
نروژ – ۱۹۵۰
در شمالِ دورِنروژ، جایی نزدیک مرزهای یخزدهی تروموسو، شهری کوچک بود که نامش در نقشهها کمرنگ چاپ میشد؛ انگار خودِ جغرافیا هم به یاد داشتنش علاقهای نداشت.
زمستان در آنجا فصل نبود — سرنوشت بود.
خورشید ماهها غایب میشد و آسمان مثل پلکِ مردهای بسته میماند.
خانهها چوبی بودند، با پنجرههایی که همیشه بخار داشتند؛ انگار مردم شهر مدام در حال آه کشیدن بودند.
سال ۱۹۵۰، شهر بوی ماهی خشک، نفت چراغ، و ترسی نامرئی میداد.
ترسی که کسی دربارهاش حرف نمیزد.
میگفتند بالای تپهی سنگی پشت بندر، بیمارستانی قدیمی هست که در زمان جنگ ساخته شده بود.
ساختمانی بتنی، خاکستری، بیروح.
اما اسمش دیگر در اسناد رسمی وجود نداشت.
هیچکس آن را به زبان نمیآورد.
فقط بچهها شبها وقتی باد از سمت دریا میآمد، میگفتند:
«صدا از بالا میآید.»
نه فریاد.
نه ناله.
فقط… کشیده شدن چیزی روی فلز.
اریک لوند بعد از هفت سال به شهر برگشت.
او در ۱۹۴۳ به جبهه رفته بود؛ با صورتی جوان و چشمانی روشن.
در ۱۹۵۰ برگشت با چشمهایی که انگار چیزی را دیده بودند که نباید دیده میشد.
مادرش مرده بود.
خانهشان خالی بود.
و شهر، مثل همیشه، ساکت.
اما چیزی تغییر کرده بود.
نه در شهر — در خودش.
شب اول، وقتی در خانهی چوبی سرد خوابید، صدایی شنید.
نه بیرون.
نه در گوش.
در استخوانهایش.
تق.
تق.
تق.
مثل ضربهای آرام از درون جمجمه.
فکر کرد توهمِ جنگ است.
اما وقتی بلند شد و به آینه نگاه کرد، دید لبهایش تکان میخورند.
بیصدا.
کلمهای را تکرار میکنند:
«صفر.»
روز بعد، بیآنکه بداند چرا، به سمت تپه رفت.
برف تا زانو میرسید.
باد، پوست صورتش را میبرید.
اما قدمهایش خودشان راه را بلد بودند.
ساختمان آنجا بود.
بیمارستان نظامی قدیمی.
پنجرههای شکسته.
در فلزی زنگزده.
تابلویی کندهشده که فقط چند حرف باقی مانده بود:
H—SP—AL
در نیمهباز بود.
اریک وارد شد.
هوای داخل، گرمتر از بیرون بود.
و این اولین چیز غیرطبیعی بود.
راهرو طولانی و باریک بود.
چراغها خاموش بودند اما تاریکی کامل نبود؛ انگار نور از دیوارها میتراوید.
بوی الکل و چیزی شیرین در فضا پیچیده بود.
درهای دو طرف راهرو شماره داشتند.
۱
۲
۳
۴
...
اما بعد از ۹، مستقیم میرسید به:
۰
نه ۱۰.
نه ۱۱.
فقط صفر.
در سفید بود.
بیدستگیره.
پشتش صدایی میآمد.
نفس.
آرام.
منظم.
مثل خوابیدن کسی که خودش نیست.
اریک دستش را روی در گذاشت.
در خودش باز شد.
اتاق کاملاً سفید بود.
نه تخت.
نه پنجره.
فقط یک صندلی فلزی وسط اتاق.
و روی آن — خودش.
نسخهای از اریک.
با لباس بیمارستان.
چشمها باز.
اما مردمکها… وجود نداشتند.
پوستش بیرنگ بود.
مثل کسی که خونش را کشیده باشند.
نسخهی نشسته گفت:
«بالاخره برگشتی.»
اریک عقب رفت.
اما در پشت سرش دیگر وجود نداشت.
دیوار شده بود.
صدا از همهجا میآمد.
«اتاق صفر جاییست که خاطره از بدن جدا میشود.»
دیوارها موج برداشتند.
تصاویر جنگ روی آنها شکل گرفتند.
فریادها.
برفِ خونآلود.
چشمهای سربازی که اریک او را تنها گذاشته بود.
نسخهی روی صندلی گفت:
«تو مرا اینجا گذاشتی.»
اریک فریاد زد:
«تو من نیستی!»
نسخه لبخند زد.
پوست صورتش ترک برداشت.
از زیر آن، چیزی سیاه و خیس بیرون زد.
«من بخشیام که نمیخواستی حمل کنی.»
در گوشهی اتاق، ناگهان سه نفر ظاهر شدند.
لباس سفید.
دستکش.
اما صورت نداشتند.
جای صورت — سطحی صاف، مثل ماسک بینقش.
آنها به اریک نزدیک شدند.
یکیشان گفت — بیآنکه دهانی داشته باشد:
«آمادهی تخلیه.»
دستهایشان به سمت سینهی اریک رفت.
نه برای بریدن.
برای باز کردن.
پوستش مثل پارچه کنار رفت.
اما دردی نبود.
فقط حسِ خالی شدن.
از داخل قفسهی سینهاش، چیزی بیرون کشیدند.
نه قلب.
نه ریه.
یک تودهی تیره، ضرباندار.
خاطره.
اتاق دیگر سفید نبود.
سیاه شد.
زمین نرم شد.
اریک سقوط کرد.
در تاریکی، صدای خودش را شنید که کودک است.
که میخندد.
که هنوز جنگ را ندیده.
صدا پرسید:
«کدام نسخه واقعی است؟
آن که دیده؟
یا آن که فراموش کرده؟»
در دوردست، نسخهی روی صندلی حالا ایستاده بود.
قدش بلندتر شده بود.
بدنش کش آمده.
چشمهای بیمردمک مثل دو چالهی سفید.
گفت:
«اتاق صفر پاک نمیکند.
جدا میکند.»
و ناگهان اریک فهمید:
او بیرون نرفته بود.
او سالها پیش وارد این اتاق شده بود.
و آنچه اکنون در شهر زندگی میکرد…
نسخهی ناقصش بود.
فصل هشتم: شهر بدون او
صبح، ماهیگیرها جسدی را پایین تپه پیدا کردند.
یخزده.
چشمها باز.
لبها زمزمهکنان:
«صفر… صفر… صفر…»
اما بیمارستان دیگر آنجا نبود.
فقط برف.
فقط سنگ.
و شهری که همچنان نفس میکشید
بیآنکه بداند یکی از ساکنانش
سالها پیش
از خودش جدا شده بود.
اپیلوگ
در آرشیو شهرداری تورموسو، پروندهای وجود دارد که هیچکس اجازهی دیدنش را ندارد.
روی آن نوشته شده:
Project Null
1950
و در زیرش فقط یک جمله:
«هیچ انسانی از اتاق صفر کامل بیرون نیامد.»