
من همیشه آدم رویا پردازی بودم نگاه به ظاهر خشنم و دست های زمخت که یکی دو تا از بند انگشتاش زیر دستگاه برش جا مونده نکنید منم روحیم لطیفه مثل این داستان :
میدونم این داستان یه داستان کلا مزخرفیه ولی وقتی استرس دارم و فکرم خیلی مشغوله مجبورم بنویسم حتی اگه مسخره باشه و بی معنی
امید وارم روح شل سیلوراستاین تو گور نلرزه
پس بزن بریم😁😎
تصور کن! من، آرش، با چشمانی درشت و ابروانی همیشه متعجب، موهایی که انگار با اسپری نگهشون داشتن و همیشه یه مدل خاص دارن، و لباسی که هیچوقت چروک نمیشه. در واقع، اگر قرار بود انیمیشن باشم، قطعاً شبیه یکی از شخصیتهای انیمههای ژاپنی میشدم؛ البته نه اونایی که خیلی جدی و تراژیک هستن، بلکه بیشتر شبیه اون دستیار بامزهی داستان که همیشه یه چیزی از دستش در میره یا یه حرفی میزنه که همه رو میخندونه.
قدرت ویژهی من؟ خب، اگه خیلی ایده آلگرایانه بخوام فکر کنم، شاید بتونم زمان رو برای لحظاتی کند کنم تا بتونم از موقعیتهای شرمآور فرار کنم (مثلاً وقتی یهو اسم یکی رو یادم میره یا یه حرفی رو اشتباهی میزنم!). اما اگه واقعبینانهتر باشم، قدرت اصلیم اینه که میتونم با هر چیزی ارتباط برقرار کنم؛ از یه گلدون روی میز گرفته تا یه ابر در آسمان. این باعث میشه ماجراهای خیلی عجیب و غریبی برام پیش بیاد.
یه روز صبح، وقتی داشتم با قهوهم صبحونه میخوردم، فنجونم یهو شروع کرد به حرف زدن! گفت: "آرش، خسته شدم از این تکرار. بیا بریم یه جایی که بشه از این دنیای خاکستری فرار کرد." قبل از اینکه بتونم جواب بدم، فنجون یه جرعه بزرگ از قهوهمو برداشت و منو با خودش به یه دنیای دیگه کشید.
نورهای رنگی دورم چرخیدن، صداهای عجیب و غریب مثل جیرجیرکهای غولپیکر و موسیقی سنتی ژاپنی در هم آمیخته شدن، و ناگهان خودمو وسط یه جنگل بامبو دیدم. آسمونش بنفش بود و درختها به جای برگ، چراغهای کوچیک رنگی داشتن که با نسیم تکون میخوردن. توی این دنیا، همه چیز از انیمههای ژاپنی الهام گرفته بود؛ از اون روباههای نُهدم که داشتند چای مینوشیدند تا اون موجودات کوچولوی خزدار که با هماهنگی یه رژه بامزه میرفتند.
یهو یه شخصیت با قد بلندی که موهای نقرهای داشت و یه شمشیر غولپیکر روی دوشش بود، جلوم ظاهر شد. قیافهاش شبیه قهرمانهای اصلی انیمههای اکشن بود، ولی وقتی شروع به حرف زدن کرد، صدایی نازک و خرناسی داشت که انگار یه گربه کوچولو داره زور میزنه! گفت: "سلام، ای مسافر از دنیای دو بعدی! من کاتانا-سان هستم. برای چی اومدی اینجا؟"
من که هنوز از دیدن روباهها و اون دم عجیبش شوکه بودم، به زور گفتم: "راستش... فنجونم منو آورد اینجا. خودش گفت از تکرار خسته شده."
کاتانا-سان با تعجب ابرو بالا انداخت و گفت: "فنجون؟ جالبه! تو این دنیا، اشیاء هم احساس دارن. ولی معمولاً اینقدر شورشی نیستن! خب، حالا که اومدی، بیا بهت نشون بدم چطور میتونیم یه کم هیجان به زندگی اضافه کنیم. یه مأموریت داریم!"
مأموریت؟ من؟ آرش، که معمولاً تنها مأموریتم این بود که یادم نره کلید خونه رو کجا گذاشتم! ولی خب، وقتی با یه فنجون سخنگو و کاتانا-سان با صدای گربهای طرف باشی، دیگه چارهای جز قبول کردن نیست.
ماجرا از اینجا شروع شد. باید یه عروسک خرسی رو که ادعا میکرد پادشاه این جنگل بنفش شده، پیدا میکردیم و بهش یادآوری میکردیم که جایگاه واقعیش چیه. در طول مسیر، با دراگونهای کوچولویی که دود رنگی بیرون میدادند، کشتیهای پرنده که با بالهای پروانه کار میکردند، و غولهایی که به جای سنگ، از کیکهای یزدی ساخته شده بودند، روبرو شدیم.
هر لحظه اتفاقی عجیبتر از قبل میافتاد. مثلاً یه بار مجبور شدیم با یه لشکر مورچه که کلاه سامورایی سرشون بود، بجنگیم. یا یه بار دیگه، باید یه معما رو از یه کتاب که جلدش از ژله بود، حل میکردیم. و البته، فنجونم همیشه با حرفهای طنزآلود و گاهی بیربطش، اوضاع رو بامزهتر میکرد.
بالاخره به قلعهی عروسک خرسی رسیدیم. اونجا بود که فهمیدم قضیه چیه. عروسک خرسی، که اتفاقاً یه عینک گرد و یه کلاه کج روی سرش داشت، با صدای بم و ترسناکی گفت: "شما فکر کردید میتونید منو شکست بدید؟ من خدای این دنیام!"
کاتانا-سان شمشیرشو کشید و گفت: "اینجا جای تو نیست، پادشاه واقعی یه جای دیگهست!"
و درست وقتی که فکر میکردم قراره یه نبرد حماسی شروع بشه، عروسک خرسی بغض کرد و گفت: "من فقط دلم میخواست یکی بهم توجه کنه... احساس تنهایی میکردم."
اینجاست که نتیجهگیری فلسفی شروع میشه. اونجا بود که فهمیدم این دنیای خیالی، با تمام عجیبی و بامزگیاش، آینهای از دنیای واقعی ماست. ما هم گاهی مثل اون عروسک خرسی، در پی توجه و درک شدن هستیم. شاید نیاز نداریم با شمشیر یا قدرتهای خارقالعاده بجنگیم، بلکه با درک و همدلی میتونیم دنیای خودمون رو بهتر کنیم.
کاتانا-سان هم شمشیرشو پایین آورد و گفت: "خب، پس بیا با هم دوست باشیم. و در مورد پادشاهی... ما میتونیم یه دموکراسی عروسکی راهاندازی کنیم!"
در نهایت، فنجونم یه جرعه از قهوهی باقیموندهشو برداشت و منو به دنیای خودم برگردوند. ولی دیگه اون آرش سابق نبودم. حالا میدونستم که حتی اشیاء هم میتونن احساس داشته باشن، و دنیای واقعی هم به اندازهی همون دنیای انیمیشنی، پر از شگفتی و درسهای فلسفیه. شاید قدرت واقعی، نه در مبارزه، که در درک متقابل و پیدا کردن جایگاه خودمون در کنار دیگران باشه. و البته، همیشه آماده بودن برای یه ماجراجویی بامزه، حتی اگه با یه فنجون قهوه شروع بشه!