
شب آرام آرام روی شهر مینشست و چراغها مثل ستارههایی بودند که در زمین جا ماندهاند. باد از لای پرده میگذشت و بوی خنک سحرگاهی را زودتر از وقتش میآورد. من کنار پنجره نشسته بودم، همان جایی که همیشه دلتنگیهایم را ردیف میکنم. نمیدانم چرا هر بار که هوا رو به تاریکی میرود، تو از لابهلای همین تاریکی بیرون میآیی و در ذهنم قدم میزنی؛ انگار شبها مخصوص توست، مخصوص خیالهایی که هیچوقت کامل نمیشوند ولی هیچوقت هم از بین نمیروند.
میدانم عشق گاهی شبیه یک خاطرهست؛ یک تصویر، یک صدا، یک نگاه که در ذهن میماند و هرچقدر زمان بگذرد، خاک نمیگیرد. تو برای من همان خاطرهای. نه از آنهایی که آدم را زخمی میکنند؛ نه. از آنهایی که زخمها را آرام میکنند، حتی اگر خودشان هیچوقت برنگشته باشند.
گاهی فکر میکنم اگر دوباره بخندی، شاید همه چیز از نو شروع شود. شاید فاصلهها کوتاهتر شوند، شاید این شبها کمی روشنتر شوند، شاید دلم بفهمد که هنوز هم کسی هست که برایش میتپد. خندهات همیشه نقطهی اوج تمام روزهای من بود؛ همان لحظهای که زمان میایستاد و من چند ثانیه بیشتر زندگی میکردم.
میگویند آدمها وقتی عاشقاند، جهانشان کوچک میشود؛ کوچک اما پررنگ. همه چیز در یک نقطه خلاصه میشود؛ یک صدا، یک نگاه، یک لمس. شاید حق با آنها باشد. جهان من مدتهاست به اندازهی تو کوچک شده؛ به اندازهی همان لحظههایی که دستت را روی میز میگذاشتی و با بیخیالی، نوک انگشتانت را روی چوب میکشیدی. هنوز هم صدای آن حرکت آرام را در گوشم دارم، مثل یک موسیقی کوتاه که هیچوقت تمام نمیشود.
گاهی دلم میخواهد تمام این حرفها را یکجا برایت بگویم. بگویم که نبودنت هنوز هم آزارم میدهد، هنوز هم دلم دنبال ردّی از قدمهایت میگردد. اما بعد یادم میافتد که عشق همیشه قرار نیست بازگشتی داشته باشد. گاهی عشق فقط ادامه میدهد، حتی اگر همه چیز تمام شده باشد. عجیب است، اما حقیقت دارد: آدم میتواند کسی را از دست داده باشد و هنوز هم عاشقش بماند، بدون توقع، بدون درخواست، فقط با یک دلتنگی آرام که مثل یک دوست قدیمی کنارت مینشیند.
بگذار اعتراف کنم: من هنوز هم به صدای قدمهایت حساسام. هنوز هم وقتی کسی اسم تو را میبرد، قلبم کمی آرامتر میزند. عجیب است، نه؟ عشق اینطور است؛ گاهی درد میکند، اما دردش شبیه درد درمان است. چیزی مثل لمس یک خاطره که دوباره زندهات میکند.
تو همیشه میگفتی «عشق اگر صبر نداشته باشه، عشق نیست.» آن روزها فقط لبخند میزدم و حرفت را جدی نمیگرفتم. اما حالا میفهمم. عشق یعنی همینکه آدم در سکوت بایستد و صبر کند؛ نه برای برگشتن کسی، نه برای یک معجزه. فقط برای اینکه خودش را دوباره پیدا کند، برای اینکه یادش نرود روزی عاشق بوده و همین عاشق بودن، دردهای زیادی را معنا کرده است.
گاهی تصور میکنم اگر دوباره همدیگر را ببینیم، چه میشود؟ شاید تو مثل همیشه، در اولین نگاه لبخند بزنی. شاید دستت را مثل همیشه در جیبت پنهان کنی و آرام سرت را تکان بدهی. شاید من مثل همیشه چند ثانیه بیهوا بمانم، کمی گیج شوم، و بعد دنبال یک واژه بگردم. اما راستش را بخواهی، فکر نمیکنم دیدار دوباره چیز مهمی باشد. مهمتر از دیدن تو، فهمیدن احساسی است که هنوز در دلم زنده است. احساسی که در برابر تمام سالها، تمام فاصلهها و تمام سکوتها، تسلیم نشده.
این را که مینویسم، باد هنوز پرده را تکان میدهد. بیرون چیزی شبیه مه در خیابان نشسته. ماشینها آرام میگذرند و مردم عجله دارند. دنیا عجله دارد. اما عشق عجله ندارد. عشق همیشه یک قدم عقب میایستد تا ببیند تو چه میکنی. عشق مثل چراغی است که از فاصلهی دور، خانه را نشان میدهد؛ حتی اگر راه برگشت طولانی و ناهموار باشد.
هر بار که به تو فکر میکنم، انگار درونم چیزی روشن میشود؛ چیزی که نه آتش است و نه نور، چیزی بین این دو. یک گرمای آرام که میگوید: «هنوز تمام نشده. هنوز چیزی هست.» شاید همین حس است که آدم را زنده نگه میدارد، حتی در روزهایی که همه چیز بیمعنا به نظر میرسد.
گاهی مینشینم و تصور میکنم تو هم جایی در این شهر به یاد من افتاده باشی. نه زیاد؛ فقط برای چند ثانیه. شاید وقتی از خیابانی رد میشوی، یا وقتی آهنگی را میشنوی که زمانی با هم گوش میدادیم. تصور این چند ثانیه برایم کافیست. عشق گاهی همین است: به اندازهی یک لحظهی کوتاه، یک یادآوری ساده.
میدانم زندگی مسیر خودش را رفته. میدانم تو راه خودت را داری و من هم در مسیر خودم افتادهام. اما اینها مانع از عشق نمیشود. عشق هیچوقت اسیر زمان نمیشود. گاهی دور میشود، گاهی کمرنگ، اما محو؟ هرگز. این را من فهمیدم؛ شاید دیر، اما فهمیدم.
میخواهم چیزی را همینجا، همین امشب اعتراف کنم: اگر روزی دوباره بخندی، اگر روزی همان خندهی گرم و کوتاهت را بشنوم، دلم دوباره روشن میشود. نه برای اینکه به گذشته برگردم، نه برای اینکه چیزی تکرار شود. برای اینکه بدانم هنوز هم میتوانم دوست داشتن را بفهمم، هنوز هم قلبم زنده است، هنوز هم امیدی در گوشهای از وجودم خوابیده.
میدانی؟ عاشق بودن همیشه معنایش داشتن نیست. گاهی معنایش رها کردن است، معنایش این است که تو خوشحال باشی، حتی اگر من کنارت نباشم. این را قبول کردن سخت بود، اما بالاخره یاد گرفتم. عشق فقط یک تعلق نیست؛ یک آزادیست، آزادیِ دوست داشتن بیقید و شرط.
اگر امشب کنار من بودی، اگر صدای قدمهایت در خانه میپیچید، اگر کنار این پنجره مینشستی، شاید هیچکدام از این حرفها را نمیزدم. فقط نگاهت میکردم و سکوت میکردم؛ چون بعضی حرفها برای گفتن نیستند، برای حس شدناند.
اما حالا که نیستی، بگذار این متن جای همان نگاه باشد. بگذار این کلمات شبیه دستانی باشند که به آرامی روی شانهات مینشینند و بیصدا میگویند:
«من هنوز هم تو را در آرامترین و صبورترین شکل ممکن دوست دارم.»
و اگر روزی… روزی خیلی دور یا شاید خیلی نزدیک… دوباره بخندی، بدان که قلب من هنوز هم میتواند به اندازهی همان خنده روشن شود.