
آسمان آن روز آبیِ مطلق بود.
نه آبیِ معمولی؛
آبیای که انگار هنوز چیزی از آن کم نشده باشد.
ابرها سبک بودند و حوصله داشتند، شکل عوض میکردند، میخندیدند، دوباره به هم میریختند.
شهر بازی زیر این آسمان میدرخشید؛ نه با نور، با شوق.
چرخوفلک آرام میچرخید، مثل قلبی که مطمئن است دوستش دارند.
بادکنکها بندهایشان را به آسمان سپرده بودند.
صدای خندهی بچهها روی زمین نمیماند، بالا میرفت، قاطیِ ابرها میشد.
سوزی میدوید.
بیهدف، اما خوشحال.
دامنش با هر چرخش باز میشد و کفشهایش زمین را باور نداشتند.
گاهی میایستاد، نفس میکشید، بعد دوباره میدوید؛
انگار عجله داشت شاد باشد.
قفس شفاف را بالا گرفت. — «ببین آلبرت… امروز همهچی زندهست.»
آلبرت، همستر کوچکی با لکهای سفید روی پیشانیاش، داخل قفس تکان خورد.
چشمهایش برق میزد، اما نه از هیجان؛
از چیزی شبیه فکر کردن.
سوزی این را نمیدانست.
او همیشه فکر میکرد چیزهای کوچک، فقط کوچکاند.
سرسره وسط شهر بازی ایستاده بود؛
بلند، مارپیچ، براق.
زردش زیر آفتاب میدرخشید، طوری که چشم کمی میسوخت.
سوزی پلهها را بالا رفت.
فلز زیر پاهایش تقتق میکرد.
هرچه بالاتر میرفت، صداها کمی عقب میماندند؛
نه ترسناک، فقط…
دورتر.
بالا که رسید، آسمان هنوز آبی بود.
اما وقتی به دهانهی سرسره نگاه کرد،
انگار رنگ آبی یک قدم عقب نشسته بود.
قفس را کنار پاهایش گذاشت. — «آمادهای؟»
آلبرت به دهانهی تاریک نگاه کرد.
نه با ترس؛
با شناخت.
قفس حرکت کرد.
نیفتاد.
لغزید.
سوزی اسمش را صدا زد: — «آلبرت!»
اسم داخل سرسره رفت
و وقتی برگشت،
دیگر همان اسم نبود.
سوزی دنبالش رفت.
اول همهچیز عادی بود.
نور میآمد.
صدای خنده میآمد.
بعد نور کش آمد.
صداها جا ماندند.
دیوارهها گرم شدند؛
نه مثل فلز،
مثل پوست.
سوزی حس کرد چیزی درونش جابهجا میشود.
نه ترس،
نه هیجان؛
احساس اینکه دیگر تنها نیست،
اما نمیداند با چه.
صدایی آرام گفت: — «چیزهایی که گم میشن، همیشه پیدا نمیشن.»
سوزی جواب داد: — «من فقط همسترم رو میخوام.»
صدا مکث کرد. — «همه همینو میگن.»
شهرِ دیگر
پایین که رسید، زمین زیر پایش نرم بود؛
نه خاک،
نه سنگ.
چیزی میان این دو.
شهر شبیه شهر بازی بود،
اما انگار کسی بعد از بسته شدن،
یادش رفته باشد چراغها را خاموش کند.
چرخها آهسته میچرخیدند.
موسیقی بود، اما انگار از یاد کسی میآمد.
آسمان نزدیک بود؛
نه آبی،
رنگی که هنوز اسم نداشت.
سوزی گفت: — «آلبرت؟»
پاسخی نیامد.
راه افتاد.
میدانی بود با سکویی بلند.
روی سکو، موجودی ایستاده بود با تاجی سنگین؛
نه طلایی،
بلکه ساختهشده از نگاه دیگران.
گردنش کمی خم بود.
سوزی جلو رفت. — «ببخشید… من دنبال آلبرت میگردم.»
شاه به جلو خم شد. — «همه دنبال چیزی میگردند.
فرق تو اینه که هنوز فکر میکنی پیدایش میکنی.»
— «شما آلبرت رو دیدین؟»
شاه خندید؛ خندهای بیصدا. — «من او را داشتم.»
— «داشتین؟»
— «وقتی شاه بود،
همه به او نگاه میکردند.
و وقتی نگاه میکنند،
فکر میکنی دوستت دارند.»
سوزی پرسید: — «پس چرا تنها بود؟»
شاه سکوت کرد.
بعد آرام گفت: — «قدرت آدمها را جمع میکند،
اما کسی را نگه نمیدارد.
هیچکس کنار کسی که بالاتر ایستاده،
راحت نمینشیند.»
سوزی زیر لب گفت: — «پس خوشحال نبود…»
شاه نگاهش را دزدید. — «قدرت،
به آدم یاد میدهد چطور لبخند بزند
وقتی دیگر چیزی حس نمیکند.»
کوچهای باریک بود.
زنی کنار آینهای ایستاده بود که تصویرش را کامل نشان نمیداد.
نور دور صورتش میلرزید؛
زیباییاش آرام نبود،
آدم را خجالت میداد.
سوزی گفت: — «آلبرت اینجا بود؟»
زن لبخند زد. — «او مرا نگاه میکرد…
طوری که انگار اگر چشم بردارد،
من دیگر نیستم.»
— «پس چرا رفت؟»
زن دستش را روی صورتش کشید. — «چون من از لحظهای که نگاهم نکند،
میترسم.»
— «دوستش داشتی؟»
زن مکث کرد. — «وقتی از فراموششدن میترسی،
دوست داشتن شبیه چنگ زدن میشود.»
سوزی آرام گفت: — «خفه شد…»
زن چشمانش را بست. — «زیبایی،
اگر تنها دلیل ماندن باشد،
آدم را خسته میکند.»
آینه ترک خورد.
نور لرزید.
پلی بود که به هیچجا نمیرسید.
مردی روی آن ایستاده بود؛
پشتش صاف،
چشمهایش خسته،
ردایش پاره.
سوزی گفت: — «آلبرت…»
مرد سر تکان داد. — «او همیشه میرسید.»
— «به کجا؟»
— «به وقتی که دیگران دیر میرسیدند.»
سوزی پرسید: — «پس چرا خودش نیفتاد؟»
مرد خندید. — «چون کسی که قوی است،
حق ندارد زمین بخورد.»
— «یعنی چی؟»
— «یعنی همه انتظار دارند نجات بدهی،
اما هیچکس نمیپرسد
وقتی خستهای،
چه کسی تو را نجات میدهد.»
سوزی گفت: — «او فقط میخواست…»
— «یک بار،
کسی بگوید:
لازم نیست.»
سوزی وسط شهر ایستاد.
راهها دورش جمع شدند.
گفت: — «پس آلبرت کیه؟»
صدای پیرترین چیز شهر آمد: — «آلبرت،
همانیست که هرکس
دوست داشت باشد
یا داشته باشد.»
سوزی آهسته گفت: — «من فقط نمیخواستم تنها باشم.»
شهر نفسش را نگه داشت.
آلبرت
کنار چرخوفلکی که دیگر نمیچرخید،
آلبرت را دید.
کوچک.
ساکت.
خم شد. — «برگردیم؟»
آلبرت نگاهش کرد. — «اگر برگردم،
تو فکر میکنی مال توام.»
— «و نیستی؟»
— «دوست داشتن،
داشتن نیست.»
سوزی اشک نریخت.
فقط سر تکان داد.
سوزی برگشت.
شهر بازی هنوز بود.
آسمان هنوز آبی.
اما کمی دورتر.
قفس خالی بود.
و سوزی،
سالها بعد،
هر وقت به چیزی کوچک دل بست،
میدانست
اگر واقعاً دوستش داشته باشد،
باید اجازه بدهد
خودش باشد.