
مرگ ورونیکا، خلائی تاریک و سنگین در ایستگاه ایجاد کرد. سکوت بعد از آن، نه نشانی از آرامش، که نشانهای از پایان قریبالوقوع بود. جولیان، با شوک و اندوهی که تا عمق وجودش نفوذ کرده بود، به جسد بیحرکت ورونیکا که حالا در کنار تصویر وهمآور روی زمین افتاده بود، خیره شد. فردریک و توماس، با چهرههای رنگپریده و چشمانی وحشتزده، سعی میکردند واقعیت تلخ پیش رویشان را هضم کنند.
"خدای من..." توماس زیر لب زمزمه کرد. "این دیگه... این دیگه قابل تحمل نیست."
فردریک، با مشتهای گره کرده، به سمت در اتاق دوید. "من دیگه نمیتونم اینجا باشم! باید برم بیرون! باید این لعنتی رو تموم کنم!"
جولیان جلویش را گرفت. "صبر کن، فردریک! بیرون رفتن یعنی مرگ حتمی! تو خودت دیدی که چه بلایی سر آلبرت اومد! این راه حل نیست."
"پس راه حل چیه، جولیان؟!" فردریک فریاد زد. "اینجا داریم دیوونه میشیم! هر لحظه ممکنه یکی دیگه... یکی دیگه مثل ورونیکا..." صدایش در گلو خفه شد.
در همین حین، صدای خشخش ضعیفی از انتهای راهرو آمد. صدایی که گویی گلولههای برف در حال برخورد با فلز بودند. اما باد مدتی بود که قطع شده بود.
توماس، با وحشت به سمت منبع صدا چرخید. "اون صدای چیه؟"
جولیان به سمت راهرو رفت و با احتیاط جلو رفت. فردریک و توماس پشت سرش، با وحشت به سایههایی که دورتر در انتهای راهرو خودنمایی میکردند، خیره شدند. سایههایی که به سرعت در حال بزرگ شدن بودند، شبیه به لکههای سیاهی که روی یک بوم سفید پخش میشدند.
"چشمهات رو باور نکن،" جولیان با صدایی لرزان گفت، اما خودش هم حس میکرد که دیگر توان کنترل ذهن خود را از دست داده است. "اینا فقط... توهمه."
ناگهان، یکی از سایهها به سرعت جلو آمد و در تاریکی، در مقابل چشمان وحشتزدهی توماس، درست کنار او ظاهر شد. صدایی شبیه به هیس خفیف شنیده شد، و بعد، جیغ کوتاه و خفهای.
جولیان و فردریک به سمت صدا برگشتند. توماس دیگر آنجا نبود. فقط جای پایش روی زمین فلزی باقی مانده بود، و یک لحظه، انگار که سایهی لکهمانند خودش، از روی زمین به سمت سقف کشیده شد و در تاریکی ناپدید گشت.
"توماس!" جولیان فریاد زد، اما جوابی نیامد. فقط سکوت وهمآور ایستگاه و صدای ضربان قلب خودشان بود که در گوششان میپیچید.
فردریک، با چشمانی گشاد شده از وحشت و چهره ای رنگ پریده کنار جولیان ایستاده بود، به سایه ها خیره شد. "اون... اون غیب شد! انگار... انگار خوردنش!"
جولیان احساس کرد تمام وجودش از سرما منجمد شده است. این دیگر بازی روانی نبود. این یک شکار بود. و آنها شکار بودهاند.
"ما باید خودمون رو برسونیم به اتاق رادیو،" جولیان با صدایی که به سختی از گلویش خارج میشد، گفت. "شاید بتونیم یه سیگنال بفرستیم. هر سیگنالی. قبل از اینکه..."
قبل از اینکه نوبت آنها برسد.
در حالی که جولیان و فردریک با قدمهایی لرزان به سمت اتاق رادیو میرفتند، سایهها در انتهای راهرو، دوباره شروع به شکلگیری کردند. این بار، بزرگتر و پرشمارتر. گویی که مرگ ورونیکا و توماس، به آنها قدرت بیشتری داده بود. و در میان آن سایهها، هالهای تاریک شروع به چرخش کرد، شبیه به لبخندی وهمآور که در دل تاریکی میدرخشید. ایستگاه نوردیک-۷، دیگر فقط مکانی ایزوله نبود؛ تبدیل به تلهای مرگبار شده بود که سایههایش، در حال بلعیدن هر آنچه باقی مانده بود.