
تابلوها از صبح روشن بودند.
نه تبلیغ میکردند، نه هشدار میدادند؛ فقط یادآوری میکردند:
«آرامش، نتیجهی همکاری جمعی است.»
من زیر یکی از همان تابلوها ایستاده بودم که فهمیدم دوباره نفس میکشم.
خبر هنوز کامل نشده بود.
فقط گفتند: «حادثهای در بخش جنوبی شهر.»
همین کافی بود.
اسم من اِلِیاس وِرن است.
سیونه سالهام.
در بایگانی مرکزی کار میکنم؛ جایی که اسمها را نگه میدارند، نه آدمها را.
من آدم معمولیام، و این خطرناکترین نوع انسان است.
وقتی شنیدم کسی مرده، شانههایم افتاد.
نه از غم؛ از سبکی.
و آن جمله، بیدعوت، در ذهنم نشست:
ما نمیکشتیم؛ درد را منتقل میکردیم.
شهر یاد گرفته بود چگونه این کار را تمیز انجام دهد.
اولین مرگ رسمی، لهشدن بود.
مردی در ایستگاه مرکزی، میان بدنها.
نه کسی او را هل داد، نه کسی نگه داشت.
دندههایش یکییکی شکستند.
صدای شکستن استخوانها در همهمه گم شد.
وقتی افتاد، پاها از رویش رد شدند؛
نه از نفرت، از عجله.
آن شب، تابلوها روشنتر بودند.
و مردم آرامتر.
بعد مرگها شکل گرفتند.
انگار شهر داشت سبکهای مختلف انتقال درد را امتحان میکرد.
دختری را از پشتبام هل ندادند.
کنارش ایستادند.
آنقدر نزدیک، آنقدر ساکت،
تا خودش عقب رفت.
وقتی به زمین خورد، گردنش زاویهای گرفت که بدن انسان نباید بگیرد.
تماشاگرها آه کشیدند.
نه از ترحم؛ از رهایی.
ما نمیکشتیم؛ درد را منتقل میکردیم.
روی بیلبورد جدید نوشتند:
«تحمل شخصی، سلامت جمعی را تهدید میکند.»
کودکی را در مدرسه کشتند.
با دستهای کوچک.
بازوها دور گردنش حلقه شد.
صورتش کبود شد.
معلم گفت شوخی بوده.
مدرسه گفت حادثه.
شهر گفت: «طبیعیست.»
آن شب، خوابها عمیقتر شدند.
من شروع کردم به نوشتن اسمها.
نه برای نجات.
برای اینکه ببینم آیا وقتی اسم دارند، مرگشان فرق میکند یا نه.
نکرد.
مرگ چهارم، آتش بود.
مردی را در انباری بستند.
نه بنزین ریختند، نه فریاد زدند.
فقط در را نبستند.
هیچکس بیرونش نیاورد.
شعلهها آرام بالا رفتند.
پوست جمع شد.
گوشت سیاه شد.
بویش شهر را پر کرد.
صبح، مردم لبخند میزدند.
من استفراغ کردم.
ولی هنوز زنده بودم.
و زندهبودن یعنی مشارکت.
ما نمیکشتیم؛ درد را منتقل میکردیم.
وقتی چند روز مرگی نبود، شهر بیقرار شد.
تابلوها هشدار دادند.
صداها تیز شد.
همه منتظر بودند.
قربانیها را انتخاب نمیکردند؛
قربانیها لو میرفتند.
تنهایی، بزرگترین جرم بود.
زن سالخوردهای را نکشتند.
فراموشش کردند.
غذا نرسید.
صدا نرسید.
بعد از چند روز، بدنش تصمیم گرفت ادامه ندهد.
آن شب، شهر مثل کودک خوابید.
و بعد، نگاهها روی من مکث کردند.
نه چون گناهکار بودم؛
چون دیگر چیزی حس نمیکردم.
بیحسی خطرناک است.
بیحسی یعنی درد جایی برای رفتن ندارد.
تابلوی جدید درست بالای سرم روشن شد:
«وقتی درد جمعی میشود، یک نفر باید آن را نگه دارد.»
میدانستم یعنی چه.
مرا در میدان مرکزی کشتند.
نه با شتاب؛ با نظم.
اول انگشتهایم شکست.
صدایشان واضح بود.
بعد دندهها.
هوا کم شد.
بدنها نزدیکتر شدند.
نه خشم، نه فریاد؛ فقط فشار.
آخرین چیزی که دیدم، تابلویی بود که خاموش میشد.
آخرین فکرم:
حالا درد جایی برای رفتن دارد.
آن شب، شهر آرامترین خوابش را کرد.
اگر این متن را میخوانی و چیزی در سینهات سبک شده،
بدان که آیین هنوز زنده است.
چون ما نمیکشتیم؛
درد را منتقل میکردیم.