
ژاپن – توکیو سال 1995
باران از عصر بند نیامده بود. بوی لجن و آهن زنگخورده از کوچههای باریک محلهی «کوماگومه» بالا میزد.
در دل تاریکی، مردی به نام هایاشی تاکِرو—عکاس خیابانی—با قدمهای سریع از میان سایهها میگذشت.
فکر میکرد تنهاست…
اما چیزی مدتها بود پشت سرش حرکت میکرد؛ آرام، بیصدا، مثل حیوانی که صیدش را بو میکشد.
تاکرو از پلههای زیرگذر پایین رفت. چراغها یکیدرمیان خاموش بودند. صدای قطرهها میافتاد روی فلز و صدایی میساخت مثل دندانهایی که روی استخوان میسابند.
او گوشیاش را درآورد.
لحظهای نور صفحه در زیرگذر پخش شد…
و در همان لحظه، یک سایه پشت سرش تکان خورد.
تاکرو برگشت.
هیچکس نبود.
ولی قلبش آرام نمیشد.
انگار هوا کمی گرمتر شده بود… مثل وقتی کسی از خیلی نزدیک نفس میکشد.
او قدم برداشت.
یک قدم.
دو قدم.
تق!
کسی از پشت دهانش را گرفت و یک ضربهی تیز به گردنش نشست.
دنیا وارونه شد.
تاکرو آهسته به هوش آمد.
همهجا تاریک نبود… قرمز بود.
نور قرمز، مثل اتاق تاریک عکاسی، اما کثیفتر… پخششدهتر…
و بوی تعفن…
نه…
بوی گوشت پخته و خامِ قاطیشده.
اول فکر کرد بخشی از بدن خودش روی زمین ریخته.
چون چیزی داشت روی پوستش میچکید… گرم… غلیظ…
ولی چیزی بدتر از آن وجود داشت:
هیچ حسی در پای راستش نبود.
نفسش برید.
آرام سرش را بلند کرد.
و انگار مغزش لحظهای خاموش شد.
پای راستش…
از بالای ران قطع شده بود.
خون، در یک سطل فلزی جمع میشد.
و پا… همان پا… روی یک میز چوبی انداخته شده بود.
کنارش یک ارهی کوچک خونآلود.
صدایی از پشت سرش آمد.
آرام… لبریز از لذت…
صدایی که آدمها نمیسازند، بیشتر شبیه نالهی حیوانی بود که خوشش آمده باشد.
– بالاخره بیدار شدی؟
تاکرو لرزید.
کلهاش را چرخاند.
و قاتل را دید.
مردی با قد متوسط، بدنی استخوانی، پوستی سفیدِ بیمارگونه.
چشمانی که انگار هیچ روحی درشان نبود.
پیشبند چرمی پوشیده بود.
در دستش چاقویی بود که از ناحیهی لبهاش حرارت بالا میرفت… خون تازه را بخار میکرد.
یوشینوری لبخند زد.
لبخندش مثل شکاف روی صورت عروسکهای قدیمی بود.
– همیشه میخواستم ببینم یک آدم، قبل از اینکه بفهمه پاش نیست… چقدر درد رو حس میکنه.
تو رکورد زدی… حدود پنج دقیقه بیهوش بودی.
تاکرو فریاد زد.
بندهای دستش سفت کشیده شد…
اما وحشت واقعی تازه داشت شروع میشد.
یوشینوری چاقو را گذاشت لبهی میز.
بعد خم شد… پا را برداشت…
و درست جلوی چشمان تاکرو، یک تکه از ران جدا کرد و گاز زد.
صدای جویده شدن…
مخلوط با صدای شرشر خون…
تاکرو بالا آورد اما چیزی از معده نمانده بود.
قاتل گفت:
– میدونی بهترین لحظهی زندگی یه آدمخواره چیه؟
وقتی قربانی میفهمه هنوز زندهست… ولی دیگه کامل نیست.
تاکرو سعی کرد خودش را بکشد. سرش را کوبید به پشت صندلی.
اما یوشینوری سریع رسید و چاقو را گذاشت روی گونهاش.
– آروم. هنوز کارمون تموم نشده. تو هنوز «سمت چپت» رو داری.
همان لحظه تاکرو چیزی فهمید که باعث شد از شدت وحشت نفسش بند بیاید:
حس انگشتهای دست چپش وجود نداشت.
با وحشت نگاه کرد.
دست چپش از مچ قطع شده بود.
سوراخ بانداژ شدهی پر از خون خشکشده نشان میداد که قبل از بیدار شدنش این یکی را برداشتهاند.
قاتل دستِ قطعشده را از قفسهای برداشت…
دو انگشتش نبودند.
آنها را مثل خلال از لای دندان بیرون آورد.
یوشینوری داشت ابزار دیگری آماده میکرد.
چکش.
متهی دستی.
و یک دستگاه کوچک که مثل دستگاه برش دندان بود.
– میدونی، مشکل آدمها اینه که نمیپذیرن میتونن زنده تیکهتیکه شن.
امشب… میخوام اینو ثابت کنم.
تاکرو در سکوت اشک ریخت…
و برای اولین بار فهمید درد واقعی چیست.
اما در همان لحظه، چیزی تغییر کرد.
برای لحظهای قاتل پشت کرد تا وسیلهای را بردارد.
تاکرو نگاهش به تیغ کوچکی افتاد که روی زمین افتاده بود؛ احتمالاً موقع بریدن لباسش افتاده بود.
با باقیماندهی انگشتان و با درد و لرز، تیغ را گرفت.
قلبش میکوبید.
پا نداشت.
دست نداشت.
هر لحظه ممکن بود از خونریزی بیهوش شود.
اما مرگ از این جهنم بهتر بود.
وقتی قاتل برگشت، تاکرو با تمام زور باقیمانده، تیغ را به گلویش کشید.
یوشینوری یک قدم عقب رفت، انگار باورش نمیشد.
دستش را گذاشت روی گردنش.
خون بیرون زد.
چشمهایش لرزید.
افتاد روی زانو.
اما…
قبل از اینکه بیفتد، لبخند زد.
همان لبخند بیمارگونه.
و گفت:
– خیلی دیر شده… تو فکر کردی من تو رو برای خوردنِ کامل میخواستم؟
نه… تو آخرین بخش پروژهامی.
آخرین صدایی که ضبط میکنم…
صدای مرگِ کسی که فکر میکنه نجات پیدا کرده.
تاکرو با وحشت نگاه کرد.
روی دیوار گوشهی اتاق، یک دوربین کوچک روشن بود.
و چراغ قرمزش…
در لحظهای که تاکرو داشت فرو میافتاد…
چشمک زد.
آخرین چیزی که شنید، صدای ضبطِ دیجیتال بود:
– فایل شمارهی ۴۹… ذخیره شد.
و تاریکی او را بلعید.