آدم‌ها
با چشم‌های باز
تمرینِ ندیدن می‌کنند
از کنار هم عبور می‌کنند
مثل رأی‌هایی
که هرگز
شمرده نشدند
این شهر
به صبح بدهکار است
اما هر روز
شب را
زودتر تحویل می‌گیرد
خورشید
اجازه‌ی طلوع دارد
نه روشن‌کردن
صف‌ها
طولانی‌تر از خیابان‌ها هستند
صف نان
صف بنزین
صف دارو
صف مجوزِ زنده‌ماندن
و هیچ‌کس نمی‌پرسد
این همه ایستادن
قرار است
ما را
به کجا برساند
ساعت‌ها
به وقت قدرت تنظیم شده‌اند
ثانیه‌ها
از بالا
دستور می‌گیرند
و عمر
بی‌آن‌که امضا کنیم
تمدید نمی‌شود
دیوارها
پر از وعده‌اند
پوسترهایی که
لبخندشان
مصرف انتخاباتی دارد
و بعد
کنده می‌شوند
اما ردِ چسب
سال‌ها
می‌ماند
کلمات
یا ممنوع‌اند
یا مسخره
یا آن‌قدر تکرار شده‌اند
که دیگر
درد ندارند
حقیقت
در زیرنویس‌ها
خفه شده است
ما
به سکوت
عادت داده شده‌ایم
نه از ترس
بلکه از خستگی
از این‌که هر فریاد
قبل از رسیدن
ترجمه می‌شود
تحریف می‌شود
بی‌اثر می‌شود
کسی
در اخبار
هر شب
عدد می‌شود
کسی
در خیابان
هر روز
کم می‌شود
و کسی
هرگز
نامش
برنمی‌گردد
کودکی
دفتر نقاشی‌اش را
با خط قرمز
قیچی کرده‌اند
به او گفته‌اند
آینده
خطرناک است
و سؤال
لازم نیست
شب
وقتی می‌آید
شهر
سبک‌تر نمی‌شود
فقط
چهره‌اش را
عوض می‌کند
چراغ‌ها
برای دیده‌شدن نیستند
برای دیده‌نشدن‌اند
و ما
بین بقا و باور
گیر کرده‌ایم
نه آن‌قدر زنده
که بجنگیم
نه آن‌قدر مرده
که تمام شویم
اما
جایی
در ترکِ دیواری قدیمی
در جمله‌ای نیمه‌کاره
در نگاهی که
هنوز
پایین نیفتاده
چیزی
مقاومت می‌کند
نه امیدِ بزرگ
نه شعار
فقط
نپذیرفتن
همین
که این‌همه
قرار بوده
طبیعی باشد.
