
پالرمو شبها دو صدا دارد:
ناقوس کلیسا
و بوق کشتیها.
یکی برای خدا،
یکی برای خلاف.
و عجیب نیست که اینجا هر دو با هم به صدا درمیآیند،
انگار سالهاست به هم عادت کردهاند.
کلیسای سنآنجلـو درست کنار بندر ایستاده؛
نه برای نجات،
برای نظارت.
دیوارهایش نمزدهاند،
مثل حافظهی شهری که زیاد دیده و چیزی نگفته.
سالواتوره کشیش این کلیساست.
چهلوچند ساله،
با دستهایی بزرگتر از دعا.
خواهرش همیشه میگفت
این دستها برای نگهداشتن ساخته نشدهاند،
برای تمامکردناند.
خواهرش حالا
دیگر چیزی نمیگوید.
مرد دیر میآید.
کسانی که کار بدتری کردهاند
همیشه دیرتر میآیند.
پشت پردهی اعتراف مینشیند.
چوب قدیمی زیر وزنش ناله میکند.
«پدر…»
صدا میلرزد.
نه از ترس—
از تمرین.
سالواتوره نگاه نمیکند. «بگو.»
مرد مکث میکند. «زن بود.
یه اشتباه…
قرار نبود اونجا باشه.»
سالواتوره آرام میپرسد: «چند گلوله؟»
مکث.
طولانیتر از بقیه.
«دو تا.»
سالواتوره میداند.
صدای افتادنِ بدن
سالهاست شبها
در گوشش تکرار میشود.
مرد ادامه میدهد: «وقتی افتاد…
نگاه میکرد.
انگار دنبال یکی میگشت.»
دستهای سالواتوره میلرزد.
نه از غم—
از یقین.
نام را نمیپرسد.
اسم، دیگر لازم نیست.
وقتی مرد میرود،
کلیسا ساکت نمیشود؛
پر میشود.
تصمیم
ناقوس به صدا درمیآید.
همزمان بوق کشتی.
خدا و خلاف
دوباره با هم.
سالواتوره پشت محراب میرود.
صندوق چوبی را باز میکند.
اسلحه همانجاست؛
سرد،
آشنا،
صادقتر از دعا.
او میفهمد
بخشش،
خواهرش را زنده نمیکند.
و ایمان،
این شهر را.
سالواتوره دعا نمیخواند.
اسلحه را برمیدارد.
ماشین مشکی آرام بالا میرود.
چراغها خاموشاند.
خانهی دون سپاستین روشن است؛
نور زرد،
پنجرههای بلند،
سایهی مردهایی که فکر میکنند
فردا هم وجود دارد.
داخل، میز بزرگ است.
دور تا دورش مافیاها نشستهاند.
نه مثل گرگ—
مثل حسابدار.
سالواتوره وارد میشود.
لباس کشیشی ندارد.
همین کافیست که سکوت بیفتد.
دون سپاستین بلند نمیشود. لبخند میزند: «پدر…
دعا دیر وقت شده.»
سالواتوره جلو میآید. «امشب برای دعا نیومدم.»
چند نفر دست به اسلحه میبرند.
دون با یک اشاره متوقفشان میکند.
دون: «خشونت چیزی رو پاک نمیکنه.»
سالواتوره: «دعا هم نکرد.»
مکث.
دون: «پس بالاخره فهمیدی خدا جواب نمیده.»
سالواتوره اسلحه را بیرون میآورد. «نه.
فهمیدم خدا فقط گوش میده.
و گوش دادن
برای بعضی گناهها کافی نیست.»
کشتار
اولین گلوله
بیعجله است.
مرد کنار میز
حتی فرصت تعجب ندارد.
دومی وسط بلند شدن میافتد.
سومی میدود—
اشتباه.
سالواتوره راه میرود.
نمیدود.
نمیلرزد.
هر گلوله
پاسخ یک اعتراف است.
چند ثانیه بعد
سکوت
سنگینتر از شلیکهاست.
دون سپاستین تنها مانده.
خون روی میز پخش شده
مثل شرابی که دیر جمع شده.
دون: «این عدالت نیست…
انتقامه.»
سالواتوره: «عدالت وقتی مُرد
که شما دعا رو بلد شدید
و بهش خندیدید.»
دون: «و حالا تو چی هستی؟»
سالواتوره نزدیک میشود. «من نتیجهی سکوت خدام.»
گلوله آخر
کارش را میکند.
سالواتوره تنهاست.
خانه،
میز،
جسدها.
او اسلحه را برمیدارد.
اینبار
نه به سمت دیگری.
بیرون،
ناقوس کلیسا
و بوق کشتی
برای آخرین بار
با هم.
سالواتوره اسلحه را روی شقیقه میگذارد.
نه از خشم،
نه از ترس—
از تمامشدن.
شلیک.
پالرمو
یک صدا کم میکند.