشده. مردی لاغراندام، مو حنایی، پوست سفید و پر از کک‌ومک با چشم‌هایی قهوه‌ای، نگاهش را از آسمان گرفت و به جمع اطرافش خیره شد. همه چیز برایش غریبه بود.
بی‌هوش شد.
وقتی دوباره چشم باز کرد، خودش را روی تختی چوبی دید. صدای ظرفی که کنار دستش قرار گرفت او را به خود آورد. زنی جوان با موهای مشکی و چهره‌ای مهربان، رو‌به‌رویش نشسته بود. لبخندی زد.
– خوبی؟ حالت بهتره؟
– من... من کجام؟
– توی یه شهر کوچیک تو ناکجا آباد.
شاهرخ نگاهش را به اطراف انداخت. خانه‌ای با دیوارهای گِلی، پنجره‌های چوبی، و چراغی نفتی. همه چیز شبیه قصه‌ها بود.
– چرا اینجا این‌شکلیه؟ چرا از چراغ نفتی استفاده می‌کنید؟ برق ندارین؟
– برق؟ برق دیگه چیه؟
شاهرخ گیج شده بود. سرش را گرفت.
– ما الان کجاییم؟ اسم اینجا چیه؟
– اسم خاصی نداره. ما همین‌جا زندگی می‌کنیم. تو از کجا اومدی؟ لحجه‌ات آشنا نیست.
زن بلند شد و مشغول ریختن سوپ شد.
– صبح یه رعد و برق شدید اومد گوشه جنوبی ده. چند نفر رفتن دیدن. گفتن تو لخت و عور افتاده بودی. آوردنت اینجا، لباس تنت کردن. من نگهت داشتم تا حالت بهتر بشه.
شاهرخ گفت:
– من اهل تهرانم. می‌دونی تهران کجاست؟
– تهران؟ نه، نمی‌شناسم. اسم عجیبیه.
– تهران پایتخت ایرانه. یه کشور بزرگ... یعنی... تو واقعاً نمی‌دونی؟
زن گفت:
– یکم سوپ بخور. بهتر شدی، از خونه‌م برو. باید برم سر زمین. کلی کار دارم.
شاهرخ روز بعد، وقتی از خانه بیرون آمد، دنیای اطرافش را بیشتر شناخت. بچه‌ها بازی می‌کردند، پیرمردی کفش وصله می‌زد، زن‌ها در حال خرید میوه و سبزی بودند. پرندگان در آسمان می‌چرخیدند. همه چیز عجیب زیبا بود؛ ولی غیرعادی.
📘 فصل دوم – مه، باران و بیسیم
شاهرخ چند روزی میان مردم زندگی کرد. سعی می‌کرد از آن‌ها درباره جزیره، مه اطراف، یا راهی برای خارج شدن بپرسد. ولی پاسخ‌ها همیشه مبهم بود. گویی هیچ‌کس چیزی فراتر از این محدوده نمی‌شناخت.
روزی تصمیم گرفت به سمت ساحل برود، جایی که مه غلیظ مثل دیواری دور جزیره کشیده شده بود. آن‌قدر مه سنگین بود که نمی‌شد حتی چند متر جلوتر را دید. فقط صدای موج‌ها می‌آمد. هرچه تلاش کرد به مردم بقبولاند که این مه غیرطبیعی‌ست، جوابی نگرفت. کسی نه ترسی داشت، نه کنجکاوی. گویی مه بخشی از زندگی بود، مثل آفتاب یا باد.
وقتی از مه برگشت، باران شدیدی گرفت. درختان خم شدند و زمین گلی شد. دنبال سرپناهی دوید و اتفاقی وارد غاری شد که در دل تپه‌ای پنهان بود.
درون غار تاریک بود اما خشک و امن. نفس‌زنان نشست. باران بیرون می‌کوبید. لحظاتی گذشت. خواست بخوابد. چشم‌هایش گرم شده بود که ناگهان صدایی در سکوت غار پخش شد.
بیپ– بیپ– خش خش...
چشمانش باز شد. نور ضعیفی از گوشه غار بیرون می‌زد. بلند شد. در گوشه‌ای دستگاهی شبیه بیسیم کوچک خاک خورده بود. چراغش روشن بود.
صدای ضبط‌شده‌ای پخش شد:
"اگر این پیام رو می‌شنوی، بدون هنوز کسی هست... هنوز امیدی هست... ساعت ۱:۲۷ دقیقه هر شب، گوش کن... شاید بتونیم راهی پیدا کنیم..."
بعد خاموش شد.
شاهرخ خشکش زده بود. بیسیم؟ تکنولوژی؟ در این دهکده بی‌برق و موبایل؟ آن هم با صدای کسی که انگار... خودش بود!
فصل سوم: خواب
صدای باران هنوز پشت کوه‌ها گم نشده بود. هوای غار نمناک شده‌بود، بوی سنگ خیس و خاک رسیده، شاهرخ را بیدار نگه داشته بود.
دستش را کشید روی خاک سرد زیر تنش. بیسیم خاموش کنار پایش افتاده‌بود؛ مثل یک جنازه‌ی فراموش‌شده. ساعتش را نگاه کرد: ۱:۲۶.
پلک‌هایش سنگین شده بود. مغزش هنوز داشت پیام ضبط‌شده را تحلیل می‌کرد:
«اگر صدای مرا می‌شنوی، یعنی هنوز وقت هست...»
کلماتش زیر پوست ذهن شاهرخ می‌دوید. یک لحظه حس کرد کسی پشت گردنش نفس کشید. سریع برگشت—اما جز سایه‌ی خودش، چیزی ندید.
لحظه‌ای بعد، انگار هوا ایستاد.
ساعت رسید به ۱:۲۷.
بیسیم با تقی صدا داد و زنده شد. همان صدای آشنا، با همان لحن خسته، تکرار شد:
«اگه صدای منو می‌شنوی... یعنی هنوز وقت هست... مه رو رد نکن... نذار اونا بفهمن... هنوز امید هست...»
صدا چند بار تکرار شد. شاهرخ دیگر گوش نمی‌داد. نگاهش خیره مانده‌بود به جایی دور. لب‌هایش بی‌صدا گفت: «اونا؟»
بیسیم خاموش شد.
هوا سنگین بود. بوی باران، بوی خاک، و بوی ترس، در هوا پیچیده بود.
شاهرخ بعد از آن شب، دیگر مثل قبل نبود.
چیز خاصی نمی‌گفت، ولی نگاهش دائم بین چهره‌ی مردم می‌چرخید. با آن‌ها حرف می‌زد، ولی هر بار دنبال چیزی در صورت‌هایشان می‌گشت.
گویی دنبال ردّی از آشنایی بود، یا نشانه‌ای از دروغ.
همان
شب، در خانه‌ی کوچک، پشت در چوبی که به سختی بسته می‌شد، روی تشکی کهنه افتاد. خسته بود، ولی خوابش نمی‌برد.
تنها چیزی که کمکش کرد، صدای آهسته‌ی باران روی سقف بود. و بعد، خواب آمد...
در خواب، خودش را دید—ولی نه همین شاهرخ، نه با آن لباس‌های گِلی و موهای ژولیده.
کت سفیدی به تن داشت. پشت یک میز بلند ایستاده‌بود، با چراغ‌هایی بالای سرش، صفحه‌نمایش‌هایی با علائم عجیب. اتاق پر از صدا بود. انگار کسی حرف می‌زد، ولی صدا واضح نبود.
کسی فریاد زد:
«اگه بمونی، فراموش می‌شی!»
و درست همان لحظه، صورت خودش را دید، در آینه‌ای که مقابلش بود—ولی چشم‌هایش... مال خودش نبودند.
شاهرخ با تپش قلب از خواب پرید. هوا هنوز تاریک بود، ولی سینه‌اش خیس از عرق شده بود.
صدای خروس‌ها از دور شنیده می‌شد.
او نمی‌دانست آن خواب، حقیقتی مدفون بود، یا فقط هذیان ذهنی خسته...
اما چیزی در دلش داشت زمزمه می‌کرد:
این فقط یک خواب نبود.
نور آفتاب از لای پرده‌ی ضخیم خانه ثریا می‌تابید. صدای مرغ و خروس‌هایی که آزاد در کوچه‌ها می‌چرخیدند، فضا را پر کرده‌بود.
شاهرخ از تخت بلند شد، نگاهی به دستانش انداخت؛ هنوز لرزش خفیفی داشت.
چشمانش روی نقطه‌ای ثابت مانده‌بود—انگار بخشی از خواب هنوز دست از سرش برنداشته بود.
در آینه‌ی کوچک گوشه‌ی اتاق به خودش نگاه کرد.
سایه‌ای از خودش در خواب در ذهنش زنده شد... با چشمانی ناآشنا.
زیر لب گفت:
«من کی‌ام واقعاً؟»
صدای در که باز شد، ثریا با کاسه‌ای ماست و نان وارد شد. لبخند زد:
«صبح به‌خیر... هنوز حالت خوب نیست؟»
شاهرخ سرش را به نشانه‌ی نه تکان داد، ولی بعد گفت:
«فقط یه خواب دیدم... عجیب‌ترین خواب زندگیم.»
ثریا نشست و کاسه را جلویش گذاشت.
«گاهی خواب‌ها از واقعی هم واقعی‌ترن. تو باید استراحت کنی، ذهن تو شاید هنوز تو اون جاییه که ازش اومدی.»
شاهرخ نگاهی به او انداخت و چیزی نگفت.
حس کرد نمی‌تونه چیزی از خواب به ثریا بگه. نمی‌دونست چرا، ولی در دلش حس خطر پیچیده بود.
بعد از صبحانه، شاهرخ از خانه بیرون رفت. هوا صاف بود. پرنده‌ها همان مسیر همیشگی‌شان را در آسمان طی می‌کردند.
مردم ده در حال انجام کارهای روزانه‌شان بودند؛ زن‌ها در حال بافتن، مردها مشغول دام‌ها یا زمین‌ها.
اما برای شاهرخ، همه چیز مصنوعی به‌نظر می‌رسید.
مثل صحنه‌ای از یک فیلم که بارها و بارها دیده باشی.
در گوشه‌ی میدان، مردی مشغول تعمیر زین اسب بود. شاهرخ نزدیک شد.
ـ «اسم شما چیه؟»
مرد بدون اینکه نگاهش کند، گفت: «یونس.»
ـ «هیچ وقت شده چیزی یادت نیاد؟ مثلاً اینکه دیروز چیکار کردی؟»
یونس دست از کار کشید و بالا را نگاه کرد. بعد گفت:
«نه... همیشه یادمه. مثلاً امروز باید زین رو درست کنم. هر روز یه کاری هست...»
شاهرخ پرسید:
«دیروز چه کاری داشتی؟»
یونس کمی مکث کرد. ابروهایش به هم گره خورد.
«دیروز؟... فکر کنم همین... همین کارو می‌کردم.»
شاهرخ عقب رفت. قلبش تندتر می‌زد.
به نظر می‌رسید آدم‌های اینجا فقط امروز را بلدند...
تا غروب، شاهرخ در ده گشت. به صداها گوش داد، به تکرار رفتارها. هرچه بیشتر نگاه می‌کرد، بیشتر حس می‌کرد چیزی درست نیست.
آن شب، باز به خواب رفت. و باز همان اتاق سفید، همان تجهیزات.
اما این بار... خودش را دید که دارد چیزی ضبط می‌کند—درست شبیه همان صدایی که از بیسیم شنیده بود.
صدا گفت:
«تو که اینو می‌شنوی، احتمالاً من فراموش شدم. شاید دیگه نیستم.
ولی یه راه هست. همیشه یه راه هست...»
شاهرخ از خواب پرید.
صدای نم‌نم باران، هنوز نرم روی سطح سنگ‌های غار می‌کوبید. شعله‌ی محوی از نور مهتاب، از لای شکاف سقف سنگی، درست روی صورت شاهرخ افتاده بود. بیسیم حالا خاموش بود. همه‌چیز ساکت.
شاهرخ در سکوت، به نقطه‌ای خیره بود. ذهنش پر از سؤال.
با گذر دقایقی که سنگینی‌شان را می‌شد با دست لمس کرد، پلک‌هایش آهسته بسته شد…
و در میان تاریکی، افتاد.
نور سفید. نه نور خورشید. نه نور چراغ. نوری که شکل نداشت، اما بود.
صداهایی گنگ در پس‌زمینه، شبیه صدای راهروهای طویل بیمارستان.
بوی الکل؟ یا باران؟ خودش هم نمی‌دانست.
او ایستاده بود. اما پاهایش را نمی‌دید.
جلویش، ردیفی از آینه‌ها. همه قدی، همه بی‌قاب.
در هر کدام، تصویری از خودش... اما با جزئیاتی متفاوت.
یکی شاهرخی با یونیفورم آزمایشگاهی.
یکی با لباس ارتشی.
یکی با چشمانی که سیاه نبود، قرمز بود.
و یکی... بدون چهره. فقط یک سایه‌ی خالی.
شاهرخ سعی کرد به یکی از آینه‌ها نزدیک شود، اما فضای اطراف مثل ژل، حرکت را کند می‌کرد.
صدایی از پشت سرش آمد. صدایی خش‌دار و تکراری، درست مثل صدای بیسیم:
"اگر صدای منو می‌شنوی... تو هنوز بیدار نیستی."
شاهرخ ناگهان برگشت. هیچ‌کس نبود.
آینه‌ها ترک برداشتند. تاریکی شروع کرد به بلعیدن نور.
از پایین، از پاهایش شروع شد، تا رسید به زانو، سپس سینه، و در آخر...
با تق‌تق قطرات باران روی سنگ، ناگهان از خواب پرید.
سینه‌اش بالا و پایین می‌شد. نفس‌نفس میز
