
ایستگاه تحقیقاتی "نوردیک-۷" قطب شمال سال 2043
سه روز. دقیقاً سه روز از زمانی که نوردیک-۷ به جزیرهای نفرین شده در میان اقیانوس به یخ تبدیل شد می گذشت 'سیگنالها قطع شده بودند. ابتدا فکر کردند یک اختلال موقتی در جو است، اما وقتی حتی کد اضطراری هم پاسخی نگرفت، بذر اضطراب جوانه زد.
جولیان ونس، سرپرست پروژه، مردی میانسال با موهایی جوگندمی و چشمانی که خستگی مزمن در آنها موج میزند. همیشه سعی میکند آرامش خود را حفظ کند و منطقی رفتار کند، اما گاهی اوقات نگاهش به نقطهای نامعلوم خیره میماند_لیوان قهوه سرد شدهاش را در دست میچرخاند و به صفحه رادار خیره شده بود. هیچ چیز. فقط نویز سفید. زیر لب غرولند کرد:غیر ممکنه "حتی سیگنالهای هواشناسی هم قطع شدن؟"
فردریک استرلینگ مهندس ارشد، مردی درشتهیکل با دستانی پینه بسته. شکاک و عملگرا، اما از زمانی که سیستمها شروع به اختلال کردهاند، بیقراری خاصی در او دیده میشود، با چهرهای درهم کشیده، کنارش ایستاده بود. "من تمام خطوط ارتباطی رو چک کردم، دکتر. انگار یه دیوار نامرئی دورمون کشیدن. سیستمهای داخلی هم یه جوری رفتار میکنن. لامپها دارن چشمک میزنن، بعضی وقتها صدای وزوز عجیبی از کانالهای تهویه میاد."
آلبرت دوبوا زیستشناس تیم، جوانی لاغراندام با اضطراب دائمی در چهره. از تاریکی و صداهای عجیب، بیش از حد معمول میترسد. در گوشه اتاقک کنترل، سعی میکرد با یک میکروسکوپ کار کند، ناگهان سرش را بلند کرد. "صدا؟ چه صدایی؟ من فقط صدای باد رو میشنوم. همون صدای همیشگی که دیوونهکننده است." صدایش میلرزید.
ورونیکا هیز روانشناس پروژه، زنی باوقار که وظیفهاش حفظ روحیه تیم است. اما این روزها، خودش بیشتر از همه به مراقبت نیاز دارد. در راهرو ایستاده بود و گزارش روزانه را در تبلتش مرور میکرد، به سمت آنها آمد. "وضعیت روحی تیم چطوره؟ آلبرت، تو حالت خوبه؟"
آلبرت با عجله سرش را تکان داد. "آره، خوبم. فقط... اینجا خیلی ساکته."
توماس اَشتون تکنسین جوان، با چشمانی کنجکاو و ذهنی تیز. او اولین کسی بود که متوجه شد چیزی فراتر از یک نقص فنی در حال رخ دادن است. با چهرهای رنگپریده، از سمت بخش بایولوژی وارد شد. "دکتر ونس، توی نمونههایی که از یخهای عمیق آوردم... یه چیز عجیب پیدا کردم. یه جور کریستال که وقتی نور بهش میخوره، الگوهای نامنظمی از خودش ساطع میکنه. شبیه... امواج صوتی."
جولیان اخم کرد. "امواج صوتی؟ از یخ؟ مطمئنی؟"
"مطمئنم. و وقتی میکروسکوپ رو روی بالاترین قدرت تنظیم کردم، انگار توی اون بلورها یه چیزی... وول میخورد."
همان لحظه، تمام چراغهای ایستگاه برای چند ثانیه خاموش و سپس با نوری کدرتر از قبل روشن شدند. صدای وزوز عجیبی که فردریک به آن اشاره کرده بود، این بار بلندتر و آزاردهندهتر به گوش رسید. و بعد، سکوت. سکوتی سنگینتر از همیشه، که گویی هوا را هم فشرده کرده بود.
فردریک به سمت پنجره رفت و به بیرون خیره شد. "این دیگه طبیعی نیست. تمام نشانهها داره میگه..." مکث کرد.
جولیان با لحنی قاطع پرسید"میگه چی، فردریک؟" اما خودش هم حس میکرد یخ زیر پایش در حال آب شدن است.
فردریک به آرامی برگشت، چشمانش گشاد شده بود. "میگه ما دیگه تنها نیستیم."
صدای زوزهای خفیف، از اعماق دیوارهای فلزی ایستگاه به گوش رسید؛ صدایی که شبیه باد نبود. انگار چیزی داشت در راهروها میخزید. آلبرت از ترس، به سمت در اتاقک کنترل عقب رفت و دستش را روی دستگیره گذاشت.
"چه کسی اونجاست؟" صدایش در فضای بسته ایستگاه پژواک انداخت. اما پاسخی جز همان صدای خزنده دریافت نکرد.