انتظار
نه نشستن است
نه صبر.
انتظار،
زندگی‌ای‌ست که جرئت جلو رفتن ندارد.
مادر هر صبح
زودتر از خورشید بیدار می‌شد.
خانه ساکت بود،
اما او هنوز با کسی حرف می‌زد.
استکانی را می‌شست که سال‌ها کسی از آن ننوشیده بود.
جنگ تمام شده بود،
خبرها می‌گفتند: «برگشته‌اند».
اما پسرِ او
در هیچ لیستی نبود.
نه میان زنده‌ها،
نه میان مرده‌ها.
مادر به نبودنِ اسمش دل خوش کرد.
تا وقتی اسم نیست،
مرگ هم نیست.
غروب‌ها
روبه‌روی در می‌نشست.
نه از سر امید،
از ترسِ لحظه‌ای
که دیگر منتظر نباشد.
انتظار،
آخرین کاری بود که می‌توانست برای پسرش بکند.
مادر مرد
در حالی که هنوز گوشش
منتظر صدای کلید
پشت در بود.
وقتی جنازه‌اش را بردند،
در بسته ماند.
پسر هرگز نیامد.
حتی برای دیر رسیدن.
دختر،
کنار دیوار مدرسه ایستاد
جایی که سایه‌ها کوتاه‌تر از دلش بودند.
عشقش ساده بود؛
دیدنِ پسری
که از آن کوچه رد شود،
بی‌آن‌که بداند
کسی دارد با تمام وجود
تماشایش می‌کند.
روزها آمدند،
زنگ‌ها خوردند،
سال‌ها گذشتند.
پسر
از مسیر دیگری بزرگ شد،
به آدم دیگری تبدیل شد،
و هرگز نفهمید
کسی برای نیامدنش
زندگی را معلق نگه داشته بود.
دختر پیر نشد،
اما چیزی درونش
برای همیشه جوان ماند:
انتظاری
که هیچ‌وقت جواب نگرفت.
پسر،
روی صندلی فلزی بیمارستان نشسته بود.
دست‌هایش می‌لرزید.
قرار بود پدر شود.
برای اولین‌بار
ترسش از خودش بزرگ‌تر بود.
نامی انتخاب کرده بود
که هرگز صدا زده نشد.
قبل از آن‌که گریه‌ای بیاید،
قبل از آن‌که پرستاری لبخند بزند،
تلفن زنگ خورد.
تصادف.
همه‌چیز
قبل از شروع
تمام شد.
او برگشت خانه
با آغوشی خالی‌تر از همیشه.
انتظارش
نه تولد شد
نه زندگی؛
سوگی شد
بی‌مراسم.
در دشت،
پلنگ بی‌حرکت ماند.
چشم‌ها تیز،
عضله‌ها آماده.
آهو نزدیک شد
و در همان لحظه
گریخت.
پلنگ جهید
اما دیر.
یک ثانیه
همان فاصله‌ی میان
خواستن و تردید
کافی بود.
انتظار،
شکار را نجات داد
و گرسنگی را
زنده نگه داشت.
در طویله،
گاو آرام ایستاده بود.
بوی آهن
در هوا پیچید.
در باز شد.
دیگر انتظاری نماند.
نه سؤال،
نه اعتراض.
فقط پایان.
او تنها موجودی بود
که انتظارش
به قطعیت رسید.
و جهان
بی‌آن‌که مکث کند
ادامه داد.
مادر مرد،
عشق دیده نشد،
فرزند نیامد،
شکار گریخت،
و یکی کشته شد.
انتظار
همیشه به رسیدن ختم نمی‌شود.
گاهی فقط
راهی‌ست که جهان
از آن وارد می‌شود
تا چیزی را
از ما بگیرد.
