
ارباب سایه ها
آفرینش و پیشگویی تاریکی
در آغاز، هیچ چیز نبود جز نفس زمان؛ نه نوری بود، نه تاریکی، فقط سکوتی بیانتها در دل هستی. از دل این سکوت، «نورات» زاده شد؛ خدای تعادل و آغازگر زمان. نورات جهان را در ۹ چرخه زمانی تقسیم کرد، و با هر چرخه، بخشی از هستی را آفرید.
در چرخه اول: کوهها، اقیانوسها و آسمان پدیدار شدند.
در دومین چرخه: چهار قلمرو اصلی شکل گرفتند:
نوردلین (قوم شمال): پوستهای یخی و چشمانی درخشان، مقاوم در برابر سرما.
سِلزارا (قوم جنوب): فرزندان خورشید و شن، با دید شب و دستان داغ.
آیراوِن (جنگلنشینان): کسانی که با پرندگان و درختان همسخناند.
دارِمور (قوم دشتگرد): قویهیکلترین و جنگطلبترین مردمان
در چرخه سوم، پادشاه جاویدان به جهان آمد. از گوشت زمان و استخوان تاریکی ساخته شده بود. او نگهبان تعادل بود، اما با گذر زمان، روحش فاسد شد. هر هزار سال یکبار، با نیرویی که از دل زمین و سایهها میگرفت، به تخت سلطنت بازمیگشت.
اکنون، نه چرخه سپری شده. جهان در لبه آخرین چرخه ایستاده.
اگر سال دَههزارم آغاز شود و پادشاه بیدار شود، همه چیز فرو میپاشد.
اما پیشگویی قدیمی میگوید:
"روزی فرزندی از قوم فراموششده،
با نشان آتش و زخم صاعقه،
میان صلحجویان و جنگآوران،
اتحاد خواهد آورد..."
این فرزند کیست؟ هنوز نمیدانند.
اما علائمی در دل قلمروها ظاهر شده...
طوفانهایی که بدون باران میغرند، حیواناتی که به زبان انسان حرف میزنند،
و سایهای عظیم که شبهنگام از کوههای یخ پایین میخزد.
و حال، در این فصل، تو را با جهان اِلیتورا آشنا میکنم.
🗺️ معرفی مناطق اصلی جهان
1. نوردلین – شمال منجمد
ویژگیها: پوست سفید ــ چشمان نقرهای ــ ارتباط با انرژی یخ
مردم: محتاط، حکیم، اهل پیشبینی
2. سلزارا – صحراهای جنوب
ویژگیها: پوست طلایی ــ قدرت دید در شب ــ گرمایی و سریعحرکت
مردم: رازدار، شاعر، خنیاگر و درمانگر
3. آیراون – جنگلهای میانی
ویژگیها: بدنهای سبز و تیره ــ ارتباط با حیوانات ــ جادوی طبیعت
مردم: آرام، آگاه از زبان پرندگان، مخفی در برگها
4. دارمور – دشتهای بیکران
ویژگیها: جثه عظیم ــ قدرت جسمانی ــ خشن و رک
مردم: جنگجو، قبیلهگرا، وفادار
نغمهای از خاکستر
باد از لابهلای درختان جنگل «میلورِن» میوزید؛ جایی در مرز نوردلین و آیراون، جایی که نقشههای جهان خاموش میشوند و صدای طبیعت بلندتر از صدای انسان است.
در میان شعلههای کمرمق آتش، جوانی نشسته بود. لباسی پاره بر تن، پوستش گندمگون اما نه شبیه نوردلینیها، نه سلزاراییها، نه جنگلیها.
او از قومی بود که کسی حتی نامش را به خاطر نمیآورد.
نامش آروِن بود.
او یتیم بزرگ شده در مرزها بود. هیچکس نمیدانست از کجا آمده. تنها نشانی که از گذشته با خود داشت، رد سوختگی مارپیچی بر ساعد دست چپش بود — شبیه آذرخش، اما زنده.
آروِن با حیوانات حرف میزد. از بچگی، صدای کلاغها را میفهمید، با گرگها مثل برادر حرف میزد، و وقتی دستش را روی خاک میگذاشت، صدای قلب زمین را میشنید.
او در روستایی مخفی شده در دل جنگل بزرگ شده بود؛ جایی که «آیراوِنیها» و یک نوردلینی پیر به او پناه داده بودند. اما آن شب، آتش به روستا افتاده بود.
نه آتش معمولی… آتشی که با تاریکی سخن میگفت.
چشمان آروِن، شعلهای آبی را دیدند که از دل مه به سمت روستا خزید، و سایهای عظیم پشتش آمد — موجودی افسانهای، یکی از «فرزندان تاریکی» که پیش از آغاز چرخهها پنهان شده بودند.
پیش از مرگ، آن پیر نوردلینی یک جمله به آروِن گفت:
«زمان تو فرارسیده، پسرم. زخم صاعقهات تو را به سرنوشتت میکشاند. به شرق برو… جایی که ۹ برج هنوز ایستادهاند. آنجا پاسخها را خواهی یافت.»
و آروِن، بدون بازگشت، از میان خاکسترها بیرون زد.
عالی! حالا وقتشه که وارد فصل سوم بشیم — جایی که آروِن قدم در مسیر ناشناختهای میگذاره، و نخستین همراهانش رو پیدا میکنه.
برجهایی که نفس میکشند
سه شب و سه روز بود که آروِن از دل خاکستر و مه گذشته بود. دارلام، جغد پیر و دانا، روی شانهاش نشسته بود و بیوقفه داستانهایی میگفت: از چرخههای زمان، از پادشاه جاویدان، از نُه برج خاموششده.
اما آروِن خسته بود. خسته از پاسخهای ناقص، از سوالهای بیجواب، و از سنگینی زخم مرموزش.
«چرا من؟»
دارلام با چشمان طلاییاش به او نگریست:
«چون صاعقه تو را انتخاب کرد، پسرک. و صاعقه هرگز اشتباه نمیکند.»
سرانجام به آنجا رسیدند…
میانه درهای فراموششده، برج اول قد برافراشته بود — ساخته شده از سنگی که با نور ماه میدرخشید.
اما آنچه نفس آروِن را برید،
این نبود.
بلکه صدا بود. صدایی که از درون برج میآمد.
صدایی که به وضوح گفت:
«تو دیر آمدی، وارثِ خاکستر…»
آروِن حس کرد که زخم روی دستش داغ شد.
با ورودش به برج، دیوارها زنده شدند. طرحهایی شبیه حلقههایی پیچیده از نور، روی دیوار ظاهر شد. نمادهایی که زبان مشترک تمام اقوام بود — زبان کهنِ پیش از تقسیم جهان.
و آنجا بود که اولین همراهش را دید:
دختری با چشمان کهربایی، زره نقرهای شکسته، و شمشیری خمیده به کمر. از نژاد کوهنشینان "ایریس".
نامش لَورِن بود.
او محافظ برج بود. آخرین بازماندهی سوگند قدیم.
لورِن به آروِن اعتماد نداشت. اما زخم صاعقه را شناخت.
«تو وارثِ پیشگویی هستی...»
و او را به اتاق مرکزی برج برد، جایی که نقشهی تمام مناطق روی سقف حک شده بود — و ۹ نقطه روشن، نمایانگر برجهایی دیگر.
اما تنها ۳ نقطه هنوز میدرخشیدند.
۶ برج دیگر، خاموش شده بودند.
«ما باید بقیهی نگهبانان رو پیدا کنیم.» لورِن گفت.
«قبل از اینکه هزارمین سال تموم بشه… و تاریکی دوباره زاده بشه.»
آروِن صدای برج را میشنود، یعنی توانایی اتصال به ساختار کهن را دارد.
لورِن، جنگجوی تنها، به گروه میپیوندد.
مشخص میشود که ۶ برج از ۹ برج خاموش شدهاند — یعنی دشمن در حال پیروزی است.
دارلام میگوید باید به سرزمین شنها بروند: جایی که دومین برج هنوز زنده است… اما خوابیده در دل طوفان
🌍 چهار قوم اصلی و خانوادهها / تیرههاشون
1. قوم نورِنها (مردم کوهستانهای برفی شمال)
💠 خونسرد، استوار، اهل حکمت و نگهبان اسرار کهن
خانوادهها:
تیرهی "رُهدال"
لهجه: غلیظ، سنگین، با کشش واژگان
ویژگی: جنگجویان زرهپوش، متخصص در نبردهای تنبهتن
تیرهی "کِلمیار"
لهجه: آرام، دقیق، با واژگان رسمی
ویژگی: کاهنان یخ، متخصصان جادوهای زمان
تیرهی "نوکسپید"
لهجه: تند و سریع، با ضربآهنگ آهنگین
ویژگی: شکارچیان برف، رامکنندگان عقابهای عظیم
2. قوم سِلزارا (مردم صحرای جنوب)
🔥 پرشور، رازآلود، با ایمان عمیق به ستارگان و شنها
خانوادهها:
تیرهی "ایشاکار"
لهجه: شبیه عربی-فارسی، با غلتش حروف
ویژگی: شمنها و نجومیان کویر
تیرهی "تیمان"
لهجه: نرم، شکسته، با واژگان محلی خاص
ویژگی: سوارکاران شن، استادان نبردهای تند
تیرهی "ناراوین"
لهجه: صدادار، موسیقایی
ویژگی: جادوگران شن، آوازهخوانان باستانی
3. قوم گالورِنها (مردم جنگلهای شرقی)
🌿 طبیعتدوست، در ارتباط با حیوانات و ارواح درختان
خانوادهها:
تیرهی "آلماری"
لهجه: ترکیبی از زمزمه و صدای طبیعت
ویژگی: سخنگوی حیوانات، رامکنندگان گرگها
تیرهی "لوفرا"
لهجه: تیز و تُند، با لحن پرشی
ویژگی: تیراندازان، استادان دام و تله
تیرهی "سامهری"
لهجه: کشدار و عمیق
ویژگی: روحبینها، ارتباط با درختان کهن
4. قوم دِمارا (مردم دشتهای مرکزی و تمدنهای باستانی)
⚙️ عقلمدار، پیشرفته، ساختوساز، هنر و ریاضیات
خانوادهها:
تیرهی "وارنِش"
لهجه: رسمی و فنی، پر از اصطلاحات
ویژگی: مهندسان مکانیکی، معماران برجها
تیرهی "کالِما"
لهجه: نازک، حسابشده
ویژگی: نقشهکشها، اخترشناسان
تیرهی "آراندا"
لهجه: نمایشی و پرتحرک
ویژگی: هنرمندان، بازیسازان، مجسمهسازان سخنگو
مهی که حرف میزند
شب بود.
نه از آن شبهایی که ماهش امید بدهد و ستارههایش دلگرم کنند؛ بلکه شبی بیصدا، بیجهت... پر از مه.
مهی که انگار نفس میکشید.
قهرمان ما – آریم – از قوم شُورنا، در دل درهای سرگردان بود. صدایی عجیب او را کشیده بود به اینجا؛ صدایی که در گوش نمیپیچید، بلکه در استخوانهایش زمزمه میکرد:
«به مه بیا... ما را به یاد آور...»
ناگهان مه به شکل دایرهای چرخید. مثل طوفانی آرام. و از میانش چهرهای پدیدار شد.
نه مرد بود، نه زن. نه پیر، نه جوان. چشمهایی درخشان که درونشان کهکشان میرقصید و موهایی از نور و ابر.
آریم بیاختیار زانو زد. نه از ترس، که از حسِ باستانیِ چیزی که زبانش نمیشناخت، اما دلش میفهمید.
آن موجود گفت:
«تو از ما نیستی، اما دلت از مه ساخته شده… تو تنها نیستی، آریم شُورنا.
ما دیدهایم آنچه در پیش است.
تو حلقه شکستهای از چرخهی نهمی… و کلید چرخهی دهم.»
مه دور موجود میچرخید. صداهای دیگر هم آمدند. زمزمهها، گریهها، خندهی کودکانهای که نمیدانست از کجا میآید.
سپس موجود گفت:
«الُوهار هنوز نظارهگر است، اما تاریکی... دارد بیدار میشود.
اگر بیایی، راه را نشان میدهیم. اگر بترسی، مه تو را به بلعیدن میبرد.»
آریم، با دهانی خشک، تنها یک جمله پرسید:
– شما... کی هستید؟
و جواب، تنها یک واژه بود که با بادی سرد در گوشش زمزمه شد:
«الُوهار…»
و سپس، مه فرو نشست
فصل دوم – نشانهگذار مه
پس از آن شب عجیب، آریم دیگر همان جوان شاد و بیقید نبود. چشمهایش، حتی زیر نور آفتاب، انگار هنوز دنبال سایهای در مه میگشتند.
هیچکس حرفش را باور نکرد.
حتی عمو باریس، پیرترین عضو قبیله شُورنا، با آن همه افسانه که در دلش داشت، فقط سکوت کرد و گفت:
– مه، بازی ذهن است پسرم… جز رویا چیزی به جا نمیگذارد.
اما آریم حس میکرد "چیزی" با اوست.
شبها صدایی در گوشش میگفت:
«برو به سنگکمانِ شمالی… به جایی که زمان در آن میلرزد.»
سنگکمان، نقطهای ممنوع در کوههای مهآلود شمالی بود. جایی که به گفتهی مردم، آسمان آنجا هرگز یکرنگ نیست و حیوانات ناگهان ناپدید میشوند.
اما آریم راه افتاد.
سه روز در کوه بالا رفت. باران و برف و صخرههایی که جاندار به نظر میرسیدند. تا اینکه در شب سوم، مهی شفاف، نقرهایرنگ، همهجا را پوشاند.
و در دل مه، خانههایی در هوا معلق بودند.
خیر. نه خانه، نه چادر… ساختارهایی مثل کریستالهای بزرگ، بیوزن، چرخان در فضا.
هرکدام با رنگی متفاوت، و از درونشان خطوط نور به سمت آسمان کشیده شده بود.
صدایی آمد. آشنا… همان صدا.
«خوش آمدی، حلقهگشای چرخهی دهم.
هنوز زمان به تو اعتماد ندارد.
اما ما، نظارهگر توییم…»
از یکی از کریستالها نوری بیرون زد و روی پیشانی آریم نشست. لحظهای صدای دهها زبان، دهها تاریخ، و صدها روح را شنید… اما تنها یکی را فهمید:
«تو انتخاب نشدهای. تو ساخته شدهای…
و الوهار، فقط سازندگان را به رسمیت میشناسد.»
لحظهای، آریم در آسمان بود. یا در خواب. یا در خوابِ خواب.
و ناگهان بیدار شد.
روی زمین، تنها بود. ولی روی بازویش نشان مه نقش بسته بود؛ طرحی متحرک، انگار خود مه از درون پوستش حرکت میکرد
مهِ میانسپهر"
در آن شبِ عجیب، وقتی آسمان نه سیاه بود، نه روشن، و ستارهها با ترسی خاموش در پسِ پردهی ابر پنهان شده بودند،اریم با قدمهایی سنگین از کوه بالا میرفت. صدایی او را فراخوانده بود… صدایی که نه از زمین میآمد، نه از آسمان، بلکه از «میانِ آندو».
باد، گاه با نجوایی شیرین در گوشش میپیچید و گاه همچون فریادی دور، در دل سنگ طنین میانداخت. ناگاه، مهی غلیظ از دلِ صخرهها برخاست. مهی که بوی خنک نور را میداد. نه بوی خاک، نه باران، نه دود… چیزی میان زمان.
و آنگاه، شهرها پدیدار شدند.
نه ساخته از سنگ، نه از چوب. خانهها، بیپایه و بیستون، میان آسمان و زمین معلق بودند. همچون نقشهایی از نور، خطوطی نقرهای و بیانتها که در تاریکی میدرخشیدند. آنها شکل میگرفتند و دوباره تغییر میکردند، گویی هر خانه، رؤیایی بود در حال تولد.
و صدای راویانِ قدیمی در ذهن کرن زنده شد:
"در میان ابرها، در شکافهای بیزمان، سرزمینیست پنهان از چشم خاکیان.
جایی که الواریها زندگی میکنند — نگهبانان خاطراتِ گمشدهی جهان."
ساکنان آن شهر، قامتهایی بلند و سبک داشتند. گیسوانشان همچون مه روان بود و چشمانشان بیرنگ، اما پُر از هزار تصویر. هیچکس با پا راه نمیرفت. الواریها شناور بودند. نه در هوا، بلکه در بُعدی دیگر.
در دستانشان چیزی میدرخشید — تارهای نجوا. ریسمانهایی نورانی که از خواب انسانها بافته میشد و در آنها گذشته و آینده را گره میزدند.
اریم، مات و مبهوت، گام برداشت.
صدایی آرام اما نافذ در ذهنش پیچید:
«تو، فرزند خاک، نام فراموششده را بر زبان آوردهای… ما شنیدیم. دروازهها گشوده شدند. اکنون، آغازی دوباره در راه است
همه چیز در سکوتی وهمآلود غوطهور بود. ابرها آرام زیر پاهای آریم شناور بودند و برجهای بلورینِ معلق، در دوردست مانند اشکهایی یخزده در آسمان میدرخشیدند.
وقتی پیر الواریها، «اولنور»، عقب رفت، صدای خندهی کوتاهی در سکوت طنین انداخت.
آریم به عقب برگشت؛ دختری الواری با موهایی از مه طلایی و چشمانی که چون شیشهی رنگی در غروب میدرخشیدند، در حال پرواز معلق آرامی به سوی او بود. لباسش برخلاف بقیه الواریها فاقد تزئینات سلطنتی یا رسمی بود. ساده، و آزاد.
او گفت:
«تو هم اون نگاهی رو داری که همیشه دارم وقتی از درسهای مزخرف استاد اولنور خسته میشم!»
آریم لبخندی زد.
«تو کی هستی؟»
دختر نزدیکتر شد، چرخ خورد و روی هوا نشست، انگار روی یک صندلی نامرئی.
«اسمم "لاریسا"ـه. ولی همه صدام میزنن "بادیخلافجهت"! چون هیچوقت با قوانین بیسر و ته این شهر موافق نبودم. مخصوصاً وقتی پای سرنوشت یکی مثل تو وسط باشه.»
آریم: «سرنوشت من؟ یعنی چی؟»
لاریسا کمی جدی شد.
«تو، آریم... از تبعید برگشتی. تبعیدی که برای نجات همه بود. الواریها اونقدر از تاریکی میترسن که از نور هم فاصله گرفتن. ولی تو... تو هم تاریکی رو میشناسی هم نوری که پشتشه.»
او در سکوت به چشمان آریم زل زد و ادامه داد:
«میخوای همه چیزو بدونی؟ حتی چیزهایی که ممکنه تغییرت بدن؟»
آریم با صدایی آرام ولی محکم گفت:
«برای همین اومدم.»
در لابهلای مههای سپید سرزمین معلق، جایی که صخرهها میان آسمان میچرخیدند و نورِ سپیدهدم چون نقرهی مایع بر برجهای بلورین میتابید، آریم کنار سکو ایستاده بود. سکویی ساختهشده از ریشهی هزارسالهی درختان آسمانی. سکویی که فقط برای یک آیین ساخته شده بود: سپردن زالوس به وارث نور.
و آنگاه، نسیمی آمد. نسیمی که نه از هوا، بلکه از درون جان کوهها برخاسته بود. آوایی در آن پیچیده بود؛ صدایی عمیق و کهن.
زالوس، همچون سایهای میان مه پدیدار شد.
نخست، تنها چشمانش دیده شد. دو چشم درخشان به رنگ آتش فروزان. سپس، پیکرش آرام آرام آشکار گشت:
بدنی چون اژدهایان افسانهای، پرهایی درخشان به رنگ نقرهی غروب، و شاخهایی پیچخورده همچون خطوط سرنوشت. اما آنچه زالوس را از دیگران متمایز میکرد، نه قدرتش بود، نه جلالش، بلکه چشمانش بود که گویی تمام چرخههای کیهانی را دیده بود.
راوی میگوید:
«زالوس از دل نهمین حلقهی کیهان زاده شد، از جایی که آغاز و پایان در هم تنیدهاند. هر الواری تنها یکبار نام او را شنیده است، آن هم در خوابهایی که حقیقت را لمس میکردند.»
زالوس به آریم نزدیک شد. و بیهیچ واهمهای، پیشانیش را به پیشانی قهرمان داستان فشرد.
در آن لحظه، آریم دید. نه با چشم، که با ذهن. او جهانهایی را دید که هنوز نیامده بودند. و فهمید، زالوس تنها یک همراه نیست. بلکه، پیمانداری است میان او و نیروی باستانی نظم.»
فصل ورود به قلمرو سبز – «نَفَس درختان»
در سپیدهدم سومین روز پس از ترک سرزمین معلق، آریم و زالوس بر فراز ابرها پرواز میکردند. پایین پایشان، جنگلی گسترده بود. اما نه یک جنگل معمولی. اینجا، دارنواِرن بود. جایی که حتی نور خورشید، اجازه نداشت بیاجازه وارد شود.
زالوس در اوج پرواز آرام گفت:
«از اینجا به بعد، من نمیتونم پا بذارم. جنگل جنگلِ ارواح سبزه، با من نساخته. تو باید تنها بری.»
آریم از پشت زالوس پایین پرید، درست روی شاخهی درختی پهن با برگهایی که در باد نمیجنبیدند. انگار کل جنگل در سکوتی محتاط خفته بود. تنها صدایی که به گوش میرسید، زمزمهی نامفهوم ریشههایی بود که از دل زمین بیرون میآمدند.
او آرام قدم برداشت و به قلب جنگل نزدیک شد...
🌿 قوم جنگلیها – فرزندان خاک سبز
قوم جنگلی که خودشان را اِلْهاران مینامند، مردمانی هستند با پوستهایی به رنگ چوب خیسخورده، موهایی که شبیه به شاخ و برگ گیاهان رشد میکند، و چشمانی که چون آبِ میان خزهها زلال است. آنها با درختان حرف میزنند، از جان حیوانات مراقبت میکنند، و میتوانند خاطرات گیاهان را بخوانند.
ویژگیهای جسمی:
پوست مقاوم در برابر سموم و زخمها
قدرت دویدن بیصدا میان درختها
قابلیت شنیدن ارتعاشات خاک
ارتباط ذهنی با پرندگان
زبان آنها ترکیبی از نغمه، صدا و حرکاته. واژگان با ریتم گفته میشه، گویی شعر میخونن تا صحبت.
🌳 ملاقات با نِریم، بانوی آوازخوان جنگل
در کنار درختی که تنهاش شکسته بود اما همچنان سبز میدرخشید، دختری با ردایی از برگهای شبتاب منتظر ایستاده بود. او نِریم بود. بلندترین صدای قوم، کسی که با آوازهایش حیوانات را درمان میکرد و زخمهای روح را میبست.
او به آریم نزدیک شد، خم شد، دستش را روی خاک گذاشت و گفت:
«خاک گفته بود که میآیی. تو کسی هستی که صدای زالوس را شنیده. نهمین چرخه بیقرار توست، غریبه.»
آریم آهسته گفت:
«من برای پیمان اومدم. برای اتحاد. تاریکی داره میرسه.»
نریم با اندوه لبخند زد:
«ما صدای ریشهها رو شنیدیم. اما قوم من اعتماد نمیکنن. تو باید باهاشون یکی بشی... با جنگل، با خاک، با ترسهات. فقط اون موقع، حرفت شنیده میشه.»
چالش درخت مقدس
برای اثبات نیت پاک، آریم باید وارد تالار تَنها میشد، جایی که بزرگترین درختِ سخنگو، یعنی «وِریا» قرار داشت؛ درختی که حافظهی تمام جنگلها را در خود داشت. تنها کسی که با وجدانِ روشن وارد میشد، صدایش را میشنید.
آریم به همراه نریم، وارد تالار شد. نور از برگها عبور نمیکرد. در سکوت، صدای آه کشیدن تنهها به گوش میرسید. صدایی پیر، سنگین و آرام در ذهنش پیچید:
«تو کیستی که چرخهها را بههم زدی؟ بذر نور در تاریکی کاشتی؟ با جان، یا با فریب؟»
او پاسخ داد:
«من نه از نورم، نه از تاریکی. من از میانهام. میخواهم چرخه شکسته نشه.»
درخت ساکت ماند. سپس نوری از ریشهها بالا آمد و تمام تالار را روشن کرد. صدایی زمزمه کرد:
«پس تو... حامل خاطره خواهی بود. برگهای از دفتر ما. قوم من با تو خواهد بود، فرزند خاک.»
در اعماق جنگلهای باستانی «دالینور»، جایی که نور آفتاب به زحمت از میان برگها عبور میکرد، نجوای وحشتناکی پیچیده بود. درختان کهن، با تنههای پوشیده از خزه، از درد مینویچیدند.
ریشهها پوسیده میشدند و خاک بوی مرگ میداد.
رهبر قوم جنگلیها، زنی نامدار و دلیر به نام ایلوانا، اولین کسی بود که فهمید فاجعهای نزدیک است. نگهبانان ریشه خبر آوردند که "گورخوارها" بازگشتهاند — موجوداتی خزنده، کور و گرسنه، که در تاریکی اعماق زمین زاده شدهاند و تنها هدفشان، بلعیدن ریشههای زندگی است.
ایلوانا، با شنل سبز زمردینش، میان مجمع درختنگهبانان ایستاد و گفت:
«اگر امروز نایستیم، فردا جنگلی نخواهد ماند تا از آن دفاع کنیم.»
قوم جنگلیها با تلهها، سلاحهایی از چوب مقدس و حیوانات اهلیشان، آماده نبرد شدند. اما دشمن بیپایان بود.
در شب نخست، زمین لرزید. از زیر خزهها، از دل مردابها، گورخوارها سربرآوردند؛ دهانهایی پر از دندان، پوزههایی خونی، و چشمانی سفید و بیاحساس. آنها چون سیل به جان درختان افتادند.
جنگ آغاز شد. جنگلیها در سایهها حرکت میکردند، با تیرهای آغشته به زهر، اما تعداد دشمنان زیاد بود.
با طلوع روز دوم، نیمی از سپاه ایلوانا نابود شده بود.
در میانهی این یأس، آریم رسید. نه با ارتش، بلکه با دانش. او اسرار کهن زمین را میدانست. با استفاده از سنگهای لرزان و چوبهای تشدیدکننده صدا، خطوط دفاعی جدیدی طراحی کرد و جلوی حملهی گورخوارها را گرفت — موقتاً.
اما دشمن خود را باهوشتر نشان داد. شب سوم، گورخوارها از دل رودخانهی خشک حمله کردند. جنگلیها، گرفتار شدند. ایلوانا زخمی شد، سپاه شکستخورده به عقب رانده شد.
همهچیز از دست رفته بهنظر میرسید... تا اینکه صدایی از آسمان شنیده شد؛ نه فریاد، نه نعره — بلکه یک طنین سنگین، مانند انفجار صاعقهای در دل کوه.
از دل مه، با ردایی نقرهای و نیزهای شعلهور در دست، زالوس نمایان شد.
زمین زیر پایش شکافت و ریشهها، چون مارهای درخشان، از دل خاک بیرون زدند.
او یکتنه وارد دل تاریکی شد و رگ گورخوارها را برید.
زالوس نفرینشدهی شعله بود؛ او که قدرتش را از دل زمان میگرفت، در چند دقیقه، سپاه هزارنفری گورخواران را به خاک کشید.
آتش در دل زمین شعلهور شد. خاک به لرزه افتاد. گورخوارها، یکییکی فرو رفتند.
و بالاخره، سکوت.
قوم جنگلیها، خونآلود و خسته، از پناهگاههای شکستهشان بیرون آمدند. آریم، در کنار ایلوانا، به زالوس نگاه کرد. زالوس چیزی نگفت. فقط به آسمان نگاه کرد، گویی صدای چرخه بعدی را میشنید.
پیامدهای این نبرد:
ایلوانا حالا به شدت مجروح است، اما در چشم قومش، قهرمان است.
آریم احترام قوم جنگلیها را به دست میآورد.
زالوس دوباره ظاهر میشود و رازهایی در مورد قدرتش برای آریم آشکار میشود.
چرخهی سوم در راه است… و دنیا هنوز بیدار نشده
عهد دانیلور
در قلب جنگل باستانی دانیلور، جایی که درختان آنقدر بلندند که گویی سقف آسمان را لمس میکنند، جلسهی بزرگ پیمان میان قوم جنگلیها و آریم برگزار شد. درختان کهنسال با شاخههایی چون بازوانی معلق، به احترام جلسه آرام گرفته بودند، و نور آفتاب از لابهلای برگهای زمردی به شکلی موزون و مقدس بر زمین میتابید.
رییس قوم جنگلیها، زنی با چشمانی زمردی و پوست سبزملایم چون برگهای بهاری، نامش اِلیاوان بود. صدایی داشت همچون نجواهای شبانهی درختان — آرام، اما عمیق و پرهیبت.
او رو به آریم کرد و گفت:
«قلب جنگل تو را پذیرفته، ای فرزند آتش و تقدیر. ما پیشدرآمد تاریکی را در ریشههای خشکشدهی خود دیدهایم. وقت آن است که عهدی بسته شود، پیش از آنکه جهان خاموش گردد.»
سپس یکی از سالخوردگان قوم، درختنگهبانی که تنش نیمهچوب و نیمهروح بود، پیش آمد و شیشهای کریستالی را با دستانی لرزان به آریم داد. مایع درون آن، به رنگ طلایی ملایم، با درخششِ خاصی میدرخشید.
«این، عصارهی نور است. نوری که از دل ریشههای مقدس گرفته شده. هنگامی که تاریکی نزدیک شود، نور آن شدت میگیرد. از آن چون چشمی برای ردیابی سایهها استفاده کن... ولی مراقب باش، این نور اگر به دست تاریکی بیفتد، همه چیز را افشا خواهد کرد.»
آریم شیشه را در دست گرفت. با نزدیک شدن به آن، انگار چیزی درون وجودش به لرزه افتاد — حسی شبیه به نزدیکی سرنوشت.
در همان لحظه، صدای ضربآهنگهای مقدس جنگلیها در فضا پیچید و جنگجوی منتخب از میان جمعیت پیش آمد.
او مردی بود بلندبالا با پوستی برنزیرنگ، موهایی به رنگ خزه، و چشمانی همچون طلای آبدیده. بر دوش او پوست گرگ جنگلی بزرگی آویزان بود و کمانی بلند از چوب هزارساله بر پشت داشت.
نامش رینتال بود، از خاندان «ویرنها»، جنگجویانی که قدرتی برابر با یک سپاه کامل داشتند.
الیاوان گفت:
«رینتال، تو سایهی آریم خواهی بود. او را در سفرش تا هرکجا که آسمان بر زمین میافتد، همراهی کن. شمشیر تو، ضربان قلب دانیلور خواهد بود.»
آریم به رینتال نزدیک شد. آن دو، بیکلام، بازوان یکدیگر را گرفتند — پیمانی خاموش اما ناگسستنی.
در همان لحظه، برگها شروع به چرخش کردند. درختان آواز خواندند. و جهان، لحظهای سکوت کرد.
پیمان بسته شد.
گستردگي تاریکی
در مرزهای جنوبغربی سرزمین، جایی میان کوههای شکافزدهی «باراه» و دشتهای نقرهای «ساوِن»، نخستین نشانههای سایه پدیدار شدند.
ابتدا، فقط زمزمه بود. صدایی ضعیف همچون نفَسی سرد که در شب میپیچید. سپس، مهی تیرهرنگ آرامآرام از دل درهها برخاست — مهی که نه باران داشت و نه بوی خاک، بلکه فقط بوی پوسیدگی میداد.
روستای کلورتا، نخستین قربانی بود. جایی که چراغها هر شب کمنورتر شدند، زمین ترک برداشت و چاهها به تاریکی رسیدند. حیوانات روستا یکی پس از دیگری بیدلیل ناپدید شدند. پرندگان از پرواز بازماندند. درختان، پیش از خشکیدن، زوزه میکشیدند — آری، درختان.
در طی فقط هفت شب، تمامی ساکنان کلورتا یا ناپدید شدند یا در خواب فرو رفتند و هرگز بیدار نشدند.
تا یک هفته بعد، چهار روستای دیگر نیز به همین سرنوشت دچار شدند. مردم بازمانده از آن مرزها، وحشتزده و آشفته، به سوی مرکز سرزمین گریختند. آنان از تاریکیای میگفتند که در شبها نفس میکشد، پوست زمین را میبلعد و صدایی شبیه به نالهی کودکان در باد دارد.
«سایهای که نمیخزد، بلکه میخورد.» این جمله از زبان سالخوردهای که از مرز گریخته بود، در سراسر سرزمین پیچید.
در یکی از اردوگاههای پناهندگان، پیرمردی نابینا از قوم شمالی گفت:
«این تاریکی، آغاز پایان است. من صدایش را شنیدهام... همان صدایی که در چرخهی پنجم نیز آمد. آنگاه که همه چیز از نو آغاز شد.»
درختان اطراف اردوگاهها پژمرده بودند. حیوانات، بدون دلیل، از مناطق جنوبی به سمت شمال میگریختند. بوی مرگ در باد بود.
و در عمق آن مه تیره، در جایی که حتی نور هم یخ میزد، چشمهایی بدون چهره کمکم پدیدار میشدند