
صبح از دل مه بیرون آمد، اما نه آن صبحهای آرامِ شوش.
هوا سنگین بود، انگار چیزی روی سینهی جهان نشسته باشد.
پرندگان آواز نمیخواندند؛
درختان تکان نمیخوردند؛
و بوی فلزِ داغ، بوی آمدنِ جنگ، پیش از هر چیز وارد دهکده شد.
کاسیان، پشت کلبهاش ایستاده بود و با چشمهایی که عمری در تاریکی غارها دیده بودند،
به جادهی شمال خیره شد.
گفت:
– امروز روزِ معمولی نیست، پسر… کوه از صبح بیقرار بود. سنگهاش میلرزیدن.
ارتوخش که تازه از خواب برخاسته بود، حس کرد قلبش سنگین شده.
نه از ترس، از چیزی شبیه پیشآگاهی.
چیزی که نمیفهمید، اما همیشه چند لحظه قبل از حادثه بیدار میشد.
صدای کوبیدهشدن سمها نزدیکتر شد.
گرد و خاک بالا رفت.
و ناگهان، سایههای بلندِ گارد جاویدان پارسه بر دهانهی روستا افتاد.
جلوتر از همه، مردی با زرهی سیاهرنگ و نشانِ عقابِ طلایی ایستاد.
شمشیرش شبیه آینه بود؛ آنقدر صیقلی که صورت هرکس را در آن میشد دید—
حتی وحشت را.
داد زد:
– مردم شوش! به فرمان شاه، یکی از شما را میخواهیم… پسری که گفتهاند از دلِ کوه آمده.
همهمهای در روستا پیچید.
بزرگان نگاهشان به زمین دوختند؛
مادرها بچهها را پشت خود پنهان کردند؛
اما هیچکس چیزی نگفت.
ارتوخش قدمی عقب رفت.
کاسیان سریع بازویش را گرفت و آهسته گفت:
– حرف نزن… تو مالِ منی.
اما در لرزش انگشتان پیرمرد، چیزی شبیه حقیقت پنهان بود.
حقیقتی که خودش هم نمیخواست با آن روبهرو شود.
سردستهی گارد با صدای بلند گفت:
– پسرِ سنگتراش… جلو بیا.
کاسیان فریاد زد:
– اون از خودمونه!
– از خودتون؟ – مرد لبخندی سرد زد. – پس این همه سال چرا نام و نشانش در دفتر تولدها نیست؟ چرا از سنگ نمیترسه؟ چرا بدنش گرم نمیشه؟ مردم شوش… شما بهتر از ما میفهمید. این پسر، «زمینی» نیست.
دهکده در سکوت فرو رفت.
ارتوخش نفسش را برید.
نه از حقیقتی که گفتند—
از اینکه همه نگاهها ناگهان سنگین شد.
انگار جهان برای لحظهای از او فاصله گرفت.
در همین لحظه، همان لرزِ همیشگی از زمین برخاست.
اینبار قویتر.
سنگها زیر پا تکان خوردند.
و صدایی از دل کوه پیچید—
آرام، سنگین، شبیه نالهای که میلیونها سال در تاریکی محبوس بوده:
«نزدیکش نشوید… هنوز زمانش نیست.»
گارد جاویدان عقب پرید.
اسبها رم کردند.
مردم روستا به نشانهی ترس صلیبهای گلین روی خاک کشیدند.
سردسته فریاد زد:
– جادوگری زمین! پسر را بگیرید!
دو سرباز جلو رفتند و دست ارتوخش را گرفتند.
لحظهای که انگشتانشان به پوستش خورد، چیزی غیرقابلتوصیف اتفاق افتاد:
زمین زیر پایشان فرو رفت،
نه زیاد— فقط یک لرزش، اما آنقدر قوی که سربازها نقش زمین شدند.
ارتوخش مات ماند.
هیچ کاری نکرده بود.
هیچ ارادهای از خودش نبود.
اما خاک،
خودِ خاک،
او را «محافظت» کرده بود.
سردسته شمشیرش را بالا برد:
– پس درست بود… پسرِ کوه، با زمین حرف میزنه!
کاسیان جلو پرید و با التماس گفت:
– به خدایانِ آسمان قسم، بچهست! کاری نکرده!
اما شمشیرِ مرد مثل رعد بر گردن پیرمرد نشست.
ارتوخش جیغ زد.
جهان برای لحظهای سفید شد.
باد از هر طرف وزیدن گرفت.
کوه نالید.
درختان خم شدند.
و لایهای نازک از گردِ سنگ، آرام از شانههای او بلند شد—
گویی بدنش داشت چیزی را یاد میآورد که هرگز نیاموخته بود.
سردسته گفت:
– ببریدش. شاه خودش تصمیم میگیرد.
ارتوخش را کشیدند.
در حالی که دهکده از میان مه دور میشد،
صدای کوه آخرین بار در گوشهایش پیچید:
«فرزندِ خاک… روزی حقیقت را خواهی شنید. اما نه امروز.»
و آن روز، آغازِ سفرِ او شد—
سفری که بعدها به نخستین دروازهی ستارگان ختم میشد.
باد از پشت گردنه میوزید و شنها را مثل سوزن روی گونهی ارتوخش میپاشید.
سربازان گارد جاویدان او را میان خود گرفته بودند؛
زرههایشان در نور آفتاب برق میزد و قدمهایشان مثل کوبیدن طبل جنگ روی خاک مینشست.
ارتوخش نه گریه میکرد، نه التماس.
فقط میلرزید.
نه از ترس…
از چیزی که نمیتوانست اسمش را بگذارد.
انگار از درون، بخشی از او در حال بیدار شدن بود
اما همان بخش عجلهای نداشت، عجول نبود،
مثل سنگهایی که هزار سال زیر کوه خوابیدهاند.
در میانهی راه، ناگهان یکی از سربازان گفت:
– این بچه چرا اینقدر ساکته؟
دیگری جواب داد:
– شاید ترسیده.
– نه… نگاه کن به چشماش. انگار میدونه کجا میبریمش.
آنها نمیدانستند که او چیزی نمیدانَد
اما احساسی شبیه دانستن در وجودش میچرخید.
همین باعث میشد سربازها کمی عقب بکشند،
با اینکه خودش هنوز همان کودک سادهی شوش بود.
خورشید که به نیمهی آسمان رسید، کاروان برای استراحت کنار سنگهای سیاهرنگ توقف کرد.
سنگهایی که قدیمیتر از شاهنشاهی پارس بودند
و مردم بومی به آنها «گورِ ستارگان» میگفتند.
ارتوخش کنار همان سنگها نشست.
بدنش هنوز میلرزید.
اما لرزشش شبیه ترس نبود،
شبیه تطابق بود…
انگار بدنش داشت با چیزی هماهنگ میشد.
سردستهی گارد زیرچشمی نگاهش کرد و گفت:
– پسر… اسم تو چیه؟
ارتوخش آهسته گفت:
– ارتوخش…
– یعنی چی؟
– بابام گفت یعنی «کسی که از میان سنگ بلند میشه.»
سرباز لحظهای مکث کرد.
بعد خندید، اما خندهاش بیجان بود.
– سنگ؟ پسر، فقط سنگتراشها اینجور اسم میذارن…
اما در همان لحظه، اتفاقی افتاد که هیچکس معنیاش را نفهمید.
باد ناگهان ایستاد.
سکوتی غلیظ روی دشت نشست.
آسمان کمی تیره شد، آنقدر کم که فقط چشمانی حساس میتوانست بفهمد.
و سپس…
سنگی که ارتوخش کنارش نشسته بود، لرزید.
نه زیاد.
نه آنقدر که کسی بترسد.
آنقدر که فقط بشود گفت: اشتباه دیدم.
ولی ارتوخش اشتباه ندید.
دستش را که روی سنگ گذاشته بود، حس کرد گرمای لطیفی از عمق آن بالا آمد؛
گرمایی آرام، زنده،
و بعد مثل موجی کوچک در بدنش پخش شد.
لحظهای چشمهایش تار شد
و چیزی دید:
نه تصویر
نه خاطره
چیزی مثل سایه،
مثل انعکاسِ انعکاسِ یک رویا.
سربازها متوجه نشدند.
فقط فکر کردند بچه از گرما سرش گیج رفته.
سردسته گفت:
– بلند شو. راه میافتیم.
قرار نیست برای یک پسرک شوشی، آفتاب ما رو بچلونه.
ارتوخش بلند شد.
اما چیزی در چشمهایش تغییر کرده بود.
نه رنگ،
نه شکل،
بلکه یک «سؤال خاموش» که تازه در ذهنش جوانه زده بود:
چرا فقط من؟
چرا سنگ… مرا صدا زد؟
او هنوز هیچ نمیدانست.
نه از مادرش،
نه از پدرش،
نه از آسمانها.
فقط این را حس کرد:
سرنوشتش از همینجا شروع شده.
و این مسیر، دیگر به عقب برنمیگردد.